က႑စုံေဆာင္းပါး

အေ၀းကေပးစာတေစာင္

၂၀၀၈ ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ ၂၅ ရက္။

ကိုဟုိဒင္းေရ- 

ႏွင္းေလးတမႈံမံႈ၊ ေလေအးေလးတသုန္သုန္နဲ႔  ခ်မ္းလို႔မ်ားတုန္ၿပီဆိုမွျဖင့္

            က်ေနာ္လည္း စာဆိုေတာ္ေန႔ေတြအေၾကာင္း ေရးမယ္လို႔ စဥ္းစားလိုက္တာနဲ႔ ကဗ်ာ လိုလို၊ ကေျပာင္ လိုလိုေတြ ေခါင္းထဲက ခုန္ထြက္လာတာဗ်ဳိ႕။ စာအေၾကာင္းေပအေၾကာင္းကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေျပာ၊ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ နားေထာင္ေဆြးေႏြးဆိုတဲ့ အစဥ္အလာေလး ေတာင္မွ အခုေတာ့ ဒီႏိုင္ငံမွာ သမိုင္းလိုလို၊ အိပ္မက္လိုလို ျဖစ္သြားၿပီဆိုတာကို ျပန္ေတြးၾကည့္ ရင္ လြမ္းသလိုလို၊ နာက်ည္းသလိုလို ျဖစ္ေနမိတယ္ဗ်ာ။

            ဗမာျပည္မွာတုန္းက ကိုယ္က စာေရးဆရာမဟုတ္ေပမဲ့ ပတ္သက္ရာ ပတ္သက္ ေၾကာင္းေတြနဲ႔ စာေပေဟာေျပာေတြကို သြားနားေထာင္ခဲ့၊ စာေရးဆရာေတြ နယ္လွည့္ေဟာ ေျပာရာေတြကို လိုက္ပါခဲ့ဖူးေတာ့ စာဆိုေတာ္ေန႔ရဲ႕ နက္နဲသိမ္ေမြ႔မႈ၊ ၾကည္ႏူးစရာေတြကို ေကာင္းေကာင္းသေဘာေပါက္ၿပီး သံေယာဇဥ္တြယ္မိေနတာေပါ့ဗ်ာ။ ျပန္စဥ္းစားလိုက္ေတာ့ သမိုင္းကလည္း ၾကာခဲ့ၿပီကိုး။

            ဒုတိယကမၻာစစ္၊ ဂ်ပန္ေခတ္၊ ဖက္ဆစ္ေခတ္ တကယ့္အေမွာင္ေခတ္ထဲမွာမွ က်ေနာ္ တို႔ႏိုင္ငံက စာေရးဆရာအသင္းဆိုတာ ေပၚလာတာပါ။ ၁၉၄၄ ခုႏွစ္ထဲမွာ ဆရာႀကီးပီမိုးနင္း ကြယ္လြန္ေတာ့ သူ႔စ်ာပနမွာ စာေရးဆရာႀကီးမ်ားဟာ စာေရးဆရာအသင္းတခုေတာ့႐ွိမွလို႔ သေဘာေပါက္ေျပာဆိုမိၾကၿပီး ေနာက္တေန႔က်ေတာ့ ဆယ္သန္းသတင္းစာတိုက္မွာ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ ဦးခ်စ္ေမာင္၊ (ဦး)သခၤါ၊ (ဦ)ပဂ်ီငို၊ ဒီးဒုတ္ဦးဘခ်ိဳ၊ (ဆရာ)မဟာေဆြ၊ (ဆရာ)ၿမိဳ႕မဟိန္ စသူတို႔ ေတြ႔ဆံုးေဆြးေႏြးၿပီး ဖြဲ႔လိုက္ၾကတယ္လို႔ ဖတ္ဖူး၊ မွတ္သားဖူးတယ္ဗ်။ ဥကၠဌက ဦးခ်စ္ေမာင္၊ ဒုဥကၠဌ မဟာေဆြ၊ အတြင္းေရးမွဴးက သခၤါ စသျဖင့္ တာ၀န္ယူၾကတယ္ တဲ့။ တဆက္ထဲမွာ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း နတ္ေတာ္လဆန္း တရက္ေန႔မွာ စာဆိုေတာ္ေန႔အခမ္းအနား ေတြ က်င္းပကဖို႔လည္း အဲဒီစာေရးဆရာအသင္းကေန ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကတယ္ဆိုပဲ။

            ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္႔လွံစြပ္ေအာက္မွာ ဒီေန႔ကိုသတ္မွတ္၊ ေဖာ္ထုတ္၊ က်င္းပတယ္ဆိုေတာ့ ဒီစာေရးဆရာေတြဟာ မ်က္စိကန္းတေစၦမေၾကာက္ လုပ္ၾကတာလားလို႔ ေမးစရာရွိပါလိမ့္မယ္။ မဟုတ္ပါဘူး၊ အဲဒီတုန္းက ဂ်ပန္ဖက္ဆစ္က ဗမာျပည္ကို လြတ္လပ္ေရးေပးတယ္လို႔ လုပ္ထား တာ၊ ဒီအခါမွာ အစိုးရအေဆာက္အံုထဲမွာ ကိုယ့္လူေတြရွိေနတယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ေတြကို အခြင့္ ေကာင္းယူၿပီး အမ်ဳိးသားေရးလႈပ္ရွားမႈတရပ္အေနနဲ႔ သတၱိရွိရွိ လုပ္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ တဘက္ ကလည္း စာေရးဆရာေတြဟာ စုစုစည္းစည္းရွိေၾကာင္း၊ တနည္း စည္းလံုးညီၫြတ္ေၾကာင္း အားလံုးသိေအာင္ေဖာ္ျပရင္း အမ်ဳိးသားေရးအလံကို လႊင့္ထူျပတာလည္းျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ ပထမဆံုး တင္ဆက္ကျပခဲ့ၾကတဲ့ ၀ိဇယျပဇာတ္ထဲမွာ ၀ိဇယမင္းသားရဲ႕အေပါင္းပါေတြ ရက္စက္ ႐ိုင္းစိုင္းပံုေတြဟာ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ေတြ လုပ္ေနတာေတြကို ထင္ဟပ္ျပထားတာျဖစ္ပါတယ္။ 

ဒီလိုနဲ႔ပဲ စာဆိုေတာ္ေန႔လႈပ္႐ွားမႈေတြဟာ လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲကာလမွာ အားလံုးက အာ႐ံုစိုက္ရတဲ့ ကိစၥတရပ္ ျဖစ္လာတာေပါ့ဗ်ာ၊ အာ႐ံုစိုက္ၾကတဲ့ အဓိကအေၾကာင္းရင္းကေတာ့ ႏိုင္ငံေရးအဓိပၸါယ္ေၾကာင့္ အာ႐ံုစိုက္ၾကတာပါ၊ စာေပသမားေတြက ႏွစ္စဥ္တင္တဲ့ ျပဇာတ္ေတြ ဟာ ဘာႏိုင္ငံေရးအဓိပၸာယ္ပါသလဲလို႔ စဥ္းစားၾကရတာကိုက စိတ္၀င္စားစရာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

