က႑စုံေဆာင္းပါး

လြန္ခဲ့တဲ့ (၁၃)ႏွစ္ကအေၾကာင္း ေခါင္းထဲမွာေပၚလာတယ္။ အတိအက်ေျပာရရင္ ၁၉၉၃ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ (၁၆)ရက္၊ နံနက္ (၀၆း၃၀) အင္းစိန္ဗဟိုအက်ဥ္းေထာင္ ေဆး႐ံု ေပၚမွာ သူေသဆံုးသြားခဲ့တယ္။ သူေသသြားၿပီးျဖစ္ေၾကာင္းကို အက်ဥ္းေထာင္ အာဏာပိုင္ေတြ က သူ႔မိသားစုဆီကို အၾကာင္းၾကားခဲ့တဲ့ စာရြက္ကို ၾကည့္ရင္ သူေသသြားခဲ့တာ ဒီေဖေဖာ္၀ါရီလ (၁၆)ရက္ဆို (၁၃)ႏွစ္ျပည္ခဲ့ၿပီဆိုတဲ့အေတြးမ်ား ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲ ၀င္လာပါေတာ့တယ္။ တိုက္ဆိုင္ေနတာက လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း (၃၈)ႏွစ္၊ ၁၉၆၉ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၂ရက္၊ ညသန္း ေခါင္ေက်ာ္ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕နဲ႔ မိုင္ ၃၀၀ ေက်ာ္ေ၀းတဲ့ ကိုးကိုးကၽြန္းကို ျပည္ေတာ္ညြန္႔သေဘၤာေပၚ အတင္းအဓမၼ တင္ေခၚခံရတဲ့ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြထဲက တေယာက္။ ပိန္ပါးသြက္လက္ၿပီး ကၽြန္းေျမေပၚကို အားမာန္အျပည့္နဲ႔ တက္ခဲ့သူ၊ အက်ဥ္းေထာင္အာဏာပိုင္ေတြက ပို႔ေပးလိုက္တဲ့ ဒီစာရြက္ေလးကပဲ သူေသဆံုးသြားၿပီးျဖစ္ေၾကာင္း သက္ေသခံခဲ့တာလား။

            တကယ္ေတာ့ သူမေသခဲ့ပါဘူး၊ သူဟာ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးအေၾကာင္းလဲ ေျပာႏိုင္ပါ ေသးတယ္၊ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္းေရးကာလအတြင္း သူ႔အသက္(၁၄)ႏွစ္နဲ႔ ဧရာ၀တီျမစ္၀ကၽြန္းေပၚရဲ႕ ေဒးဒရဲျမစ္႐ိုးတေလွ်ာက္ ေလွငယ္ေလးတစင္းနဲ႔ ေတာ္လွန္ေရး ‘ဆက္သား’လဲ လုပ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ေနာက္ထပ္ သူ႔မွာ ေျပာစရာေတြက က်န္ပါေသးတယ္။ လြတ္လပ္ေရးေခတ္ဦး ျပည္တြင္းစစ္ ကာလ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈသမိုင္းအေၾကာင္းေတြ၊ သူ႔ရဲေဘာ္ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔အတူ ေက်ာင္းသားအခြင့္အေရးအတြက္၊ ဒီမိုကေရစီေရးအတြက္ တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပေန တဲ့ သူ႔ပံုရိပ္မ်ားဟာ  ဟိုး လြန္ခဲ့တဲ့ (၁၉၅၃-၅၄)ခုႏွစ္က  ဖြဲ႕စည္းခဲ့တ့ဲ ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢမ်ားအဖြဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္း၊ ထင္ရွားတဲ့ ဗကသအမႈေဆာင္၊ သူတို႔ေခတ္ရဲ႕ ခြပ္ေဒါင္းပ်ိဳတဦး။

