|
စစ္အာဏာရွင္တိုင္းမွာ အခြင့္အာဏာအမ်ားႀကီးရွိတဲ့၊ ရက္စက္တဲ့
ေထာက္လွမ္းေရး အဖြဲ႔တဖြဲ႔ ရွိစၿမဲျဖစ္တယ္။ မူဆိုလိုနီ - ဟစ္တလာကေန
ဒီေန႔နအဖအထိ ဒီလိုခ်ည္းပဲ။ ဂက္စတာ ပို၊ ကင္ေပတိုင္၊
တပ္မေတာ္ေထာက္လွမ္းေရး၊ တပ္မေတာ္စစ္ဖက္ေရးရာ လံုၿခံဳေရး၊ နာမည္ ေတြ
အေခၚအေ၀ၚေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးကြဲျပားေပမဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးဟာ
ေထာက္လွမ္းေရးပဲျဖစ္ တယ္။
ေျပာစမွတ္ျပဳရမွာကေတာ့ ဒီအထဲမွာ ဗမာျပည္က စစ္အာဏာရွင္စနစ္ဟာ သက္တမ္း
အရွည္ဆံုးျဖစ္ၿပီး ဗမာျပည္က ေထာက္လွမ္းေရးဟာလည္း
သက္တမ္းအရွည္ဆံုးျဖစ္တယ္ဆို တဲ့ အခ်က္ပဲ။ သက္တမ္းရွည္တာနဲ႔အမွ်
သမိုင္း႐ႈပ္ေထြးၿပီး အတက္အက်ေတြ မ်ားတာလည္း ေတြ႔ေနရတယ္။
ဗမာျပည္က
စစ္ေထာက္လွမ္းေရးရဲ႕ ထူးျခားခ်က္ဟာ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရက ထူေထာင္
ဖြဲ႔စည္းတာမဟုတ္ပဲ စစ္အုပ္စုတခုက ဖြဲ႔စည္းတာျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့
သေႏၶတည္ပံုကအစ ထူးျခား ေနတယ္။ ဆိုရွွယ္လစ္ပါတီက စစ္ဗိုလ္ေတြ၊
အထူးသျဖင့္ ဗိုလ္ေန၀င္းနဲ႔ ကာနယ္ေမာင္ေမာင္ တို႔ရဲ႕
တီထြင္ဖန္တီးခ်က္လို႔ ဆိုရမယ္ထင္တယ္။ စကတည္းက ဂိုဏ္းဂဏလကၡဏာ အျပည့္ရွိ
တာဟာလည္း သူ႔ရဲ႕ထူးျခားခ်က္တခုပဲ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဖြဲ႔ကာစမွာ
စစ္ဗိုလ္တစုက ကိုင္ထား တာျဖစ္ၿပီး ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ စစ္အုပ္စုရဲ႕
ထိပ္သီးတဦးတည္းရဲ႕ လက္ကိုင္တုတ္အျဖစ္ ေျပာင္းသြားတယ္။
ဒီေထာက္လွမ္းေရးဟာ ႏိုင္င့ံဥေသွ်ာင္နဲ႔ ၀န္ႀကီးအဖြဲ႔၊ ဒါမွမဟုတ္
သက္ဆိုင္ရာ ကာကြယ္ေရး၀န္ႀကီး၊ ဒါမွမဟုတ္ ျပည္ထဲေရး၀န္ႀကီး စသူေတြကို
တင္ျပတာ၊ အမိန္႔နာယူတာ မလုပ္ပဲ စစ္ေသနာပတိခ်ဳပ္၊ ဒါမွမဟုတ္
စစ္အုပ္စုထိပ္သီးတဦးတည္းကို အစီရင္ခံ၊ အမိန္႔နာခံတဲ့ အဖြဲ႔
ျဖစ္လာေတာ့တယ္။ ဒီအခ်က္ဟာ ဒီေထာက္လွမ္းေရးရဲ႕ လကၡဏာ၊ အနာဂတ္ အလားအလာ၊
ကံၾကမၼာ စတာေတြကို အဆံုးအျဖတ္ေပးတဲ့အခ်က္ ျဖစ္သလို ျပႆနာေတြရဲ႕
အစျပဳရာ၊ အေျခခံရာလည္းပဲ ျဖစ္တယ္။
စစ္ေသနာပတိဆိုသူဟာ စစ္ေသနာပတိလုပ္႐ံုသက္သက္မဟုတ္ပဲ အာဏာသိမ္း တယ္။
တိုင္းျပည္မွာ နံပါတ္တစ္ေခါင္းေဆာင္လုပ္တယ္။ ဒါတင္မက
ကာကြယ္ေရး၀န္ႀကီးဌာန ကိုပါ ခ်ဳပ္ကိုင္လိုက္တယ္။
စစ္ေထာက္လွမ္းေရးေတြအဖို႔ အလုပ္လုပ္ရတာ ပိုအဆင္ေခ်ာသြား တာေပါ့။
တိုက္႐ုိက္အစီရင္ခံ၊ တိုက္႐ိုက္အမိန္႔ခံပဲ။
ဒါေပမဲ့
ျပႆနာက စစ္ေထာက္လွမ္းေရးရဲ႕ အမိန္႔ေပးဌာနခ်ဳပ္ကို ကန္႔သတ္လိုက္ေပမဲ့
လုပ္ပိုင္ခြင့္ေတြဟာ အကန္႔အသတ္မရွိ က်ယ္ျပန္႔သထက္ က်ယ္ျပန္႔လာတယ္။
ကြန္ျမဴနစ္နဲ႔ သူပုန္ကို ေထာက္လွမ္းတာသာမက စီးပြားေရးသမားကိုလည္း
ေထာက္လွမ္းတာ၊ ဖမ္းတာ လုပ္လာတယ္။ ေနာက္ၿပီး န၀တ-နအဖလက္ထက္မွာ
