က႑စုံေဆာင္းပါး

အိမ္အျပင္မွာ မုိးကတဖြဲဖြဲရြာေနေလရဲ႕။ ေၾသာ္ ... ၀သႏၱမုိးရာသီကုိ ေရာက္လာခဲ့ေပါ့ ေလ။ တခါခါ မုိးက ေဒါႀကီးမာန္ပြနဲ႔ တၿခိမ္းၿခိမ္းရြာေပလိမ့္မယ္။ တခါခါ အပ်ဳိဖ်န္းကေလးတစ္ ေယာက္ ကုိယ့္နေဘးမွာ ခၽြဲေနသလုိ ႏြဲ႔ႏြဲ႔ကေလး ရြာေပလိမ့္မယ္။ တခါခါ ဘာမေျပာ ညာမေျပာ နဲ႔ ျဖန္းကနဲ ပါးအ႐ုိက္ခံလုိက္ရသလုိ ေကာက္ကာငင္ကာလည္း ရြာခ်လုိက္ေပလိမ့္မယ္။ တခါခါ မုိးက အဲဒီနည္းပညာအရပ္ရပ္ကုိ ေပါင္းစပ္လုိ႔ ေအာ္တာေနးတစ္ဂီတလုိ ဟုိလုိတစ္မ်ဳိး ဒီလုိ တမ်ဳိး ရြာတတ္ေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ေရွးလူတုိ႔က ဆုိခဲ့ၾကေပတယ္ ‘မုိးနဲ႔ႏြားသုိး အစုိးမရ’ ဆုိတာေလ။ ေဟာ့ဒီလုိ မုိးတြင္းကာလမ်ားဆုိရင္ ကင္ဇုိတုိ႔ အိမ္ျပင္ကုိမထြက္ခ်င္။ မုိးတေစြေစြ ရြာေနတာကုိ အခြင့္ေကာင္းယူလုိ႔ စာအုပ္ေကာင္းေကာင္းေလးတစ္အုပ္ ဖတ္ရင္း ေစာင္ၿခံဳထဲမွာ ႏွပ္ေနလုိက္ခ်င္တာ။ သုိ႔ေပေသာ္လည္း လက္လွမ္းမီရာစာအုပ္တုိ႔ကား ဖတ္၍ကုန္ေလၿပီ။ အနီး အပါးမွာ ဖတ္ဖုိ႔အေႂကြးက်န္ေနေသးတာဆုိလုိ႔ ျပည္တြင္းျဖစ္ မျဖစ္ညစ္က်ယ္ သတင္းစာတုိ႔မွ တစ္ပါး အျခားမရွိေတာ့၊ ပ်င္းေပေတာ့လည္း ဖတ္ရေပဦးမယ္။ တရားသေဘာနဲ႔ ေတြးၾကည့္ ေတာ့လည္း ပ်င္းတယ္ဆုိတာလည္း ေခတၱ၊ ေပ်ာ္တယ္ဆုိတာလည္း ေခတၱ၊ မပ်င္း မေပ်ာ္ဆုိ တာလည္း ေခတၱ၊ ဘာမဆုိ ေခတၱ၊ (နအဖ အတြင္းေရးမႉးတစ္ သိန္းစိန္၊ ေခတၱ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဆုိတာလည္း ေခတၱ)။ ကုန္ကုန္ေျပာၾကေၾကးဆုိရင္  လူ႔ဘ၀ဆုိတာလည္း ေခတၱ၊ အဲဒီေခတၱ ဆုိတာထဲမွာကုိပဲ ေခတၱေလးေတြက မ်ားလြန္းလွရဲ႕လုိ႔ ကုိယ္ပ်င္းတာကုိအေၾကာင္းခံလုိ႔ တရားရသလုိလုိ ဘာလုိလုိ အေတြးက၀င္လုိက္ရေသး။ 