            ကိုေအာင္ဆန္းတို႔ေခတ္က သမဂၢေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ဘဝကေန ႏိုင္ငံေရးလုပ္ဖို႔ တို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုးဝင္တယ္။ နယ္ခ်ဲ႕ကိုလဲ တိုက္ခဲ့ၾကတယ္။ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ကိုလဲ တိုက္ခဲ့တယ္။ သူက “ျပည္သူ႔တိုးတက္ေရးပါတီ”ကို ထူေထာင္သူေတြထဲမွာ ပါခဲ့တယ္။ သူ႔မွာ ႀကီးမားတဲ့ေစတနာနဲ႔ ျပင္းျပတဲ့ဆႏၵ ရွိေနခဲ့တယ္။ အဲဒါဘာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ သိခဲ့ရတယ္။ လြတ္လပ္ေရးရၿပီး မၾကာခင္ လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲ တိုက္ေဖာ္တိုက္ဖက္ေတြ စိတ္ဝမ္းကြဲၿပီး တိုက္ၾကခိုက္ၾကလို႔ ျပည္တြင္းစစ္ႀကီးျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒီျပည္တြင္းစစ္ႀကီးကို အၿပီးသတ္ ရပ္ေစခ်င္တယ္။ အခ်င္းခ်င္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေတြ ေခၚေစခ်င္တယ္။

            ဒါဟာ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေဟာင္းတေယာက္၊ ႏိုင္ငံေရးသမားတေယာက္ အေနနဲ႔ သူ႔မွာရွိတဲ့ တိုင္းျပည္ေပၚထားတဲ့ ေစတနာ။ ဒါေၾကာင္မို႔ (၆) ခ႐ိုင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆႏၵျပ ပြဲမွာ တက္ႂကြတဲ့ ေခါင္းေဆာင္တဦးအေနနဲ႔ ဦးေဆာင္ခဲ့ဖူးတယ္။

            သူ မေသေသးဘူး။ သူ႔မွာ ေျပာစရာေတြက်န္ေသးတယ္။ ၁၉၆၂ မတ္ (၂)ရက္၊ ဗိုလ္ ေန၀င္းက စစ္တပ္နဲ႔ အာဏာသိမ္းမႈကို သူ႔ရဲ႕ “ျပည္သူတိုးတက္ေရးပါတီ”နဲ႔ ကရင္အမ်ိဳးသား အဖြဲ႕ခ်ဳပ္၊ မြန္အမ်ိဳးသားအဖြဲ႕ခ်ဳပ္၊ လူငယ္တပ္ဦး(ဗမာႏိုင္ငံ)၊ လူငယ္မ်ားသမဂၢ(ဗမာႏိုင္ငံ)၊ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းရဲ႕ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးအဖြဲ႔တို႔က ဒီအာဏာသိမ္းမႈကို ကန္႔ကြက္ခဲ့တယ္။ ၁၉၆၅ ေဖေဖာ္၀ါရီ (၁၅)ရက္ေန႔မွာ ကိုးကိုးကၽြန္းေပၚကို ကၽြန္းက် အက်ဥ္းသားအျဖစ္နဲ႔ ေျခခ်ခဲ့သူ။ ယခုလည္း၂၄ ႏွစ္အၾကာမွာ ၁၉၉၃ ေဖေဖာ္၀ါရီ (၁၆)ရက္ေန႔ ။

ကၽြန္းဖ်က္သိမ္းေရးတိုက္ပြဲမွာ က်ဆံုးသြားတဲ့ သူ႔ရဲေဘာ္ေတြရဲ႕ ဂုဏ္ေရာင္ေျပာင္တဲ့ သမိုင္းကို ေျပာျပႏိုင္ပါေသးတယ္။ ကိုးကိုးကၽြန္းေျမပံုကို ေထာက္လို႔ -

ဒါ .. ရဲေဘာ္ သိန္းၾကည္

ဒါ .. ရဲေဘာ္ အံုးေမာင္

ဒါ .. ရဲေဘာ္ ခ်စ္ေဆြ

ဒါ .. ရဲေဘာ္ ထြန္းျမင့္

ဒါ .. ရဲေဘာ္ စိန္ခ်င္း

ဒါ .. ရဲေဘာ္ ေမာင္ေမာင္စိုး

ဒါ .. ရဲေဘာ္ ေလးေမာင္

ဒါ .. ရဲေဘာ္ ထြန္း၀င္း .....

