က႑စုံေဆာင္းပါး

ၾသဂုတ္လလယ္ေက်ာ္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ စထြက္ခဲ့ပါၿပီ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ နဂုိ အတုယူလာတဲ့ မွတ္ပုံတင္ မရွိေတာ့တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ကုိယ့္ကိုယ္ပုိင္ကိုပဲ သုံးပါတယ္။ သြားေတာ့ သုံးေယာက္။ တေယာက္က က်ေနာ္တုိ႔ကို လုိက္ပို႔တာပါ။ သူက ေတာထဲသြားတဲ့ အေတြ႔အၾကဳံရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူက က်ေနာ္တုိ႔ကို ၾကာအင္းဆိပ္ၾကီးအထိ လုိက္ပုိ႔ေပးၿပီး ျပန္ရမွာပါ။

ဖားေအာက္ကေနၿပီး ေမာ္လၿမိဳင္ကို ျပန္သြားရပါတယ္။ အဲဒီမွာ သေဘာၤစီးရမွာပါ။ ေနာက္က်မွ သိရတာပါ။ အေပါင္ဘူတာတုိ႔၊ က်ဳိက္ထုိဘူတာတုိ႔ကေနဆင္းၿပီး ေတာဘက္ကို ဆုိက္ကားတစီး ငွားၿပီး သြားလုိက္ရင္ ၿမိဳ႕ျပင္ထြက္တာနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ သြားမယ့္ေနရာဆီ ေရာက္သြားတာပါပဲ။ ဒါလည္း ေတာထဲေရာက္မွ သိရတာပါ။ အခုေတာ့ ကုန္းတတန္၊ ေရတတန္နဲ႔ အသည္း တထိတ္ထိတ္ သြားရေတာ့တာပါ။

ေမာ္လၿမိဳင္ကေန သေဘာၤစီးေတာ့ က်ေနာ္နဲ႔ လုိက္ပုိ႔တဲ့ ရဲေဘာ္က တစု၊ ကိုေမႊးၾကိဳင္က တေယာက္တည္း သတ္သတ္ ျခားထားတဲ့ သံဇကာကို ေက်ာခ်င္းကပ္ၿပီး လူခြဲစီးပါတယ္။ တစုံတခုျဖစ္ရင္ တေယာက္ေယာက္ လြတ္ေအာင္ပါ။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔လည္း ဒီခရီးကိုသြားဖူးတဲ့ ဟန္ေဆာင္ေပမယ့္ ဘယ္လုိမွ ေဒသခံနဲ႔ကို မတူႏုိင္ပါဘူး။ ေမာ္လၿမိဳင္နဲ႔ ဆိပ္ၾကီး(ၾကာအင္း ဆိပ္ၾကီးလုိ႔သာ တြဲေခၚတာ၊ ဆိပ္ၾကီး သတ္သတ္၊ ၾကာအင္းက သတ္သတ္ပါ) ရဲ႕ အလယ္ဗဟို ေလာက္မွာ ဆိပ္ကမ္းတခုကို (ေခ်ာင္းႏွစ္ခြဆိပ္ကမ္းထင္တယ္) ကပ္ပါတယ္။ အဲဒီမွာတင္ ရဲေတြ တက္လာပါတယ္။ အဲဒီေဘးတေလွ်ာက္က မြန္တပ္နဲ႔ ကရင္တပ္ေတြ ၾကီးစုိးတဲ့ေဒသဆုိေတာ့ သူတုိ႔က လုံၿခဳံေရးအရ လုိက္ရသလုိ၊ ေနာက္ ခရီးသည္ေတြကို စစ္ဖုိ႔ပါ။ ဒီမွာတင္ က်ေနာ္တုိ႔ ေႁမြစကိုက္ေတာ့တာပါဘဲ။