ဘုရားေဟာအဘိဓမၼာတရားမွာေတာ့ ‘ဥပါတ္’ ‘ဌီ’ ‘ဘင္’ လုိ႔ အဲသလုိ မိန္႔ေတာ္မူတယ္ မဟုတ္ပါလား။ ‘ျဖစ္’ ‘တည္’ ‘ပ်က္’ ေပါ့ေလ။ ‘ဌီ’ ဆုိတဲ့ ‘တည္’ ဟာ ခဏေလးပါပဲတဲ့။ ေခတၱ ေပါ့ေလ။ မ်က္စိတမွိတ္ လွ်ပ္တျပတ္ အတြင္းမွာ စိတ္ဆုိသည္ကား ကုေဋတစ္သိန္းျဖစ္ၿပီး ပ်က္ သတဲ့။ ႐ုပ္ကား ကုေဋကိုးေထာင္ျဖစ္ၿပီး ပ်က္သတဲ့။ အၾကမ္းဖ်င္း ေပါ့ေလ။ အဲသလုိ အသက္နဲ႔ ကုိယ္ အုိးစားမကြဲမခ်င္း၊ သံသရာက မလြတ္မခ်င္း ျဖစ္လာလုိက္ တည္လုိက္ ပ်က္သြားလုိက္ အဖန္ဖန္တလဲလဲျဖစ္ေနပါသတဲ့။ အဲသလုိ ခႏၶာရဲ႕ အေျခခံပဋိစၥသမုပါဒ္ကုိလည္း ေက်ေက် ညက္ညက္သိ၊ ခႏၶာငါးပါးဆုိတာကိုလည္း နားလည္၊ ဒိ႒ိ (အယူမွား အစြဲမွား) နဲ႔ ၀ိစိကိစၥ (သံသယ)ကလည္း ကင္း၊ သံသရာက လြတ္လုိေၾကာင္း ဆႏၵလည္းရွိတယ္ဆုိရင္တဲ့ အခုဘ၀ ႀကိဳးကုပ္အားထုတ္လုိ႔ မဟာေသာတာပန္ မျဖစ္ရင္ေတာင္ စူဠေသာတာပန္အျဖစ္နဲ႔ ေသလြန္ၿပီး သကာလ ေနာက္ဘ၀ ေနာင္ဘ၀ေတြမွာ လူခ်မ္းသာ နတ္ခ်မ္းသာျဖစ္လုိ႔ သံသရာလြတ္ေျမာက္ ေၾကာင္းကုိ ဧကန္ေရာက္ရေပမယ္လုိ႔ ျမတ္စြာဘုရားကုိယ္ေတာ္တုိင္ အာမခံထားေလတယ္ မဟုတ္ပါလား။ အဲသလုိ အဲသလုိ အဖုိးထုိက္ အဖိုးတန္တရားေတြကုိ မသိဘဲ ေသသြားၾကတဲ့၊ ေသခါနီးျဖစ္ေနတဲ့ သူေတြအတြက္ေတာ့ ကင္ဇုိတုိ႔ အင္မတန္ရင္ေလးမိတယ္။ အင္မတိ အင္မ တန္ကုိ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ ေၾသာ္ေနာ္ ... ဒုကၡ ... ဒုကၡ။ 

ကင္ဇုိတုိ႔မ်ား တစ္ခုခုေျပာၿပီဆုိရင္ အဲသလုိ အရစ္ကေလးရွည္တတ္တာ၊ မုိးရြာလုိ႔ အပ်င္းဆန္႔၊ အပ်င္းဆန္႔လုိ႔ စာဖတ္မယ္ႀကံ၊ စာဖတ္မယ္ႀကံတုန္း ပ်င္းတယ္ဆုိတာေလးကုိ တရားသေဘာကပ္လုိက္ေတာ့ သတိကေလး၀င္လာၿပီး တရားပဲရခ်င္သလုိလုိျဖစ္လာရ။ ထုိ႔ျပင္ တ၀ အျခားအျခားေသာ သူေတြအတြက္ပါ ပူပန္စိတ္ကေလး၀င္လာရပါလား ဟ႐ုိး။ ကင္ဇုိတုိ႔ ကား တရားရလုိ႔မျဖစ္ေသး။ ေသလုိ႔လည္း မျဖစ္ေသး။ ဘယ္မွာလာ စိတ္ခ်လက္ခ် ေသႏုိင္ပါ့ မလဲ။ ကုိယ္ခ်စ္တဲ့ ျမန္မာျပည္ႀကီးနဲ႔ လူမ်ဳိးေပါင္းစုံလူထုႀကီး ခံစားေနရတဲ့ ဒုကၡအ၀၀ကုိ မ်က္ကြယ္ျပဳၿပီး ကင္ဇုိတုိ႔ တစ္ကုိယ္ေကာင္းဆန္ဆန္နဲ႔ မေသခ်င္ေသး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေသခါနီးသူ ေတြလည္း မေသၾကပါနဲ႔ဦး။ ေသမလုိ႔ျဖစ္ေနတဲ့သူေတြလည္း မေသၾကပါနဲ႔ဦး။ ယုတ္စြအဆုံး ေသမလုိ႔ ေလ့က်င့္ေနၾကတဲ့ သူေတြလည္း မေသၾကပါနဲ႔ဦး။ ဒီႏွစ္လာမယ့္ တန္ေဆာင္မုန္းပြဲ ၾကည့္ပါဦးလုိ႔ အဲသလုိ အတိတ္လုိလုိ တေဘာင္လုိလုိ စာခ်ဳိးလုိ႔ေျပာလုိက္ခ်င္ပါရဲ႕။  