“၈”ေျမႇာင့္ ေက်ာက္တိုင္ေအာက္က သူတို႔ရဲ႕ အုတ္ဂူေလးေတြအေၾကာင္း။ ဗိုလ္ေန၀င္းရဲ႕ ျဖားေယာင္းေသြးေဆာင္မႈေအာက္ သူ မေရာက္ခဲ့ပါဘူး။ ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္ လမ္းစဥ္ပါတီရဲ႕ အျမင့္ဆံုး ႏိုင္ငံ့ဂုဏ္ရည္ဆုကိုလဲ ျငင္းပယ္ခဲ့သူ။ မဆလေခတ္တေလွ်ာက္ ႐ိုးသားစြာ ေစ်းေရာင္းစားၿပီး ဘ၀ကိုရပ္တည္ခဲ့တဲ့ သူ႔အေၾကာင္း သူ ေျပာျပႏိုင္ပါေသးတယ္။

            “၈၈”အေရးေတာ္ပံုအေၾကာင္းလဲ သူေျပာျပႏိုင္ပါေသးတယ္။ ေက်ာင္းသားသမဂၢ ဖြဲ႕စည္းေရးအတြက္ လႈံ႕ေဆာ္ေပးခဲ့ႏိုင္ပါေသးတယ္။ သူခ်စ္တဲ့ ရဲေဘာ္ေတြနဲ႔ သူခ်စ္တဲ့ သူ႔ ျပည္သူ႔တိုးတက္ေရးပါတီကို သူ ျပန္လည္ထူေထာင္ခဲ့ပါတယ္။ စစ္အာဏာရွင္ဆန္႔က်င္ေရး တရားေတြကို အထက္ဗမာျပည္ စည္း႐ံုးေရးခရီးစဥ္မွာ သူ ေျပာခဲ့ေသးတယ္။ သူ႔ရဲ႕ သမိုင္းတင္ ခဲ့တဲ့ မိန္႔ခြန္းေတြဟာ စစ္အာဏာရွင္ရဲ႕အ႐ိႈက္ တိိုက္႐ိုက္ထိမွန္ေစခဲ့တယ္။ ၁၉၈၉၊ သူ အဖမ္းမခံ ရခင္ ေျပာခဲ့တဲ့ သူ႔မိန္႔ခြန္းေတြ အခုထိ ၾကားေယာင္ေနမိတယ္။ သူ႔ရဲ႕မိန္ခြန္းထဲက -                 

“ဒီသမဂၢအေဆာက္အအံုကို ဥကၠ႒ႀကီး ဖ်က္တာမဟုတ္ဘူး။ ေအာင္ႀကီးဖ်က္တာပါဆိုရင္ ဦးေအာင္ႀကီးကလဲ သူမဟုတ္ရပါဘူး။ ဦးေန၀င္းကလဲ သိဟန္မတူပါဘူး။ ေက်ာ္စိုး ဖ်က္ခိုင္းတာ ပါဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ တခုပဲေမးမယ္။ ၁၉၆၃ ခုႏွစ္မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေခၚခဲ့တယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ပ်က္ၿပီးတဲ့ ေနာက္တညေလာက္မွာ ဒီသမဂၢတဲႀကီး ဘယ္သူဖ်က္တာလဲ။ ဒီအခ်ိန္မွာ ေတာ္လွန္ ေရးေကာင္စီထဲမွာ ေအာင္ႀကီး မရွိေတာ့ပါဘူး။ မခ်မ္းေဘာ ေရာက္ေနပါၿပီ ။ သမိုင္းအစဥ္အလာ ရွိတဲ့ အုတ္အေဆာက္အံုကိုဖ်က္မွ သမဂၢ ဖ်က္ရာေရာက္တာမဟုတ္။ တဲကိုဖ်က္တာလဲ ဒါသမဂၢကို ဖ်က္တာပဲ”

