အဘ၀တီကလဲ ဘီရစ္ခ်တ္ဆန္နဲ႕ သူေဆြးေႏြးလာခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေပၚ မူတည္ၿပီး S.S.D လို႕ ေခၚတဲ့ ႏိုင္ငံေရးစာတမ္းတခု ေရးတယ္။ ေထာင္ထဲမွာရွိတဲ့ အဖြဲ႕အစည္းေပါင္းစံုနဲ႕ ေဆြးေႏြး တယ္၊ သေဘာထား အျမင္ခ်င္း ဖလွယ္ၾကတယ္၊ အႀကိတ္အနယ္ အေခ်အတင္ ညင္းၾကခုန္ၾက တဲ့ ပြဲပဲ။ မွတ္မွတ္ရရ (၃-၄) ရက္ေလာက္ ဆက္တိုက္ေဆြးေႏြးၾကရတယ္။ တေယာက္နဲ႕ တေယာက္လဲ လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းၿပီး ေဆြးေႏြးၾကရတာ။ အျခားတိုက္ေတြကလည္း (၃)တိုက္က အေျဖကို ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကတယ္။ ဘယ္လိုအေျဖထြက္မလဲ ေပါ့။

            S.S.D ဆိုတာက (SUU-SLOC-DIALOGUE) ျဖစ္တယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႕ န၀တ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးေရးျဖစ္တယ္။ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးလမ္းစဥ္ စြဲကိုင္လာတဲ့ အဖြဲ႕အစည္းေတြကေတာ့ အျပဳတ္တိုက္ေရးျဖစ္တယ္။ အဓိက န၀တကုိ မယံုၾကည္ၾကဘူး။ NLD ကလည္း ပါတီႀကီး၀ါဒက်င့္သံုးၿပီး ႏိုင္ငံေရးကို လက္္၀ါးႀကီးအုပ္ထားတယ္တဲ့။ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္ ၀န္းရံေရး ဆိုၿပီးေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္္ကို ၀ိုင္းပိတ္ထားၾကတယ္တဲ့။ အဖြဲ႕အစည္းေပါင္းစံုက အသံမ်ိဳးစံုထြက္တယ္။ အယူအဆအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ သူ႕အျမင္ ကိုယ့္္အျမင္ကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေဆြးေႏြးၾကတယ္။

            အဲသည္မွာ တသံတည္းထြက္တဲ့ တူညီခ်က္တခုရတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ အားလံုးပိုင္ဆိုင္တဲ့ ဒီမိုကေရစီေခါင္းေဆာင္ျဖစ္တယ္။ တဦးတဖြဲ႕တည္းကိုသာ ဦ္းေဆာင္ေနသူ မဟုတ္ဘူး။ ျမန္မာတႏိုင္ငံလံုးအတြက္ ဦးေဆာင္ဦးရြက္ျပဳႏိုင္သူတဦး ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို ဘယ္သူမွမျငင္းႏိုင္ဘူး။ တနည္းအားျဖင့္ ေျပာမယ္ဆိုရင္ ဒီမိုကေရစီအတြက္ အမ်ိဳးသား ေခါင္းေဆာင္တဦးအေနနဲ႕ သတ္္မွတ္ႏိုင္ပါတယ္။ သူ႕ကိုေတာ့ အားလံုးက ယံုၾကည္အားကိုး ၾကတယ္။

            ဒီေန႕ကမၻာ့မွာလည္း လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္္ေရးကို သိပ္အားမေပးဘူး။ ဒီ္မိုကေရစီ ေရးအတြက္ အေထာင္အကူျဖစ္ေစတဲ့ နည္းဗ်ဴဟာတခုအေနနဲ႕ပဲ အသိအမွတ္ျပဳတယ္။ ပြဲသိမ္းထိ အားမေပးၾကေတာ့ဘူ။ လူထုတိုက္ပြဲဆိုတာေတာင္မွ အထိအခိုက္၊ အဆံုးအ႐ႈံးေတြက မ်ားတယ္မဟုတ္လား။ ျမန္မာျပည္ ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုတို႕၊ တ႐ုတ္ျပည္ တီရင္နမ္ရင္ျပင္ တို႕မွာ ျပည္သူ ေသာင္းနဲ႕သိန္းနဲ႕ခ်ီၿပီး ေသေၾကပ်က္စီးၾကရတာကိုး။ ဒီေတာ့ ထိခိုက္ ဆံုး႐ႈံးမႈ အနည္းဆံုးျဖစ္တဲ့ အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး (National Reconciliation)ကို အထူးသျဖင့္ အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ားက အသံက်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ႀကီးကို ေအာ္ေနၾကတယ္။

            အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးအတြက္ ႏိုင္ငံေရးစားပြဲ၀ိုင္းမွာ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးေရး (Dialogue) မရွိမျဖစ္လိုအပ္တယ္။ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးဖို႕အတြက္ သူ႕ဘက္ကိုယ့္ဘက္ ကိုက္စား လွယ္ေတြ ေရြးခ်ယ္ရမယ္။ Mandate Person ဆိုတာ လိုအပ္လာၿပီေပါ့။ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္ကေတာ့ အျပင္မွာ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားျပဳေကာ္မတီဆိုၿပီး ဖြဲ႕ထားတယ္။ က်ေနာ္တို႕ ေထာင္တြင္းႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား အမ်ားစုကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို အၾကြင္းမဲ့ ယံုယံုၾကည္ၾကည္နဲ႕ Mandate ေပးၾကတယ္။

            အဘ၀တီဟာ အလြန္ကို စိတ္ရွည္တဲ့၊ အလြန္ကိုေတာ္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမားႀကီး တေယာက္လို႕ အသိအမွတ္ျပဳၾကရပါတယ္။ အဖြဲ႕အစည္း ႀကီးတယ္ငယ္တယ္၊ အသက္ရြယ္ ႀကီးတယ္ငယ္တယ္လို႕ သေဘာထားအမရွိဘူး။ အားလံုးကို တန္းတူညီတူနဲ႕ တေလးတစား ေျပာဆိုဆက္ဆံ ေဆြးေႏြးတယ္။ အနစ္အနာခံတယ္။ ကိုယ္က်ဳိးစြန္႕တယ္။ အမ်ားအတြက္ပဲ စဥ္းစားတယ္။ ဇြဲရွိတယ္။ သတၱိရွိတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္း တေယာက္ျဖစ္တယ္။ NLD မွာလည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ၿပီးရင္ ဒုတိယဦးေဆာင္ႏိုင္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္တဦးပဲျဖစ္တယ္။ က်ေနာ္တို႕ လူငယ္ေတြ အားက်အတုယူသင့္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္တဦးျဖစ္ပါတယ္။

            က်ေနာ္တို႕ (၃)တိုက္မွာ ႏိုင္ငံေရးပါတီ၊ အဖြဲ႕အစည္းေတြရွိတဲ့အျပင္ လူမႈေရးလုပ္ငန္း မ်ား တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ လွ်င္လွ်င္ျမန္ျမန္ လုပ္ႏိုင္ဖို႕အတြက္ ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႕အစည္းေပါင္းစံုက ကိုယ္စားလွယ္ေတြပါ၀င္တဲ့ အက်ဥ္းသားမ်ားအခြင့္အေရး ကာကြယ္မႈေကာ္မတီ၊ အမွတ္တရ အခမ္းအနားမ်ား က်င္းပေရးေကာ္မတီ၊ လက္ေရးစာေစာင္မ်ား ထုတ္ေ၀ေရးေကာ္မတီ၊ သတင္းႏွင့္ ျပန္ၾကားေရးေကာ္မတီ၊ က်န္းမာေရးနဲ႕ ေဆး၀ါးေထာက္ပံ့ေရးေကာ္မတီတုိ႕ ဖြဲ႕ထား တယ္။ ဒါကလည္း အဘ၀တီရဲ႕ အႀကံအဉာဏ္ေတြ၊ ဦးေဆာင္မႈေတြ အမ်ားဆံုးပါတယ္။ အျခား တိုက္ေတြ၊ အေဆာင္ေတြမွာ ခုလို စနစ္တက်ဖြဲ႕စည္းထားတာ မရွိဘူး။ အဆင္ေျပသလို သင့္သလိုပဲ အခမ္းအနားေတြဘာေတြ လုပ္ၾကတာ။