ေသစကားေျပာၾကဦးစုိ႔ဆိုရင္ ေသတဲ့ကိစၥကလည္း လြယ္တာမဟုတ္။ ေသခါနီးမွာ ေဇာခုႏွစ္တန္ျပန္ၿပီးေတာ့မွ စုတိစိတ္(ေသစိတ္) ျဖစ္ရတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ေသတယ္လုိ႔ တရား သေဘာအရ ဒီလုိ အလြယ္မွတ္လုိ႔ရေပတယ္။ အဲဒီ ေဇာခုႏွစ္တန္မွာမွ မရဏာသႏၱေဇာဆုိတဲ့ ေသခါနီးေဇာဟာ အေရးအႀကီးဆုံးလုိ႔ အဘိဓမၼာဆရာေတြက ဋီကာခ်ဲ႕ျပထားေသးတယ္။ ဘယ့္ႏွယ္ေၾကာင့္မ်ား ဋီကာခ်ဲ႕ရေလာက္ေအာင္ အေရးႀကီးသတုန္းဆုိေတာ့ကာ အဲဒီေဇာက် တာနဲ႔တၿပိဳင္နက္ ဘ၀တေလွ်ာက္လုံး ကုသုိလ္မ်ားမ်ား ထုံခဲ့တဲ့သူဆုိရင္ ကုသုိလ္ျပဳဖူးတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ ျပန္ျမင္ေယာင္လာၿပီး စိတ္ခ်မ္းသာ လက္ခ်မ္းသာနဲ႔ ေသၿပီးသကာလ ေနာင္ဘ၀မွာ လူခ်မ္း သာ နတ္ခ်မ္းသာျဖစ္ေပတယ္။

 အဲ ... အကုသုိလ္မ်ားမ်ား ထုံခဲ့တဲ့သူေတြမ်ားက်ေတာ့ တေလွ်ာက္လုံးလုပ္ခဲ့တဲ့ အကုသုိလ္ကိစၥေတြ ျပန္ျမင္ေယာင္လာၿပီးသကာလ မခ်ိမဆန္႔ေ၀ဒနာ ေပါင္းစုံနဲ႔ေသ၊ ေနာင္ဘ၀ မွာလည္း ေခြးျဖစ္ရင္လည္း ေခြးဆင္းရဲ၊ ႂကြက္ျဖစ္ရင္လည္း ႂကြက္စုတ္၊ ႀကံ႕ျဖစ္ရင္ေတာင္မွ ဖြတ္နဲ႔တူတဲ့ ႀကံ႕မ်ဳိး။ အဲသလုိ အဲသလုိ အကုသုိလ္ကံေစတနာအလုိက္ နိမ့္က်တဲ့ ဘ၀ေတြမွာ က်င္လည္ေပေတာ့တဲ့။ (ကင္ဇုိတုိ႔ေပးတဲ့ ဥပမာက အေတာ္အဆင့္ျမႇင့္ထားတာ၊ ဒီထက္ဆုိးတဲ့ ဘ၀မ်ဳိးေတြကုိ ေရာက္သြားႏုိင္ေသးတယ္ဆုိတာ သတိခ်ပ္ၾကပါကုန္)။ အဲသလုိ တရားသေဘာ နဲ႔ ၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း ေသတယ္ဆုိတာ မလြယ္ဘူးဆုိတာ ေပၚလာျပန္ေပါ့ေနာ့္။ 