            ေနာက္ေတာ့ ခင္ဗ်ားလည္း သိတဲ့အတိုင္းပဲ စာေရးဆရာေတြအၾကား ကြဲၾကတာ၊ စင္ၿပိဳင္အသင္းအပင္းေတြ ထူေထာင္ၾကတာ၊ စာဆိုေတာ္ေန႔ကို ကိုယ့္ဟာနဲ႔ကိုယ္ က်င္းပၾကတာ စတာေတြ ေတြ႔လာရပါတယ္။ ဒါေတြဟာ ေကာင္းတဲ့အခ်ဥ္းအရာေတြလို႔ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ မဆိုလို ပါဘူးဗ်ာ။ ဒါေပမဲ့ အခုျပန္စဥ္းစားလိုက္ေတာ့ လြတ္လပ္ၿပီးေနာက္မွာ ကိုလိုနီဘဝလြတ္ေျမာက္ ေရးအတြက္ တိုက္ပြဲ၀င္ၾကတုန္းကလို လူ႔အလႊာ၊ လူတန္းစားေတြအၾကား မတူကြဲျပားၾကတာ ဟာ သဘာ၀က်တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ မတူတာကို မတူတဲ့အတိုင္း ရပ္တည္ခြင့္ရၾကတာကိုပဲ ေကာင္းတဲ့ကိစၥလို႔ သေဘာထားရမွာပါ။ ဒီေန႔ကာလလို နအဖခြင့္ျပဳတဲ့ စာေပအဖြဲ႔အစည္း တခု တည္း တည္႐ွိခြင့္ရေနတာနဲ႔စာရင္ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ ဖဆပလအစိုးရဟာ စာေရးဆရာ။ သတင္းစာဆရာေတြကို ဖမ္းတာ၊ ဆီးတာေတြ႐ွိေပမဲ့ မဆလတို႔ န၀တ-နအဖတို႔ထက္ေတာ့ အပံုႀကီးေတာ္ေသးတာ အမွန္ပဲဗ်၊

            မဆလေခတ္က်ေတာ့ ခင္ဗ်ားလည္းသိတဲ့အတိုင္းပဲေလ၊ စာဆိုေတာ္ေန႔က်င္းပတာ ေတြဟာ လံုးဝ ပံုသဏၭာန္ေျပာင္းသြားတယ္။ ရန္ကုန္မွာက ဘာမွလုပ္ခြင့္မရေတာ့ဘူး။ သတင္း စာဆရာ၊ စာေရးဆရာေတြ အသင္းအပင္းပံုစံနဲ႔ လႈပ္႐ွားတယ္ဆိုတာ ေပ်ာက္သေလာက္ ျဖစ္ သြားတယ္။ အထူးသျဖင့္ ၁၉၆၃ ခုႏွစ္၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲ ထိုးဇာတ္ႀကီးကို ဗိုလ္ေန၀င္းက ေတာ္ေလာက္ၿပီလို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ၿပီးေနာက္ (ဆရာ)ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္၊ ဆရာ ဒဂုန္တာရာ၊ (ဆရာ)ျမသန္းတင့္တို႔လိုလူေတြ ေထာင္ထဲေရာက္ကုန္ၾကၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာေပါ့ဗ်ာ၊ မႏၱေလးမွာကေတာ့ အထက္ဗမာႏိုင္ငံ စာေရးဆရာအသင္းရယ္လို႔ တည္တည္ၾကည္ၾကည္ ရပ္တည္ႏိုင္ၿပီး စာေပေဟာေျပာပြဲေတြ၊ စာေပေရးရာလႈပ္႐ွားမႈေတြ အေတာ္ေလး က်င္းပေနႏိုင္ ခဲ့တာေပါ့၊