သူတုိ႔ထုတ္ထားတဲ့ အမိန္႔က ရန္ကုန္နဲ႔ အထက္ဘက္ကလာတဲ့လူေတြကုိ စစ္ရမယ္။ မသကၤာရင္ ဖမ္းရမယ္ဆုိၿပီး ထုတ္ထားတာပါ။ အဲဒီမွာ သေဘာၤထြက္ၿပီးစစစ္တာက ရဲေဘာ္ေမႊးၾကိဳင္ထုိင္တဲ့ ဘက္ျခမ္းကိုပါ။ အဲဒီမွာ သူ႔မွတ္ပုံတင္က ပဲခူးအေနာက္ျခမ္းဆုိေတာ့ ၿငိသြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပါလာတဲ့ ရဲတပ္ၾကပ္ၾကီးကုိ ကပ္ၿပီး ေခၚသြားၿပီးမွ ပုိက္ဆံေပးလုိက္တာ အဆင္ေျပသြားတယ္။ ဒါနဲ႔ သူက နဂုိထုိင္တဲ့ေနရာကိုျပန္လာၿပီး ေက်ာခ်င္းကပ္အေနအထားနဲ႔ အေျခအေနကို ရွင္းျပ ပါတယ္။ က်ေနာ့္ကိုလည္း ပုိက္ဆံေပးလုိက္ဖုိ႔ေျပာတယ္။ တြက္ၾကည့္ေတာ့ ပုိက္ဆံက ၄၀၀ က်ပ္ေလာက္ပဲ ရွိတာ။ ေနာက္ က်ေနာ္က ဒါမ်ဳိးတခါမွ ေပးဖူးတာမဟုတ္ေတာ့ ေပါက္တဲ့နဖူး မထူးေတာ့ဘူး။ ေနာက္ဒီေလာက္လည္း ဒီေကာင္ေတြ ၾကည့္မွာမဟုတ္ဘူးလုိ႔ ထင္လုိက္မိိတယ္။
က်ေနာ္တုိ႔အလွည့္ေရာက္ေတာ့ ရန္ကုန္မွတ္ပုံတင္ဆုိေတာ့ ေမးေတာ့တာေပါ့။ ဘာလုပ္မလုိ႔လဲ၊ ဘာကိစၥနဲ႔လာတာလဲ၊ အသိရွိလား စသျဖင့္။ က်ေနာ္တုိ႔က ေက်ာင္းပိတ္ရက္ျဖစ္ေနလုိ႔ ေမာ္လၿမိဳင္က အမ်ဳးိေတြဆီ လာလည္တာကဆက္ၿပီး စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေလးဘာေလး စနည္းနာတာလုိ႔ ျပန္ေျဖလုိက္တယ္။ အဲဒါနဲ႔ မင္းတုိ႔က ဆိပ္ၾကီးကိုလာတာ အသိရွိလုိ႔လား ေမးေတာ့ ဖ်တ္ခနဲ သတိရလုိက္တာ ကိုးတန္းႏွစ္က က်ေနာ္နဲ႔ အီစီကလီျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေကာင္မေလး ကိုပါ။ အဲဒါနဲ႔ ရွိပါတယ္ေပါ့၊ က်ေနာ္နဲ႔ပါလာတဲ့ ရဲေဘာ္ကလည္း သူလည္း ရွိပါတယ္၊ ဘယ္ေနရာ မွာ ေနပါတယ္၊ ဘယ္ေလာက္ခင္ေၾကာင္း အာရေတာ့တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔က မင္းတုိ႔ မွတ္ပုံတင္ေတြ သိမ္းထားမယ္။ ၿပီးရင္ ဆိပ္ၾကီးေရာက္မွ ဆက္စီစဥ္မယ္ေပါ့။ ရပါတယ္ဆုိၿပီး ျပန္ေျပာလုိက္ရေပမယ့္ ရင္ကေတာ့ စုိးထိတ္ေနပါၿပီ။

ဒီလုိနဲ႔ ရဲတေယာက္ ေစာင့္ၾကည့္ေနေတာ့ ဘာမွတုိင္ပင္လုိ႔မရ။ သူ သတိတခ်က္ မထားမိတဲ့ အခ်ိန္မွာ ရဲေဘာ္ေမႊးၾကိဳင္က ေျပာတယ္။ ေရာက္ၿပီး ဟုိဘက္ကမ္းက နာရီ၀က္ေစာင့္မယ္။ မလာရင္ သူေတာ့သြားမယ္ဆုိၿပီး ေျပာတယ္။ အိုေက.. ေပါ့ေလ က်ေနာ္ျပန္ေျပာလုိက္တယ္။

ဒီလုိနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ ဆိပ္ၾကီးကို ေရာက္သြားပါၿပီ။ က်ေနာ္တုိ႔ကို မဆင္းခုိင္းပါဘူး။ ခရီးသည္ အားလုံး ကုန္ေတာ့မွ (ရဲေဘာ္ေမႊးၾကိဳင္လည္း ဆင္းသြားပါၿပီ) က်ေနာ္တုိ႔ကို လာေခၚတယ္။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ကို သေဘာၤဆိပ္မွာ အ၀င္အထြက္လာၾကည့္တဲ့ ေထာက္လွမ္းေရး ႏွစ္ေယာက္လက္ထဲ လူေရာ၊ မွတ္ပုံတင္ပါ ေပးရင္း အက်ဳိးအေၾကာင္းေတြ ရွင္းျပလုိ႔ ထားခဲ့ ေတာ့တယ္။

ေထာက္လွမ္းေရးႏွစ္ေကာင္လုံးက ခပ္ပုပု…၊ ဒါေပမယ့္ တေယာက္က မ်က္ႏွာက သိပ္မဆုိးလွ။ ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ အမိန္႔ေပးတုိင္း လုပ္မယ့္ ႐ုပ္မ်ဳိး။ အဲဒီမွာတင္ ေမးခြန္းေပါင္း ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ ေမးေတာ့တာပဲ၊ ရဲေတြ ေမးခဲ့တဲ့ ေမးခြန္းအတုိင္းပါပဲ။ သူတုိ႔ဆီကို ေခၚမသြားဘူး။ သေဘာၤဆိပ္နဲ႔ သိပ္မေ၀းတဲ့ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ေလး တဆုိင္မွာပါ။ အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္က တေယာက္ေျပာတဲ့စကားကို တေယာက္ျပန္နင္းေျပာရင္း လွိမ့္ရ ေတာ့တာေပါ့။ (အဲဒီေနရာမွာ ကုိယ့္ကိုယ္ကို ကိုယ္က်င့္တရား ေဖာက္ဖ်က္သူလုိ႔ ၾကိဳက္သလုိ ေျပာၾကေစေတာ့၊ လိမ္ရပါေတာ့တယ္၊ ကုိယ္က ျမင့္ျမတ္သူမဟုတ္သလုိ၊ အနာအက်င္လဲ လုိအပ္မွ ခံမယ့္သူပါ)။ က်ေနာ္နဲ႔ ပါလာတဲ့ ရဲေဘာ္က ခုိင္ပါတယ္။ သူက ၈၈၈၈ ၿပီးစမွာ ေတာခုိ သြားၿပီးမွ အေျခအေနကို စိတ္ပ်က္ၿပီး ျပည္တြင္းမွာ ျပန္လုပ္မယ္ဆုိတဲ့စိတ္နဲ႔ ျပန္၀င္လာခဲ့တာ၊ ၀င္တဲ့ေနရာကလည္း အခု က်ေနာ္တုိ႔ေရာက္ေနတဲ့ ဆိပ္ၾကီးမွာ။

အဲဒီတုံးက ၾကိဳဆုိေရးေတြဘာေတြ လုပ္ၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ သူက အိမ္တအိမ္မွာ တည္းခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔နာမည္အစစ္နဲ႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တုိ႔ကုိဆြဲထားတဲ့အခ်ိန္မွာ အဲ့ဒီဘုိးေတာ္က ရ၀တဥကၠ႒ျဖစ္ေနတယ္။ သူ႔နာမည္ေျပာေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရးလည္း ေၾကာင္ေတာင္ေယာင္ေတာင္ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒါနဲ႔ မင္းတုိ႔ကို အဲဒီအိမ္လုိက္ပုိ႔မယ္ ေျပာၿပီး လုိက္ပုိ႔တယ္။