ေဟာ ... တရားသေဘာမႏြယ္ဘဲ လူ႔ေလာက လူ႔သဘာ၀မွာ လူ႔စိတ္တုိင္းက် ေသတာ ေတာင္မွ ေသဖုိ႔ကားမလြယ္။ အခုဆုိရင္ ကုသုိလ္ျဖစ္ ျဗဟၼာစုိရ္နာေရးကူညီမႈအသင္း ဆုိတာ ေတာင္ နအဖက ေမာင္ပုိင္စီးလုိက္ၿပီေလ။ ႀကံ႕ဖြတ္တုိ႔က ေၾကာင္ေတာင္၀င္ႏိႈက္လုိက္ၿပီေလ။ အရင္ကဆုိရင္ လူတုိင္း စိတ္တုိင္းက် ေသခ်င္သလုိေသလုိ႔ရေသး။ ေခါင္းဖုိးလည္း ပူစရာမလုိ၊ ကားငွါးခလည္း ပူစရာမလုိ၊ ကုိယ္ေသလုိ႔ မ,မခ်င္ မကုိင္ခ်င္တဲ့လူမရွိ၊ အဲဒီကိစၥအတြက္လည္း ပူစရာမလုိ။ အခုေတာ့ ေသမလုိ႔ ေစာင္းငဲ့လုိ႔ပင္ မစဥ္းစားမိၾက။ ေသလုိ႔မေပ်ာ္ၾကေတာ့ၿပီ။ ေသရင္ နအဖတုိ႔ထုံးစံအတုိင္း အခြန္အေကာက္ေတြက မ်ားေပေတာ့မယ္။ မေပးႏုိင္လုိ႔မရ။ ပါးစပ္ထဲမွာ ေရႊသြားစုိက္ထားရင္ အဲဒီေရႊသြားကုိ ပလုိင္ယာနဲ႔ ခ်ဳိးဖဲ့ယူၾကမယ္။ အာေခါင္ထဲက ကူတုိ႔ခမတ္ေစ့ကုိ ကေလာ္ထုတ္ၾကမယ္။ လုံးလုံးမေပးႏုိင္လုိ႔မ်ားကေတာ့ ပုိက္ဆံမရွိဘဲ ေသရ သလားလုိ႔ ရွဥ့္ဖင္အနာလုပ္ ႐ုံးတင္တရားစြဲတာတုိ႔၊ အေလာင္းကုိေထာင္ခ်ထားတာတုိ႔၊ အခ်ဳပ္ခ် ထားတာတုိ႔ လုပ္ေပမယ္။ အစစအရာရာ အဆင္ေျပတာေတာင္မွ ကုသုိလ္ရွင္ႀကံ႕ဖြတ္တုိ႔ရန္ကုိ ေၾကာက္ရဦးမယ္။ အေလာင္းကုိ အေခါင္းထဲထည့္လုိ႔မွ ဆန္႔ရင္ဆန္႔ မဆန္႔လုိ႔မ်ားကေတာ့ ေျခေထာက္ေတြ၊ လက္ေတြ၊ ခါးေတြကုိ အတင္းခ်ဳိးဖဲ့ ဖိႏွိပ္ကန္ေက်ာက္ ထည့္လိမ့္မယ္။ (ႀကံ႕ဖြတ္ဆုိတဲ့ နအဖအစုတ္အျပတ္တုိ႔အေၾကာင္းလည္း သိေတာ္မူၾကတဲ့အတုိင္း။ ဘုရားသြား ေက်ာင္းတက္ ၀တ္ျပဳဆုေတာင္းၾကတဲ့သူေတြကုိေတာင္မွ ထုိးႀကိတ္႐ုိက္ႏွက္ မုိက္႐ုိင္းရမ္းကား ေနၾကတာမဟုတ္လား။ လူေသတစ္ေကာင္ေလာက္ကုိ သင္းတုိ႔ လုပ္ခ်င္သလုိလုပ္ပစ္ဖုိ႔ဆုိတာ ဘာမ်ားခက္တာလုိက္လုိ႔)။  