            က်ေနာ္ကေတာ့ အခမ္းအနားက်င္းပေရးနဲ႕ စာေစာင္ထုတ္ေ၀ေရးေကာ္မတီမွာ ပါတယ္။ ေထာင္ထဲက အခမ္းအနားဆိုေပမဲ့ အထင္ေသးလို႕မရဘူး။ အစား၊ အေသာက္၊ ဧည့္ခံ ေကၽြးေမြးတဲ့ အစီအစဥ္ေတြပါတယ္။ ညဘက္ဆိုရင္ တခန္းၿပီးတခန္း သီခ်င္းဆိုၾကတယ္။ လူငယ္အမ်ားစုကေတာ့ ခုေခတ္ေတာ္လွန္ေရးသီခ်င္းေတြ ဆိုၾကတယ္။ လူႀကီးေတြကေတာ့ နဂါးနီသီခ်င္းဆိုၾကတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ အႏွစ္(၅၀)ျပည့္ ေရႊရတု ေမြးေန႕တုန္းက ဆိုရင္ အုန္းႏို႕ေခါက္ဆြဲေကၽြးတယ္။ ကိတ္မုန္႕၊ လက္ဖက္ရည္တိုက္တယ္။ အျပင္မွာ ဦးႏု ဆံုးေတာ့ ေထာင္ထဲမွာ ရက္လည္လုပ္ျဖစ္တယ္။ ေထာင္တြင္းအဖြဲ႕အစည္းလိုက္ ၀မ္းနည္း ေၾကာင္း သ၀ဏ္လႊာေရးၿပီး အျပင္က စ်ာပနာေကာ္မတီ လက္ထဲကိုေရာက္ေအာင္ လိုင္းနဲ႕ ထုတ္ၾကတယ္။ အမွတ္တရအခမ္းအနားေတြ လုပ္တယ္။ မွတ္တရစာေစာင္ေတြ ထုတ္ၾကတယ္။

            မ်ားေသာအားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္က အခမ္းအနားမွဴး၊ အယ္ဒီတာအဖြဲ႕၀င္ လုပ္ျဖစ္တယ္။ အခမ္းအနားေတြမွ အမွတ္တရစကားေျပာတာကေတာ့ အဘ၀တီပဲျဖစ္တယ္။ အေတြ႕အႀကံဳ ဗဟုတုတ မ်ားတာကိုး။ စာေစာင္အေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ ဥေယ်ာဇဥ္ကလည္း သူပဲ အေရးမ်ားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အယ္ဒီတာအဖြဲ႕က စာမူေတြ စုရတယ္။ ၿပီးေတာ့ လက္ေရးလွတဲ့ မိုးေဇာ္ဦးတို႕ ပန္းခ်ီဆြဲတယ္။ ပံုေဖာ္တယ္။ စာအုပ္ၿပီးရင္လည္း တခန္းခ်င္း အလွည့္က် ဖတ္ေစတယ္။ ၿပီးေတာ့ တျခားတိုက္ေတြလဲ လွည့္ၿပီးဖတ္ေစဖို႕ ပို႕ေပးရတယ္။

            ရဲရဲေတာက္ ေတာ္လွန္းေရးကဗ်ာေတြ၊ ေဆာင္းပါးေတြ၊ ရင္တြင္းက ခံစားခ်က္၊ မြန္းၾကပ္မႈေတြကို ဖြင့္အံထုတ္ၾကတယ္။ အဘ၀တီရဲ႕ "မုန္တိုင္းဆန္အလင္းငွက္” ကဗ်ာရွည္ႀကီး ကို ခုထိ မ်က္စိထဲမွာ ျမင္ေယာင္ေနမိပါေသးတယ္။ "ဂူးလက္အာခီပဲလားဂိုး" ကၽြန္းဆြယ္ အက်ဥ္းေထာင္ထဲက ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈကို အညံ့မခံ၊ ဒူးမေထာက္၊ လက္မေျမႇာက္ပဲ ေတာ္လွန္ရဲတဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမားတဦးရဲ႕ ယံုၾကည္ခ်က္၊ ခံယူခ်က္ ခိုင္မာမႈ၊ ခံစားခ်က္ေတြကို ကဗ်ာရွည္ႀကီး ဖြဲ႕ထားတယ္။ ခုေတာ့ ျမန္မာျပည္က "မုန္တိုင္းဆန္အလင္းငွက္“လဲ ေထာင္ထဲမွာ (၁၇)ႏွစ္ေက်ာ္သြားၿပီ။