            ဒီေနရာမွာ စပ္မိလို႔ မဆလလက္ထက္ ကာလအေတာ္ၾကာအထိ တည္တံ့ေနႏိုင္ခဲ့တဲ့ မႏၱေလးက်ံဳးနံေဘး ဓမၼဗိမာန္က စာေပေဟာေျပာပြဲေတြအေၾကာင္း ေျပာခ်င္ေသးတယ္။ ႏွစ္စဥ္ ႏွစ္တိုင္း ဂ႐ုတစိုက္နဲ႔ ေစ့ေစ့စပ္စပ္ စီစဥ္က်င္းပၾကတာ။ ဖတ္တဲ့စာတန္းေတြဆိုတာလည္း တခုမွ ကေယာ္ကမယ္မဟုတ္ဘူး။ စာတေစာင္ေပတဖြဲ႔ မွတ္တမ္းတင္ထိုက္တဲ့ ဟာေတြခ်ည့္ပဲ။ သဘာပတိေတြထိုင္တဲ့ ေနရာရဲ႕ေနာက္မွာ ဆရာႀကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း ပံုႀကီးကို ေထာင္လို႔။ အထက္မွာေတာ့ အထက္ဗမာႏိုင္ငံစာေရးဆရာအသင္းဆိုတဲ့ စာတန္းႀကီးနဲ႔။ ထိုင္ေနသူေတြက ဆရာေတာ္ေ႐ႊကိုင္းသား (ေခၚ) ဦးေသာဘိတ၊ ပါေမာကၡဦးခ်မ္းျမ၊ လူထုဦးလွ၊ ေဒါက္တာ သန္းထြန္းတို႔လို ပုဂၢိဳလ္ေတြ၊ အင္မတန္ က်က္သေရ႐ွိတာေပါ့ဗ်ာ။ (တခါတခါေတာ့ ေဒါက္တာ သန္းထြန္းႀကီး အိပ္ငိုက္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္) က်ေနာ္မွတ္မိသေလာက္ေတာ့ အေမ လူထု ေဒၚအမာက ေနာက္ပိုင္းမွ သဘာပတိစားပြဲမွာ ထိုင္တာ။ အေစာပိုင္းတုန္းကေတာ့ ေအာက္က ပရိသတ္ထဲမွာပဲ။ ေအာက္မွာထိုင္ေနတဲ့ ပရိသတ္ထဲမွာ သံဃာေတာ္ေတြအပါအ၀င္ က်ေနာ့္ အထင္ ႏွစ္စဥ္ လာနားေထာင္သူက ရာခိုင္ႏႈန္း ၈၀ ထက္ မနည္းဘူးဗ်။ ဒီအထဲမွာ ေထာက္လွမ္း ေရးတို႔၊ အက္စ္ဘီတို႔လည္း ပါသေပါ့ဗ်ာ။ အထက္မွာေျပာခဲ့တဲ့ ဂ်ပန္ေခတ္ ဒီမိုကေရစီနဲ႔မကြာလွ တဲ့ မဆလဒီမိုကေရစီေအာက္မွာ ႐ိုးသားတည္ၾကည္မႈဆိုတဲ့ ဂုဏ္နဲ႔ ပြတ္သီကပ္သီေလး လွည့္ပတ္ၿပီး လုပ္ၾကရတဲ့ ႐ွား႐ွားပါးပါး အသင္းပင္းလႈပ္႐ွားမႈေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ဒီအဖြဲ႔အစည္းနဲ႔ ဒီလႈပ္႐ွားမႈဟာ မဆလေခတ္ေႏွာင္းပိုင္းမွာ နိဌိတံသြားပါေတာ့တာပါပဲဗ်ာ။

            အဲဒီေခတ္က အထက္ေအာက္ ဗမာျပည္မွာ လွည့္လည္ေဟာေျပာတာေတြအပါအ၀င္ စာေပေဟာေျပာပြဲေတြမွာ လူထုဟာ စာေပကို စိတ္၀င္စားတာတင္မက ႏိုင္ငံေရးငတ္လို႔ ႏိုင္ငံေရးအသံ၊ ႏိုင္ငံေရးအဓိပၸါယ္ေတြ ခံစားခ်င္လို႔ လာနားေထာင္ၾကတာလည္း ျဖစ္တယ္ဗ်။ ဗမာျပည္စာေပေလာကရဲ႕ ထူးျခားခ်က္တခုကိုက တုိင္းျပည္ရဲ႕အေျခအေနနဲ႔အတူ ႏိုင္ငံေရးရဲ႕ အခန္းဟာ အင္မတန္မွ အေရးပါေနတာပါပဲ။ ဒါဟာ ကိုလိုနီေခတ္ကတည္းက သေႏၶတည္ခဲ့တာ ဆိုရင္ မမွားပါဘူးထင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္းပဲ ဒီႏိုင္ငံက အာဏာရသူေတြဟာ ေက်ာင္းသား ဆိုတာ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ မဆိုင္ဘူး၊ တျခားစီလို႔ ေျပာေလ့႐ွိၾကသလို စာေပနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးကိုလည္း ခြဲထားရမယ္လို႔ ေျပာတတ္ၾကတာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ေျပာသာေျပာတယ္ဗ်ာ၊ အဲဒီလိုလုပ္လို႔မရမွန္း လည္း သူတို႔ ေကာင္းေကာင္းသိတယ္ဗ်။ အဲေတာ့ မဆလေခတ္ကစၿပီး သူတို႔ဟာ တျခား အသင္းေတြကို ဖ်က္သိမ္းခိုင္းၿပီး သူတို႔ၾသဇာခံ စာေပလုပ္သားေကာင္စီဆိုၿပီး အတင္းဖြဲ႔ေတာ့ တာပဲေလ။