             ဘာလုိ႔မ်ား ျဗဟၼာစုိရ္အသင္းကုိ အဲသလုိလုပ္ပါလိမ့္။ ဘာလုိ႔မ်ား ဘုရားတက္ ၀တ္ျပဳ ဆုေတာင္းတဲ့သူေတြကုိ ထုိးႀကိတ္႐ုိက္ႏွက္ မုိက္႐ုိင္းရမ္းကား ဖမ္းဆီးေနရပါလိမ့္။ ကင္ဇုိတုိ႔ မစဥ္းစားတတ္။ မသိ။ မေတြးတတ္ေအာင္ပဲ ျဖစ္မိတယ္။ တန္ေတာ့ နအဖတုိ႔အေနနဲ႔ သူမ်ား တကာေတြ ကုသုိလ္အမ်ားႀကီးရသြားမွာကုိ မနာလုိတုိရွည္ ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္ထင္ပ။ သူမ်ား တကာေတြ ဆုေတာင္းျပည့္သြားမွာကုိ အေတာ္ေၾကာက္ပုံရတယ္ထင္ပ။ နအဖဆုိတာ တစ္တုိင္း ျပည္လုံးမွာရွိတဲ့ လူေတြထက္ သာကုိသာေနမွျဖစ္မယ္မဟုတ္လား။ ဒီေတာ့ကာ သူမ်ားတကာ ကုသုိလ္ရေရးအလုပ္မွန္သမွ် ပိတ္ဆုိ႔တားဆီးပစ္၊ သူမ်ားတကာ ဆုေတာင္းသမွ်ကိစၥ ဖ်က္လုိ ဖ်က္ဆီး ႐ုိက္ႏွက္ဖမ္းခ်ဳပ္။ နအဖတုိ႔ကုိယ္တုိင္က်ေတာ့ ဘုရားအႀကီးႀကီးေတြေဆာက္၊ ဟုိတန္ခုိးႀကီးဘုရားသြားဖူး၊ ဟုိေစတီပုထုိး ဘုဇုခ႐ုကေလးကအစ ဘုရားဒကာအမည္ခံ ထီးတင္၊ ဒါမွ နအဖတုိ႔ဘ၀ကူးတဲ့အခါ သူမ်ားေတြထက္ သာေတာ့မွာေပါ့။ အဲဒီေတာ့ သူမ်ား တကာေတြ သူတုိ႔ထက္ မသာေတာ့ဘူးလုိ႔ေတြးၿပီး လုပ္ေနတယ္လုိ႔ပဲ ယူဆ႐ုံမွတစ္ပါး အျခား မရွိေတာ့။ (ေၾသာ္ေနာ္ ... ကုသုိလ္ အကုသုိလ္ မခြဲျခားတတ္တဲ့ အာဏာ႐ူးငမုိက္သားမ်ားကား သာသနာအပမွာမွမဟုတ္ သာသနာအတြင္းမွာလည္း ရွိေပစြတကား။ ေသမလို႔ေလ့က်င့္ေန တယ္၊ ေသမလုိ႔ ရိကၡာယူေနတယ္လုိ႔ပဲ မွတ္ၾကပါကုန္ေတာ့။ ေသခါနီးတဲ့အခါ ဒီလုိပဲ ဟုန္းကနဲ တစ္ခ်က္ထေတာက္တတ္တာ မဆန္း)။  

