က႑စုံေဆာင္းပါး

အိမ္ကထြက္ခဲ့ၿပီ။ ကုိတုိးၾကီးရဲ့ ျပန္မလွည့္ေတာ့ဘူး သီခ်င္းထဲက စာသားေတြကို နာနာက်င္က်င္ ညည္းရင္းနဲ႔။ စစ္အစုိးရလက္ေအာက္မွာ ႏုိင္ငံေရးနယ္ပယ္ထဲ ၀င္လုပ္တဲ့သူတဦးဟာ ပုိင္းျဖတ္ ခ်က္ေတာ့ ထားရတာပဲ။ ကုိယ္ေနာက္ဆုံးလုပ္ႏုိင္တဲ့ အခ်ိန္ထိ ေတာင့္ခံၿပီးလုပ္။ အဲဒီ စုိးရိမ္ ေရမွတ္ကို ေက်ာ္သြားတာနဲ႔ အဖမ္းခံမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးကို ဆင္ႏႊဲ မလား။ ဒါက ျပည္တြင္းမွာ လႈပ္ရွားတဲ့သူတုိင္း ေရြးခ်ယ္ရတဲ့ လမ္း ၂ ေၾကာင္းပါ။ က်ေနာ္က ေတာ့ ဒုတိယလမ္းပဲေရြးခ်ယ္ခဲ့တယ္။ ကိုယ့္ယုံၾကည္မႈနဲ႔ ကုိယ္ပဲမဟုတ္လား။

အိမ္က ထြက္ထြက္ခ်င္း လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္တဦးက က်ေနာ့္အေမ အမ်ဳိးမ်ားရွိရာ ေညာင္ေလးပင္ဘက္ကို လုိက္ပုိ႔ေပးတယ္။ အဲဒီကေန အေျခအေနကို ေစာင့္ၾကည့္ဖုိ႔ပါ။ တကယ္လုိ႔ အေျခအေနေကာင္းရင္ ဆက္လုပ္ႏုိင္သမွ်လုပ္ေပါ့။ မေကာင္းရင္ေတာ့ သြားမယ္။ တလေလာက္ပါပဲ။ မိုးတြင္းကာလ လယ္စုိက္ခ်ိန္ၾကီး။ ေရျပင္ေဖြးေဖြးနဲ႔ ၀ုိင္းေနတဲ့ ဘၾကီးရဲ႕ လယ္တဲေလးမွာေနလုိက္။ ရြာထဲျပန္လုိက္နဲ႔။ အဲဒီကာလက စာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ဖတ္ျဖစ္သြား တယ္။ စာအုပ္ေတြနဲ႔ဘဲ ေနေနရတာဆုိေတာ့။

အဲဒါနဲ႔ အဆက္အသြယ္က ျပန္ေရာက္လာတယ္။ အေျခအေနက ပုိပုိဆုိးတယ္လုိ႔ဆုိတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ဒုတိယလမ္းကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဘုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္တယ္။ အဲဒီမွာ ေတာထဲသြားဖုိ႔ လမ္းေၾကာင္းရွာရ၊ ေရြးရတယ္။ က်ေနာ္ ပထမသြားခ်င္တဲ့လမ္းေၾကာင္းက သြားလုိ႔မရေတာ့ ဘူး။ ပိတ္သြားၿပီ။ အဲဒါနဲ႔ ဒုတိယလမ္းေၾကာင္းကိုရွာေတာ့ ဘုရားသုံးဆူဘက္သြားဖုိ႔ အၾကံေပး ၾကတယ္။ အဲဒီလမ္းကပဲ ထြက္မယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္ၿပီး ရန္ကုန္ကို ျပန္တက္လာၾကတယ္။ ရန္ကုန္ ေရာက္ေတာ့ ၀ပ္က်င္းတခုရွာၿပီး ခဏ၀ပ္တယ္။ အိမ္ကိုလည္း ျပန္မရေတာ့။ ျပန္လည္း မိသားစုေတြ ၀မ္းနည္းတာကလြဲၿပီး ထပ္ခြဲၾကရင္ ႏွစ္ထပ္ကြမ္းေသာကပဲ ထပ္ရဦးမွာေလ။