အိမ္ေရွ ႔ေရာက္ေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရးေတြက အိမ္ရွင္ အဖုိးၾကီးနာမည္ကို ေခၚတယ္။ အဖုိးၾကီး ထြက္လာေတာ့ ဥကၠ႒ ခင္ဗ်ားအသိေတြလုိ႔ သူတို႔ကေျပာတယ္.. ဟုတ္လား .. ေမးေတာ့ အဖုိးၾကီးကလည္း မမွတ္မိဘူး။ အဲဒီမွာတင္ က်ေနာ္နဲ႔ပါလာတဲ့ ရဲေဘာ္က ဟာ … အဘ က်ေနာ့္ကို မမွတ္မိဘူးလား။ က်ေနာ္က ဘယ္အုပ္စုနဲ႔လာၿပီး အဘအိမ္မွာတည္းခဲ့တယ္ေလ၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္က…။ သူ အရမ္းေကာင္းလြန္းပါတယ္။ အဖုိးၾကီးက တကယ္ေတာ့ သူ႔ကို မမွတ္မိ ပါဘူး။ ဘာလုိ႔ဆုိေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္တုံးက ျပန္၀င္ခဲ့တဲ့ လူေတြကမ်ားေတာ့ လူတုိင္းကို တဦး ခ်င္းစီမွတ္မိဖုိ႔က အရမ္းခက္တယ္။ ေနာက္ နာမည္ေတြကလည္း တကယ့္အစစ္ မသုံးခဲ့လုိ႔ပါ။

ဒီမွာတင္ အဖုိးၾကီးလည္း နေ၀တိမ္ေတာင္နဲ႔ သိသလုိ ဟန္ေဆာင္ၿပီး က်ေနာ္တုိ႔ကို လက္ခံလုိက္ ရတယ္။ အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ကို အပ္ၿပီး ျပန္မယ္လုပ္ေနတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးေတြကို အကို က်ေနာ္တုိ႔ မွတ္ပုံတင္ေလး ျပန္ေပးပါဦး ေျပာၾကည့္တယ္။ သူတို႔က ဘာမွမစုိးရိမ္ပါနဲ႔၊ မင္းတုိ႔ ျပန္ရင္ ငါတုိ႔ကုိယ္တုိင္လာေပးပါ့မယ္ ဆုိၿပီး ေျပာၿပီးျပန္သြားၾကေရာ။

ေထာက္လွမ္းေရးေတြ ျပန္သြားေတာ့မွ ပါလာတဲ့ ရဲေဘာ္က အဖုိးၾကီးကို လုံး၀ စည္း႐ုံးရေတာ့ တယ္။ သူ႔ရဲ႕သားေတြကလည္း က်ေနာ့္နဲ႔ အသက္သိပ္မကြာေတာ့ ဟုိေမးဒီေမးနဲ႔ က်ေနာ္လည္း လုံးရတယ္။ ဘယ္သူ႔ကိုသိလား၊ ဘယ္၀ါ့ကို သိလားေပါ့။ က်ေနာ္နဲ႔ အီစီကလီျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေကာင္မေလးရဲ႕ လိပ္စာကိုလည္း သူတုိ႔ဆီကပဲ ရလုိက္ပါတယ္။

ထမင္းသာစားေပမယ့္ မေျဖာင့္ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီအိမ္ရွင္ေတြက က်ေနာ္နဲ႔ ပါလာတဲ့ ရဲေဘာ္ကို မမွတ္မိေတာ့လုိ႔ပါ။ အဲဒီညမွာ သူေျပာတဲ့ နာမည္ကို ထမင္းစားၿပီး အိမ္ရွင္ဘုိးေတာ္က ႐ုံးက စာရင္းေတြထဲမွာ သြားရွာပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ အိပ္ေလာက္ၿပီလုိ႔ ထင္တဲ့အခိ်န္မွာ ျပန္လာၿပီး သူ႔မိန္းမကို တီးတုိးေျပာတာ ၾကားပါတယ္။

ဘယ္ကကေလးေတြလည္း မသိပါဘူးကြာ၊ သူတုိ႔ေျပာတဲ့ နာမည္ေတြလည္း မေတြ႔ဘူး။

က်ေနာ္တုိ႔ကလည္း တုိင္ပင္ထားတာ တခုခုျဖစ္တာနဲ႔ ေဘးနားက ေခ်ာင္းကိုေျပးၿပီး လြတ္လြတ္ မလြတ္လြတ္ ေရကူးေျပးမယ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အိမ္ရွင္ေတြ အရမ္းေကာင္းပါတယ္။ သူတုိ႔မသိတဲ့ လူေတြကို ဘာမွမျဖစ္ေစေအာင္ သူတုိ႔အက်ဳိးအတြက္ အသုံးမခ်ခဲ့လုိ႔ပါ။

x x x x x

ဆက္ရန္ -
ျမင့္ေဇ

ARCHIVE