             ကင္ဇုိတုိ႔ ပုံတုိပတ္စ စကားတုိထြာ တစ္ပုဒ္စ ႏွစ္ပုဒ္စ ၾကားဖူးတာေလး ျပန္ေျပာျပ ရင္း ဥပမာေပးခ်င္ေသးတယ္။ ဟုိး စေကာ့တလန္ျပည္သား စေကာ့လူမ်ဳိးေတြမ်ား သိပ္ကုိ ကပ္ေစးနဲတတ္ၾက၊ တြန္႔တုိတတ္ၾကတယ္ဆုိပဲဗ်။ ဒီလုိ ဒီလုိ ... စေကာ့တစ္ေယာက္ဟာ ညေမွာင္ေမွာင္ထဲမွာ ဖေယာင္းတုိင္ကေလးထြန္းၿပီး အက်ႌကုိဖာေထးေနတုန္းပဲ သူ႔မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္ေရာက္လာၿပီး စကားလက္ဆုံက်ဖုိ႔ ေျပာပါသတဲ့။ ဒါနဲ႔ အကၤ်ီဖာေနတဲ့ပုဂိၢဳလ္ဟာ ႐ုတ္ကနဲ ဖေယာင္းတုိင္မီးကုိ ေကာက္မႈတ္လုိက္သတဲ့။ ဒီေတာ့ မိတ္ေဆြလုပ္တဲ့သူက ‘မင္း ဘာျဖစ္လုိ႔ မီးမႈတ္လုိက္ရတာလဲ’လုိ႔ ေမးသတဲ့။ ‘မင္းနဲ႔ ငါနဲ႔ စကားေျပာၾကမွာပဲ၊ အသံၾကားရရင္ ၿပီးေရာေပါ့။ ဖေယာင္းတုိင္ကုန္သြားရင္ ႏွေျမာစရာပဲကြ’ လုိ႔ ျပန္ေျပာလုိက္သတဲ့။ စေကာ့လူမ်ဳိး ေတြဟာ ကပ္ေစးနဲတဲ့ေနရာမွာ အဲသလုိ ကမာၻေက်ာ္ၾကတယ္ဆုိပဲ။ ကပ္ေစးနဲၾက႐ုံတင္မကဘူး တဲ့။ ရစရာရွိလုိ႔ ေတာင္းၾကေၾကးဆုိရင္လည္း ဘာအေၾကာင္းနဲ႔မွ အားမနာတတ္ၾကဘူးဆုိပဲ။ စေကာ့တစ္ေယာက္ဟာ ေသခါနီးလုိ႔ အိပ္ယာထဲ ဗုန္းဗုန္းလဲေနပါေရာတဲ့။ ဒါနဲ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ေရာက္လာၿပီး သတင္းေမးသတဲ့။ ‘မင္းဘယ့္ႏွယ္ေနလဲ၊ သက္သာရဲ႕လား’ ေပါ့။ လူနာလုပ္တဲ့စေကာ့က ‘ငါေတာ့ မနက္ျဖန္ေလာက္ ေသမယ္ထင္တာပဲကြာ’ လုိ႔ ျပန္ေျပာသတဲ့။ ဒီေတာ့မွ လူနာလာေမးတဲ့သူငယ္ခ်င္းက ‘ေသခ်င္လည္း ေသေပါ့ကြာ။ ငါ့ကုိဆပ္ရမယ့္ အေႂကြး ေတာ့ ျမန္ျမန္ဆပ္သြားဦး’ လုိ႔ အားေပးရွာသတဲ့။  

            အဲဒီဥပမာကုိယူၿပီး ကင္ဇုိတုိ႔ေျပာခ်င္တာက နအဖစစ္အုပ္စုဟာ ဖေယာင္းတုိင္မီးကုိ ကပ္ေစးနဲလြန္းလုိ႔ မႈတ္လုိက္တဲ့ စေကာ့လူမ်ဳိးထက္ သာတယ္လုိ႔ဆုိရမယ္။ အာဏာကပ္ေစးနဲမႈ ေၾကာင့္ အကုသုိလ္မေၾကာက္ ငရဲမေၾကာက္ မိုက္လုံးႀကီးရမ္းကားၿပီး ထင္မိထင္ရာ ရမ္းမိရမ္းရာ ဇြတ္တုိးလုပ္လာေနၿပီ။ ဒါကပဲ ေသမလုိ႔ ေလ့က်င့္ေနတယ္လုိ႔ ေျပာရေပမယ္။ ဒါကပဲ အိပ္ယာထဲ ဗုန္းဗုန္းလဲေနတဲ့ စေကာ့လူမ်ဳိးနဲ႔ တူလြန္းမက တူလာေတာ့တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကင္ဇုိတုိ႔ တုိင္းရင္း သားေပါင္းစုံ လူထုႀကီးကလည္း အားမနာတတ္တဲ့ စေကာ့လူမ်ဳိးလုိ ေျပာစရာစကားက ‘ေသခ်င္ေသလုိက္္၊ အေႂကြးေတာ့ ျမန္ျမန္ဆပ္’။ မေသခ်င္ေသးလည္းရပါတယ္ ဒီႏွစ္လာမယ့္ တန္ေဆာင္မုန္း ပြဲၾကည့္ပါဦးလုိ႔ ...။ 

x x x x x

ကင္ဇုိ
 (၂၂၊ ၅၊ ၂၀၀၇)

ARCHIVE