            ခုနက အဖြဲ႕ေတြထဲမွာ အေရးႀကီးဆံုးဖြဲ႕ကေတာ့ (ခြင့္/ကာ) အဖြဲ႕ပဲျဖစ္တယ္။ အက်ဥ္းသားအခြင့္အေရး ကာကြယ္ေရးအဖြဲ႕ေပါ့။ အာဏာပိုင္နဲ႕ တခုခုျဖစ္ၿပီး ျပႆနာျဖစ္ၿပီ ဆိုတာနဲ႕ သူတို႕အဖြဲ႕က အစည္းအေ၀းထိုင္ရၿပီ။ အေခ်အတင္ ေဆြးေႏြးၾကၿပီ။ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ ခ်ၿပီး ဆံုးျဖတ္ခ်က္အတိုင္း တာ၀န္ေပးရၿပီ။ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ရၿပီ။ အဲဒီဖြဲ႕မွာ ေဒါက္တာ ေဇာ္ျမင့္ေမာင္ (NLD)၊ ေဒါတ္တာျမင့္ႏိုင္(NLD)၊ ကိုဘမ်ိဳးသိန္း(PDF ဒညတ)၊ ကိုေက်ာ္မင္းယု (ေခၚ)ဂ်င္မီ (လူ႕ေဘာင္သစ္)၊ ကိုစိုးျမင့္ (BCP)နဲ႕ ကိုသက္မင္းေအာင္(ABSDF)တို႕ ျဖစ္ၾက တယ္။ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္မွာ ေထာက္တြင္းျပႆနာေတြျဖစ္ေတာ့ အာဏာပိုင္က ေထာင္ထဲမွာ အက်ဥ္းသားအခြင့္အေရး ကာကြယ္ေရးေကာ္မတီဆိုၿပီး တရားမ၀င္ အသင္းအဖြဲ႕မ်ား ဖြဲ႕စည္း ျခင္း၊ ဥပေဒပုဒ္မ(၆)အရ ေထာင္ထဲမွာ ႏွစ္တိုး (၅)ႏွစ္စီ ျပစ္ဒဏ္ထပ္က်ၾကရတယ္။ ေဒါက္တာ ေဇာ္ျမင့္ေမာင္၊ ကိုစိုးျမင့္၊ ကိုဘမ်ိဳးသိန္းနဲ႕ ကိုဂ်င္မီတို႕ ၄ ေယာက္ကေတာ့ ႏိုင္ငံေရးစာရြက္ စာတမ္းမ်ား လက္၀ယ္ေတြ႕ရွိျခင္း၊ ေရးသားျဖန္႕ေ၀ျခင္း စတဲ့ အေရးေပၚစီမံခ်က္ ဥပေဒပုဒ္မ    ၅(ည)အရ ေနာက္ထပ္ ျပစ္ဒဏ္(၇)ႏွစ္စီဆိုေတာ့ စုစုေပါင္း(၁၂)ႏွစ္စီ ထပ္တိုးၾကရတယ္။ ေထာင္ထဲမွာ လူသတ္မႈ ထပ္ျဖစ္တဲ့ ရာဇ၀တ္အက်ဥ္းသားေတြေတာင္မွာ ႏွစ္တိုးရင္ အမ်ားဆံုး (၃)ႏွစ္မွ (၅)ႏွစ္ထိပဲ ျဖစ္ၾကတယ္။