             ၈၈ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈသမိုင္းကိုလဲ သူက အခုလို ေျပာခဲ့ျပန္တယ္ “ေက်ာင္းသား ေတြဟာ ဒီေခတ္မွာ ေရွ႕တန္းက မားမားမတ္မတ္ တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့ၾကတယ္၊ အနစ္နာခံခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါကိုကၽြန္ေတာ္တို႔ အေလးျပဳတယ္၊ ဂုဏ္ယူတယ္။ ဒီရဲေဘာ္ေလးေတြ  အနစ္နာခံခဲ့တဲ့ တိုက္ပြဲ ဟာ ဆံုးခန္းတိုင္ မေရာက္ေသးေပမယ့္ အေတာ္မ်ားမ်ား ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္။ ဒါကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ အသိအမွတ္ျပဳတယ္။ ဒါအတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဦးၫႊတ္တယ္”

x  x  x   x  x  x

            ၁၉၉၂ ဒီဇင္ဘာလရဲ႕ ေန႔တစ္ေန႔၊ ညေနခင္း ေထာင္မပိတ္ခင္အခ်ိန္။ ေထာင္၀န္ထမ္း တဦးရဲ႕ ‘ပံုစံ’ေအာ္သံကို ၾကားလိုက္ရတယ္။ အဲဒီေနာက္ ရိမ္းဂ်ားကားတစီး ေထာင္ဘူး၀ကို ေက်ာ္ၿပီး မိန္းေဂ်းအေရွ႕ အရွိန္မေလွ်ာ႔ပဲေမာင္းလာၿပီး ထိုးရပ္သြားခဲ့တယ္။ တိုက္ခန္းေတြ အတြင္း တိုက္ပိတ္အက်ဥ္းခ်ခံထားရတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားအားလံုးရဲ႕ မ်က္လံုး မ်ားဟာ မိန္းေဂ်းေရွ႕က ကားဆီကို ေရာက္သြားၾကပါတယ္။ ကားေပၚက ေခါင္းစြပ္နဲ႔ လူ တေယာက္ကို ဆြဲခ်ေနတာ ေတြ႔ေနရတယ္။ ေခါင္းစြပ္ စြပ္ထားရင္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားဆိုတာ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ သီးသန္႔ေထာင္မွာ အေဆာင္(၁)၊ အေဆာင္(၂)နဲ႕ ကၽြန္းတိုက္ဟာ ႏိုင္ငံေရး သမားေတြကိုထားတဲ့ အေဆာင္ေတြျဖစ္တယ္။ ေခါင္းစြပ္ခံထားရတဲ့ လူကို ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ ေနတဲ့ အေဆာင္ေတြဘက္မေခၚပဲ သီးသန္႔ေထာင္ေဆး႐ံုေဆာင္ဘက္ကို ေခၚသြားခဲ့တယ္။ အဲဒီလူဟာ ေခါင္းစြပ္ခံထားရလို႔ ဘယ္သူဆိုတာမသိႏိုင္ပါဘူး။ လူပံုက ခ်ိနဲ႔ယိုင္ရြဲ႕ၿပီး ပိန္လွီ ပါးလွ်ပ္ေနပါတယ္။ ေနာက္ကားတစ္စီး ေထာင္ထဲကို ထပ္၀င္လာျပန္တယ္။ ဒီကားေပၚမွာ ဂီလာနေရာဂါသည္ေတြ၊ အရိုးေပၚ အေရတင္႐ုပ္ေတြနဲ႔ ေခါင္းစြပ္မစြပ္ေတာ့ပဲ ကားေပၚက ဆင္းလာၾကၿပီး ေျမႀကီးေပၚ ‘ပံုစံ’ထိုင္ခိုင္းပါတယ္။ ကားေပၚကဆင္းလာတဲ့ လူ (၅၀)ဟာ ရဲဘက္စခန္းျပန္ ေရာဂါသည္ လူမမာရဲဘက္ေတြပါ။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔အားလံုးကိုလည္း သီးသန္႔ ေဆး႐ံုေဆာင္ကို ပို႔လိုက္ပါတယ္ ။