            ဒီေခတ္ႀကီးမွာေတာ့ နအဖကခြင့္ၿပဳထားတယ္ဆိုတဲ့ စာေရးဆရာအစည္းအ႐ံုးတို႔၊ ထုတ္ေဝသူနဲ႔ ပံုႏွိပ္သူမ်ားအစည္းအ႐ံုးတို႔ စတာေတြဟာ အသင္းသားေတြကို နအဖအစိုးရကေန ခ်ဳပ္ကိုင္လို႔ေကာင္းေအာင္ ဖြဲ႔ထားတာေတြပဲ ျဖစ္ေနေတာ့တယ္။ အသင္းသားဆိုသူေတြဟာ ေခၚရင္လာ၊ ေျပာတာနားေထာင္၊ ခိုင္းတာလုပ္၊ အလႉခံရင္ထည့္ ဒါပဲ လုပ္ရေတာ့တယ္။ တျခား ႐ုပ္႐ွင္အစည္းအ႐ံုး၊ ပန္းခ်ီအစည္းအ႐ံုး စတာေတြဟာလည္း ပန္းခ်ီဆရာႀကီး (ဒါ႐ိုက္တာ)ကိုဝင္းေဖရဲ႕ ကာတြန္းတခုထဲက စကားအတိုင္းဆိုရင္ “ဒီပုတ္ထဲကအျခားပဲ” သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလို စစ္အုပ္စုဒီမိုကေရစီေအာက္မွာ လွ်ပ္တျပက္ျမတ္ခိုင္တို႔လို ပန္းပြတ္သည္ေတြ ေကာင္းစား ေနတာ အံ့ၾသစရာေတာ့ မ႐ွိဘူးလို႔ ဆိုႏိုင္သေပါ့ဗ်ာ။

            ဒါေပမဲ့ ကိုဟိုဒင္းေရ၊ စက္တင္ဘာသံဃာ့အေရးအခင္းေနာက္က်ေတာ့ နအဖဟာ ကိုယ့္အရိပ္ကိုယ္ျပန္ေၾကာက္တဲ့ စိတ္ေရာဂါ ရမေလာက္ျဖစ္ေနလို႔ သူတို႔လက္ေအာက္မွာ သူတို႔ လက္ညိႇဳးၫႊန္တိုင္း လိုက္နာေနတဲ့ ျမန္မာ့တိုင္းမ္တို႔၊ လွ်ပ္တျပက္ျမတ္ခိုင္တို႔လို ဟာေတြကို ေတာင္ ေခၚၿပီးသတိေပးတာ၊ ခဏရပ္ဆိုင္းတာေတြ လုပ္လာရတဲ့ အေနအထား ေရာက္လာေန ၿပီ။ တကယ္ေတာ့ စာေပအပါအ၀င္ မီဒီယာေလာကဟာ တိုင္းျပည္တျပည္ရဲ႕ ဒီမိုကေရစီျပဒါး တိုင္ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ အားလံုးလိုလိုက လက္ခံထားၾကၿပီးၿပီပဲ။ ဗိုလ္သန္းေ႐ႊတို႔က အဆက္ မျပတ္ လက္ထိပ္သံေပးေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာ တန္ဘိုး႐ွိတဲ့စာေပေတြ ထုတ္လုပ္ေနၾကသူေတြ ဟာ ေလးစားစရာေကာင္းလွတယ္လို႔ ေျပာ႐ံုကလြဲလို႔ က်ေနာ္လည္း ဘာေျပာရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။

ဘယာေဘး ကြာေ၀းၾကပါေစ၊

ယာေတာကသာေျဗာ

٭٭٭٭٭ 

ARCHIVE