ဒါေပမယ့္ ခက္တာက သြားဖုိ႔အတြက္ လမ္းစရိတ္...။ က်န္တဲ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္ေတြလည္း မိဘဆီက လက္ျဖန္႔ေတာင္းသုံးေနရတာမဟုတ္လား။ သူတုိ႔လည္း မရွိ။ အခက္အခဲေတြ႔ေတာ့ အိမ္မွာ က်န္ခဲ့တဲ့ အ၀တ္အစားအားလုံးကို လူတေယာက္လႊတ္ၿပိး အေမ့ဆီက ျပန္ေတာင္းခုိင္း လုိက္တယ္။ ေငြေတာ့ မေတာင္းခ်င္။ သူတုိ႔က က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့သူေတြ မဟုတ္လား။ ပိုၿပီး လုိအပ္ မွာေပါ့။ က်ေနာ္ကေတာ့ တေယာက္တည္းဆုိေတာ့ ျပႆနာမရွိလွပါ။
 

အေမက အ၀တ္အစားအားလုံးကို ထည့္ေပးလုိက္တယ္။ အဲဒါနဲ႔ ကိုယ့္အတြက္လုိအပ္မယ့္ ၀တ္စုံ သုံးစုံကို ေရြးၿပီး က်န္တာေတြအားလုံးကို အ၀တ္ေဟာင္းဆုိင္မွာ ေရာင္းလုိက္ရတယ္။ ေနာက္ လက္ပတ္နာရီတလုံး။ အဲဒါနဲ႔ ပုိက္ဆံ ၆၀၀ ေလာက္ ရလုိက္တယ္။ က်န္တဲ့လူေတြကို ေလာက္ႏုိင္ပါ့မလားလုိ႔ေမးေတာ့ ေလာက္ပါတယ္ဆုိမွ သက္ျပင္းခ်မိတယ္။ မေလာက္လဲ ေနာက္ထပ္ ရေပါက္ရလမ္းက မရွိေတာ့ဘူး ။

က်ေနာ့္ မွတ္ပုံတင္က သုံးလုိ႔မရဘူးဆုိၿပီး ရဲေဘာ္တေယာက္က မွတ္ပုံတင္တခုလာေပးတယ္။ ကုိယ့္မွတ္ပုံတင္အစစ္ေတာ့ လုံလုံၿခံဳျခံဳ သိမ္းေပါ့။ ရထားလက္မွတ္၀ယ္ေတာ့ မွတ္ပုံတင္ ျပၿပီး ဝယ္ရတာ။ ဒါေပမယ့္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္တဦးရဲ႕အေဖက မီးရထားမွာ အလုပ္လုပ္ေတာ့ သိပ္အခက္အခဲမရွိလွပါဘူး။

ခရီးထြက္မယ့္ညက်ေတာ့ ေနာက္တေယာက္ေရာက္လာတယ္။ သူလည္း ေနလုိ႔မရေတာ့ဘူး။ သူက က်ေနာ္နဲ႔ မႏၱေလးညီလာခံမွာ ေတြ႔ခဲ့တဲ့ ကိုေမႊးၾကိဳင္ (ထြန္းခင္- ၁၉၉၄ ခုႏွစ္ဆန္းပိုင္းမွာ ေပါင္းေလာင္းေဒသတြင္ က်ဆုံး)ျဖစ္ေနတယ္။ လူ႔ေဘာင္သစ္ပါတီက။ အဲဒီညက ေတာ္ေတာ္နဲ႔ အိပ္မေပ်ာ္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။ ဘ၀မွာ တခါမွမၾကဳံဘူးတဲ့၊ ၾကဳံမယ္လုိ႔လည္း ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ အေတြ႔အၾကဳံသစ္ေတြ ၾကဳံရေတာ့မွာမဟုတ္လား။

ေနာက္ေန႔မနက္ ဘူတာၾကီးမွာ ေရာင္းတဲ့ ထမင္းေက်ာ္ကိုစားၿပီး မနက္ငါးနာရီ ေမာ္လၿမိဳင္ ရထားနဲ႔ နယ္ပယ္သစ္တခုဆီကို စထြက္လာခဲ့ပါၿပီ။ အိပ္ေနဆဲျဖစ္တဲ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ၾကီးကေတာ့ မီးေရာင္ေတြေအာက္မွာ ၿငိမ္သက္စြာ တျဖည္းျဖည္းေပ်ာက္ကြယ္ၿပီး က်န္ရစ္ခဲ့ေတာ့တယ္။ ငယ္ဘ၀ရဲ႕အိပ္မက္ေတြလည္း အဲဒီမွာတင္ ေပ်ာက္ကြယ္က်န္ရစ္ခဲ့ေတာ့တယ္။