            ၾကားထားတဲ့ သတင္းမ်ားအရ မနက္ျဖန္ဆို ကုလသမဂၢလူအခြင့္အေရးကိုယ္စားလွယ္ မစၥတာ ယိုကိုတာ အင္းစိန္ဗဟိုအက်ဥ္းေထာင္ထဲကို လာေရာက္စစ္ေဆးမွာျဖစ္တဲ့အတြက္ ေထာင္မႀကီးေဆး႐ံုေပၚ တက္ေနတဲ့  အသည္းအသန္ျဖစ္ေနတဲ့ ေရာဂါသည္ေတြကို သီးသန္႔ အက်ဥ္းေထာင္မွာ လာ၀ွက္ထားျခင္းျဖစ္တယ္။ မသန္မစြမ္းေတာ့တ့ဲ အက်ဥ္းသားေတြကို ေထာင္ေဆး႐ံုႀကီးမွာ စစ္ေဆးမႈေတြလုပ္တိုင္း လာေရာက္၀ွက္ေနၾကျဖစ္တယ္။ ေနာက္ေန႔မနက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေရခ်ိဳးဆင္းခ်ိန္မွာ ေဆး႐ံုေဆာင္ဘက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဂီလာနေရာဂါသည္ေတြ  ေရခ်ဳိးေနၾကၿပီး ေဆး႐ံုေဆာင္အေပၚထပ္ စႀကၤ ံလမ္းမွာ အလြန္ပိန္းပါးၿပီး လွမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ မေန႔က ေခါင္းစြပ္ စြပ္ထားသူကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ေသခ်ာၾကည့္မွ သူျဖစ္ေနေၾကာင္းကို သိလိုက္ရတယ္။ နဂိုက ပိန္သူျဖစ္ၿပီး ယခုလို ေရာဂါျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ပို၍ပင္ ပါးလ်ားေနပါတယ္။ တိုက္ခန္းထဲက ေရခ်ိဳးဆင္းလာတဲ့သူေတြကို သူနဲ႔ဘဝတူ ရဲေဘာ္မ်ားဆိုတာကို သိရွိဟန္နဲ႔ၿပံဳးၿပီး လက္ျပေနတာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ၁၉၈၉ မတ္လ(၁၃) ရက္ေန႔၊ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ ေက်ာင္း၀င္းထဲ ကိုဖုန္းေမာ္ႏွစ္ပတ္လည္ အထိမ္းအမွတ္အခမ္းအနားမွာ သူရဲ႕  ပီျပင္ျပတ္သား တဲ့ ေဟာေျပာသံေတြကို နားထဲ ၾကားလိုက္ရသလိုပါပဲ။

              အဲဒီတုန္းက သူေဟာခဲ့တယ္၊ “ဒီေရးေတာ္ပံုႀကီးရဲ႕ အဆံုးသတ္ေအာင္ပြဲကိုရဖို႔ က်ေနာ္တို႔ ေတာ္ေတာ္လုပ္ရဦးမယ္။ ဒီပြဲမွာ ကၽြန္ေနာ္ အသက္ေပးရလိမ့္မယ္။ ေပးဖို႔လဲ ဆံုးျဖတ္ ၿပီးပါၿပီ” ကိုဘုန္းေမာ္ရဲ႕ ႏွစ္လည္အခမ္းအနားမွာ သူ႔ရဲ႕ပံုရိပ္မ်ားကို ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိေနပါတယ္။ အခုလဲ သူကိုေတြ႕လိုက္ရျခင္းဟာ သူရဲ႕ေနာက္ဆံုးခရီးလမ္းအတြက္ လာႏႈတ္ဆက္သြားျခင္း ပါပဲ။ (၃)ရက္ (၄)ရက္အတြင္း သူအပါအ၀င္ အျခား ရဲဘက္ဂီလာနေတြကို ေထာင္မႀကီးေဆး႐ံု ကို ျပန္ေခၚသြားခဲ့ပါတယ္။