“ၿငိမ္းအဖြဲ႔”ေတြကို အဓိက ဆက္သြယ္သူ ျဖစ္လာတယ္။ ဒါထက္ပိုဆိုးတာကေတာ့
သူတို႔ အုပ္စိုးသူအ၀န္းအ၀ိုင္းအတြင္း ျပန္ေထာက္လွမ္း တဲ့
ယႏၱရားျဖစ္လာတာပဲ။ ျမင္းကိုခ်ိဳတပ္တာထက္ ဆိုးသြားၿပီ။
စစ္အုပ္စုအတြင္း ဂိုဏ္းတိုက္ပြဲမွာ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးဟာ အခရာက်တဲ့
အခန္းက ပါလာတယ္။ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးထိပ္သီးရဲ႕ အခန္းဟာလည္း
ပိုအေရးႀကီးသထက္ ႀကီးလာ တယ္။ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးထူေထာင္ကာစက
ေထာက္လွမ္းေရးတာ၀န္ခံဟာ ဒု-ဗိုလ္မႉးႀကီးပဲ။ အဲဒီေနာက္
လံဘားတင္ဦးလက္ထက္မွာ ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ျဖစ္လာတယ္။ အဲဒီေနာက္မွာ
စစ္အုပ္စုမွာ အၾကပ္အတည္း ပိုႀကီးလာေလ ေထာက္လွမ္းေရးတာ၀န္ခံဟာ
တန္ခိုးထြားေလျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔ဟာ ႏိုင္ငံမွာ နံပါတ္သံုး၊
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး၊ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္စတဲ့ ရာထူးေတြနဲ႔ တဟိုးဟိုး တက္လာခဲ့တယ္။
နံပါတ္တစ္ျဖစ္မယ့္လူလို႔ေတာင္ အေနာက္တိုင္းက တခ်ိဳ႔လူေတြက တစ္ေပး
ၾကေသးတယ္မဟုတ္လား။
ဒါေပမဲ့
ေထာက္လွမ္းေရးထိပ္သီးမွန္သမွ် အေသထြက္ထြက္တာ တေယာက္မွမရွိ၊ အရွင္ထြက္
ထြက္ရတာခ်ည္းပဲဆိုတာ မေမ့ဖို႔လိုတယ္။ ဆိုလိုတာ အားလံုး (အားလံုး)
အေရးယူ ခံရတာခ်ည္းပဲ။ အေရးယူခံရတာမွာ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြ
အမ်ိဳးမ်ိဳးေပးလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ အႀကိမ္တိုင္းဟာ စစ္အုပ္စုတြင္း
ဂိုဏ္းတိုက္ပြဲေတြနဲ႔ တိုက္႐ုိက္ဆက္စပ္ေနတယ္။
ဗမာျပည္က
အာဏာရစစ္အုပ္စုရဲ႕ ဒီေန႔အထိ သမိုင္းကိုေျပာရရင္ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔
လက္ထက္မွာ ေထာက္လွမ္းေရးဟာ အထြတ္အထိပ္ေရာက္တာပဲ။ က်န္တဲ့
ရဲေထာက္လွမ္းေရး၊ အရင္က စသံုးလံုး စတာေတြကိုပါ သူ႔ေအာက္ထဲ ေခၚသြင္းၿပီး
ဥပေဒေတာင္ျပဳ ထားခဲ့တယ္။ ေထာက္လွမ္းေရးဆိုတဲ့ေကာင္ေတြ အေမာ္ဆံုး၊
အေမာက္ဆံုးကာလလို႔ ဆိုႏိုင္တယ္။ စစ္တိုင္း မႉးေတြနဲ႔ ေထာက္လွမ္းေရးနဲ႔
ပဋိပကၡေတြ အေနရာရာမွာ ေပၚလာခဲ့တယ္။ ေထာက္လွမ္းေရး သူေဌးေတြ ေပၚခဲ့သလို
ေထာက္လွမ္းေရးအတုေတြလည္း မၾကာခဏ ေပၚေပါက္ခဲ့တယ္။
အခုေတာ့
ေထာက္လွမ္းေရးသူရဲကား ဇာတ္လမ္းရွည္ႀကီး ျပည္ဖံုးကားခ်သြားသလိုလို
ျဖစ္သြားၿပီ။ အနည္းဆံုး နာမည္အရ၊ အသံုးအႏႈန္းအရေတာ့ ေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီ။
ဒါေပမဲ့ အာဏာရွင္ေတြမွာ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ကာကြယ္ဖို႔အတြက္
ေထာက္လွမ္းေရးလို အဖြဲ႔အစည္း တရပ္ လိုၿမဲလိုေနတယ္။
စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြအေနနဲ႔ စစ္တန္းလ်ားထဲမွာပဲေနၿပီး ႏိုင္ငံေတာ္ အာဏာကို
စြန္႔တယ္၊ မမက္ဘူးဆိုရင္ ဒီျပႆနာမရွိဘူး။ ဒါေပမဲ့ အာဏာကို
သားစဥ္ေျမးဆက္ ထိန္းထားဖို႔ပဲ ႏွလံုးသြင္းအႀကံထုတ္ေနတဲ့ နအဖစစ္အုပ္စု
ထိပ္သီးေတြအဖို႔ေတာ့ ဒီလို လက္ကိုင္တုတ္တခု အၿမဲလိုေနမွာပဲ။
ဒီမွာေမးစရာတခုရွိတယ္။ သူပုန္သူကန္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊
ေျမေအာက္လုပ္သူေတြပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အတိုက္အခံဆိုတာေတြကို ရဲေထာက္လွမ္းေရး၊
စံုေထာက္ စတာေတြနဲ႔ ေထာက္လွမ္းအုပ္ခ်ဳပ္ ရင္ ရတာပဲ။ စစ္တပ္က ဘာျဖစ္လို႔
ဒီမႏိုင္၀န္ကို ထမ္းခ်င္ရတာလဲ၊ ေမးေကာင္းေမးၾကလိမ့္မယ္။ အေျဖက
လြယ္လြယ္ေလး။ စစ္အုပ္စုေတြကို ဦးဆံုးနဲ႔ အထိေရာက္ဆံုး
အႏၱရာယ္ေပးႏိုင္တာဟာ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြပဲ။ အဲဒီအႏၱရာယ္ဟာ သူတို႔အထဲမွာ
အၿမဲတည္ရွိေနတယ္။ အဲဒီျခားနားမယ့္ စစ္အရာရွိႀကီးေတြကို ဘယ္ရဲက
ေစာင့္ၾကည့္ထိန္းခ်ဳပ္ရဲမွာလဲ။
ျပင္သစ္စကားမွာ “Quelle
gendarmeréz les gendarmes”
ဆိုတဲ့ ဆို႐ုိးစကားတခု ရွိတယ္။ အဓိပၸာယ္က ပုလိပ္အေပၚ
ဘယ္သူကပုလိပ္လုပ္မွာလဲ ဆိုတာပဲ။ စစ္တပ္အရာရွိေတြကို ရဲမေျပာနဲ႔
တပ္ထိန္းေတာင္ မကိုင္၀ံ့တာ အားလံုးအသိ။ ဒီလိုနဲ႔ “တပ္မေတာ္စစ္ဖက္ေရးရာ
လံုၿခံဳေရး” ဆိုတာ ေပၚလာတယ္။ ဒါေပမဲ့ အရင္က သင္ခန္းစာေတြရွိဘူးေတာ့
ေျဗာင္ တလက္ကိုင္အျဖစ္ မထူေထာင္၀ံ့ေသးဘူး။ နအဖထိပ္သီးေတြ တေယာက္မ်က္ႏွာ
တေယာက္ ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကတယ္။ ဘယ္သူ႔ဘယ္သူမွ အလစ္မေပးဘူး။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္တဦးဦးကေန ဒီအဖြဲ႔ကို ခါးပိုက္ထဲထည့္ဖို႔လုပ္တယ္ဆိုရင္
က်န္တဲ့လူေတြက လက္ပိုက္ၾကည့္ေနမွာမဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္လဲ ဒီတပ္မေတာ္
အခုအခါမွာ စစ္ဖက္ေရးရာ လံုၿခံဳေရးဆိုတာဟာ မျမဳပ္ေလာက္- မသုပ္ေလာက္
ေအာက္ကလိအာ ျဖစ္ေနတာပဲ။
ဒါေပမဲ့
ဒါဟာ အဆံုးမဟုတ္ေသးဘူး။ ဇာတ္လယ္ပိုင္းေတာင္ မေရာက္ေသးဘူး။
စစ္အုပ္စုထိပ္သီးေတြဟာ လစ္ရင္လစ္သလို ဒီအဖြဲ႔ကို ဖုတ္သက္သြင္းၿပီး
ကိုယ့္ခါးပိုက္ထဲထည့္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကမွာပဲ။ အဲဒီလို
တလက္ကိုင္ျဖစ္သြားၿပီဆိုတဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး ဒီေထာက္လွမ္းေရးဟာ နိဂံုးအတြက္
ျပဌာန္းၿပီးျဖစ္သြားမယ္။
စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ အာဏာမမက္မွ၊ ဒါမွမဟုတ္ အာဏာမမက္တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ
တပ္မေတာ္ထိပ္သီးျဖစ္မွ ဒီသံသရာဟာ ေပ်ာက္သြားမွာပဲ။
x x x x x |