ရထားကလည္း တလိမ့္ခ်င္းပါပဲ။ သတိတရျဖစ္မႈကလည္း တလိမ့္ခ်င္းပါပဲ။ က်ေနာ္ အိမ္ေပၚ ကေန ခဏခဏ ဆင္းဖူးတယ္။ အေမကပဲ `နင့္လုိသားမ်ဳိးကို ေမာင္းခ်ရမယ္´ဟဲ့လုိ႔ ခဏခဏ ႏွင္ခ်ဘူးတာ။ က်ေနာ္ကလည္း ေတာ္ေတာ္ဆုိးပါတယ္။ ႏွင္ခ်တုိင္း က်ေနာ္ဆင္းသြားတာက ေနာက္ေဖးေက်ာခ်င္းကပ္က အိမ္ကို။ အိမ္ကဆင္းေတာ့ ဟန္က်ပန္က်။ အိတ္ေတြဘာေတြ ယူ၊ အ၀တ္အစားေတြ ထည့္၊ ၿပီးေတာ့ ေနာက္ေဖးအိမ္မွာ သြားအိပ္ေနတာ။ မနက္က်မွ `အေမ့အိမ္ ေလာက္ ဘယ္အိမ္မွ မေကာင္းဘူးဆုိတာ က်ေနာ္သိပါၿပီ၊ အေမ´လုိ႔ အေမ့ရင္ခြင္ ေခါင္းထုိး ေျပာေတာ့ မ်က္ႏွာက တင္းေနေပမယ့္ အေမ့မ်က္လုံးက အေပ်ာ္ေတြနဲ႔ ရႊန္းစုိေနခဲ့တယ္။

အိမ္က က်ေနာ္ပုံမွန္ဆင္းရရင္ တညပါပဲ။ အေမလည္း က်ေနာ့္ကို တညထက္ ပုိၿပီး မ်က္ေစ့ ေအာက္က အေပ်ာက္မခံႏုိင္ခဲ့ဘူး။ တခါ က်ေနာ္လည္း ေဒါသထြက္၊ အေမလည္း အရမ္း စိတ္ဆုိးတဲ့အခါတုန္းကေတာ့ က်ေနာ္ထြက္သြားဖုိ႔ စဥ္းစားေသးတယ္။ အဲဒီညတြင္းခ်င္းပဲ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြကို လုိက္ရွာခုိင္းတာ ကားဂိတ္၊ ရထားဂိတ္အႏွံ႔ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္လည္း ဘယ္ေ၀းေ၀းသြားႏုိင္မွာလဲ။ ဘယ္သူကမ်ား အေမ့ေလာက္ က်ေနာ့္ကို စိတ္ရွည္သည္းခံႏုိင္မွာလဲ။

ဒါေပမယ့္ ဒီတခါကေတာ့ အိမ္ကေနထြက္ခဲ့ရတာ တညထက္ပုိမယ္ဆုိတာ အေမေရာ၊ က်ေနာ္ေရာ သိရက္နဲ႔ ေမ့တိေမ့ေမာေနခဲ့တယ္။ ဒီတခါေတာ့ တဘ၀လုံးနီးနီးေလာက္ အိမ္ျပန္ မေရာက္ႏုိင္ဘူးဆုိတာ က်ေနာ္လည္း သိခဲ့ပါတယ္။ အေမလည္း သိေနပါၿပီ။

က်န္ခဲ့တဲ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ကို ေငးရင္းေတြးလာမိတဲ့ စိတ္ကူးအပုိင္းအစေတြပါ။ လင္းအာ႐ုဏ္ မေရာက္ခင္မွာ က်ေနာ္တုိ႔ ပဲခူးဘူတာကို ျဖတ္ခဲ့ပါၿပီ။ ၿပီးေတာ့ စစ္ေတာင္းျမစ္ကူးတံတား…ရထားက ေလးေလးေႏွးေႏွး။