            ၁၉၉၄ ႏွစ္ကုန္ေလာက္ျဖစ္ပါတယ္။ ေထာင္မႀကီး အေဆာင္ဘက္မွ ရာဇာ၀တ္ အက်ဥ္းသား လူဆိုးလူမိုက္ေတြကို သီးသန္႔ေထာင္ကၽြန္းတိုက္ထဲ ေျပာင္းေ႐ႊ႕ခ့ဲတယ္။ အဲဒီ အက်ဥ္းသားေတြထဲက   အေရးအခင္းမႈေတြပါ၀င္ၿပီး ဒလရဲစခန္းစီးမႈနဲ႔ အက်ဥ္းက်သူ ဘဂ်မ္း၊ ေမာင္စိန္၊ လွထြန္းတို႔နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရင္းႏွီးခဲ့ခ်ိန္မွာ မထင္မွတ္ပဲ ၾကားလိုက္ရဲတဲ့စကားေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းနပန္းႀကီးသြားခဲ့တယ္။ ဘဂ်မ္းဆိုသူမွာ ေထာင္မႀကီးေဆး႐ံု ရင္ကြဲတိုက္မွာ အေလာင္းရင္ခြဲရတဲ့သူျဖစ္ၿပီး သူေတြ႕ခဲ့တဲ့ အျဖစ္ပ်က္ေတြထဲက အက်ဥ္းသား အမွတ္ ၄၂၆၇/စီ ရဲ႕အေၾကာင္း၊ “သူ” ေသၿပီလို႔ ေဒါက္တာစိုးၾကည္က မွတ္ခ်က္ေပးၿပီးတဲ့အခါ သူရဲ႕ ႐ုပ္ အေလာင္းကို ရင္ခြဲတိုက္ကို ပို႔လိုက္ပါတယ္။ အေလာင္းမ်ားကို ရင္ခြဲရတဲ့ ဘဂ်မ္းနဲ႔အဖြဲ႕က အေလာင္းကို ရင္ခြဲတဲ့အခါ သူရဲ႕အေၾကာေတြဟာ ႐ုန္းကန္ေနၿပီး သူ႔ႏွလံုးဟာ ေျဖးညင္းစြာ လႈပ္ေနတုန္းပဲလို႔ ေျပာျပခ့ဲတယ္။ ဒီအေၾကာင္းကိုသိသြားတဲ့ ေဒါက္တာစိုးၾကည္ဟာ ရင္ခြဲ တုန္းကပါခဲ့တဲ့ အက်ဥ္းသားေတြကို ရဲဘက္ပို႔လိုက္ၿပီး အေရးအခင္းမႈျဖစ္လို႔ ရဲဘက္ပို႔မရတဲ့ ဘဂ်မ္းကို ေခ်ာေမာ့ၿပီး အေဆာင္ျပန္ပို႔ခဲ့ပါတယ္။

ဒါဆို သူ႔ကို ေထာင္ဆရာ၀န္က မွားယြင္းခဲ့တာလား။ တမင္သတ္ပစ္ခဲ့တာလား။ ဒါေပမဲ့ သူမေသပါဘူး။ သူ႔မွာ ေျပာစရာေတြအမ်ားႀကီး က်န္ပါေသးတယ္။

အဲဒါ -

သူဟာ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္

            သူဟာ ႏိုင္ငံေရးသမားတေယာက္

            သူဟာ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားတေယာက္။

           သူ မလုပ္ဖူူးခဲ့တာ၊ သူ မလုပ္၀ံ့တာ တခုပဲရွိတယ္။ ရန္သူကို ဘယ္တုန္းကမွ အညံ့မခံ ခဲ့ဘူး။ ဒူးမေထာက္ခဲ့ဘူး။ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြ ပို႔လိုက္တဲ့ ဒီစာရြက္တရြက္နဲ႔ေတာ့ သူ တကယ္ေသသြားတယ္ဆိုတာ မခိုင္လံုဘူး။

x x x x x

ထြန္းထြန္း (ဗကသ)

ARCHIVE