ကရင္-မြန္ျပည္နယ္အ၀င္မွာေတာ့ နည္းနည္းရင္ထိတ္ရပါၿပီ။ ရထားတဲ့သတင္းက ရန္ကုန္နဲ႔ အထက္အညာက လူေတြ လာသမွ် ဖမ္းထားဆုိတာကုိ ေထာက္လွမ္းေရးေတြက ခ်ျပထား တယ္ဆုိပဲ။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္က မွတ္ပုံတင္ေနာက္တခု ေဆာင္လာေတာ့ သိပ္မစုိးရိမ္လွ။ ဒီလုိ စဥ္းစားတာဟာ ေနာက္ အခ်ိန္တခ်ဳိ႕အတြင္းမွာပဲ မွားယြင္းသြားၿပီဆုိတာကို က်ေနာ္ သိလုိက္ရတယ္။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သထုံအေက်ာ္မွာ က်ေနာ္ အိမ္သာထဲ၀င္မိတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အိတ္ကပ္ထဲ ထည့္ထားတဲ့ မွတ္ပုံတင္အတုဟာ ေလွ်ာခနဲ က်သြားလုိက္တာ အိမ္သာကမုတ္ထဲကို ကြက္တိ ပါပဲ။ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိျဖစ္ၿပီး ျပန္ထြက္လာ။ လုိက္ပုိ႔သူ ရဲေဘာ္ေတြကိုေျပာေတာ့ အားလုံးက ေဝဖန္ေရးေပးတယ္။ အသုံးမက်ဘူး.. ေပါ့ဆတယ္… စသျဖင့္။ တုိက္ဆုိင္တာဆုိေပမယ့္လည္း က်ေနာ္က ျပဳလုပ္သူျဖစ္ေနေတာ့ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိပဲ က်ိန္ဆဲေနမိတယ္။ အသုံးမက်တဲ့ေကာင္ ဆုိၿပီး … ဒါရဲ႕ေနာက္ဆက္တြဲက လက္မွတ္စစ္လာတုိင္း အိမ္သာထဲ၀င္ေနရတာပါဘဲ။

အဲဒီလုိ ကသိကေအာက္ျဖစ္ရမယ္ ကိစၥကလြဲၿပီး မုတၱမေရာက္သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ မြန္တုိ႔ဌာေန ရာမညလည္း ေစ့ငွေအာင္ မၾကည့္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ တန္းၿပီး ကားေပၚတက္ ေမာ္လၿမိဳင္နဲ႔ သိပ္မေဝးလွတဲ့ ဖားေအာက္ေက်းရြာကို ေရာက္သြားတယ္။ ဒါက စခန္းတေထာက္ေပါ့။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔တည္းခိုတဲ့ အိမ္ေနရာက အပ်ဳိမေတြခ်ည္းသက္သက္ ေမြးထားတာ။ အဲဒါနဲ႔ ေနေရးထုိင္ေရးကို စဥ္းစားေတာ့ ဒီမွာေတာ့ ေနလုိ႔မေကာင္းလွဘူး။ ပတ္၀န္းက်င္က လည္း သတိထားမိမယ္ဆုိၿပီး ေက်ာကို လယ္ကြင္းေတြဘက္ေပးထားတဲ့ လယ္တဲေလး (အိမ္နဲ႔ေတာ့ မေ၀းလွပါ)မွာ တည္းလုိက္တယ္။

အဲဒီကာလက စီးပြားေရးကလည္း ဆုိးသထက္ဆိုးလာၿပီမဟုတ္လား။ ကုိယ္တည္းမိတဲ့ အိမ္က လည္း မိသားစုမ်ားတယ္ဆုိေတာ့ ထမင္းစားရတာ အားနာလာတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ထြက္ရမယ့္ လမ္းကို အျမန္ရွာရေတာ့တယ္။

လမ္းက ႏွစ္လမ္းစုံစမ္းရတယ္။ တခုက ၾကာအင္းဆိပ္ႀကီးကို ဆန္တက္ၿပီး သြားတဲ့လမ္း၊ ေနာက္တခုက ေရးနားက ျဖတ္တဲ့လမ္း။ အဲဒါနဲ႔ ဘယ္ဟာအဆင္ေျပမလဲ ေမးၾကည့္ေတာ့ ၾကာအင္းဆိပ္ႀကီးက ပုိလြယ္ႏုိင္တယ္ဆုိတဲ့ ေကာက္ခ်က္က ထြက္လာတယ္။

တည္းတဲ့အိမ္က လူေတြလည္း ရိပ္မိတန္သေလာက္ ရိပ္မိေနၿပီ။ ရြာထဲက တခ်ဳိ႕လူေတြလည္း သိေနၾကၿပီ။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ အျမန္စီစဥ္ရေတာ့တယ္။ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ ေႏွာင္းပုိင္းကာ လမွာ … ၾကာအင္းဆိပ္ႀကီးလမ္းက က်ေနာ္တုိ႔အတြက္ ေႁမြကို္က္တဲ့လမ္းဆုိတာ အဲဒီခရီးစဥ္ မွာမွ သိရေတာ့တယ္။ 

x x x x x

ဆက္ရန္ -
ျမင့္ေဇ

အဘ၀တီ (သို႕မဟုတ္) မုန္တိုင္းဆန္အလင္းငွက္(အပုိင္း-၂)           လြင္ေမာင္သန္း

.......................................................................................................................

အဘ၀တီ (သို႕မဟုတ္) မုန္တိုင္းဆန္အလင္းငွက္(အပုိင္း-၁)           လြင္ေမာင္သန္း

ARCHIVE