            ေထာင္ထဲမွာ တပတ္တခါ၊ ၂ ပတ္တခါဆိုသလို "တလာစီ”ေလ့ရွိတယ္။ တရားမ၀င္ ပစၥည္း၊ တရားမ၀င္ စာရြက္စာတမ္း ရွာေဖြေရးလုပ္ငန္း လုပ္တာေပါ့။ မနက္ေစာေစာ ေထာင္မဖြင့္ခင္ တေထာင္လံုးမွာရွိတဲ့ ၀ါဒါ ၀န္ထမ္းအားလံုး ပါ၀င္ၾကရတာဆိုေတာ့ တရားမ၀င္ စာရြက္စာတမ္း၊ ေဘာပင္၊ ခဲတံ၊ လက္သဲညႇပ္၊ ဘရိတ္ဓါးကအစ ဖြက္ထားၾကရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ (၃)တိုက္ကေတာ့ သံမံတလင္းေအာက္မွာ လႈိင္ေခါင္းတူးၿပီး ပစၥည္းေတြ ၀ွက္ထားၾကတယ္။ အျပင္ကေန အံ၀ွက္အဖံုးနဲ႕ ျပန္ပိတ္ထားတယ္။ ၀ါဒါ၀န္ထမ္းေတြဘယ္လို႕မွ မေတြ႕ႏိုင္ဘူး။ မသိႏိုင္ဘူး။ သိပ္လံုၿခံဳတယ္။

            တေန႕မွာ (၃)တိုက္မွာေနတဲ့ ကိုသန္းထြဋ္ (ေခၚ) ကိုဗလႀကီးေနတဲ့ အခန္းက တလာစီ တုန္း ေဘာပင္နဲ႕စာရြက္မိလို႕ ေဒါက္ေျခက်င္းခတ္ၿပီး ျပစ္ဒဏ္တိုက္ကို ပို႕လိုက္တယ္လို႕ သတင္းရတယ္။ ဒီမွာတင္ (ခြင့္/ကာ)အဖြဲ႕ အလုပ္႐ႈပ္ၿပီး ခ်က္ျခင္း အစည္းအေ၀းထိုင္၊ ေဆြးေႏြး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်တယ္။ အက်ဥ္းေထာင္လက္စြဲဥပေဒအရ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား စာဖတ္ခြင့္၊ စာေရးခြင့္ရွိရမယ္။ သည္လို ဂုဏ္သိကၡာ ညိႇဳးႏြမ္းေစေသာ ေဒါက္ေျခက်င္းခတ္သည့္ ျပစ္ဒဏ္ မ်ား ခ်မွတ္ျခင္းကို လက္မခံႏိုင္ေၾကာင္း၊ ကန္႕ကြက္ဆန္႕က်င္ေၾကာင္းကို ေထာင္အာဏာပိုင္ ထံသို႕ အေၾကာင္းၾကား ေျပာဆုိေဆြးေႏြးရန္ ျဖစ္တယ္။

            ေလာေလာဆယ္ တာ၀န္က်၀န္ထမ္းကတဆင့္ အေၾကာင္းၾကားေတာ့ တိုက္တာ၀န္ခံ ေထာင္းမွဴးႀကီးစံရနဲ႕ တာ၀န္က်ေထာင္မွဴးကေနတဆင့္ အေၾကာင္းျပန္ၾကားတယ္။ ေထာင္ပိုင္ ႀကီး ဦးသိန္းေဇာ္နဲ႕ အထူးအရာရွိ ေထာင္ပိုင္လူလွတို႕က မနက္ျဖန္မွ ေဆြးေႏြးမဲ့အေၾကာင္း အေၾကာင္းျပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕အားလံုး အေျဖမထြက္္မခ်င္း အခန္းေပၚျပန္မတက္ေရး ႀကိဳညိႇထားတယ္။ ခုလိုဆိုေတာ့ မနက္ျဖန္ထိ ေစာင့္ရေတာ့မယ္။ ညပိုင္းေရာက္ေတာ့ (၄)တိုက္ ဘက္က တံခါးဖြင့္သံပိတ္သံေတြ ၾကားရတယ္။ အခ်ိဳ႕ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ားကို အျပင္ေခၚ ထုတ္ၿပီး စစ္ေဆးတယ္လို႕ ေနာက္မွသိရတယ္။

            ေနာက္ေန႕ ေတာ္ေတာ္နဲ႕ေထာင္မဖြင့္ေသးဘူး။ တိုက္၀င္းထဲမွာလည္း ၀န္ထမ္းေတြ အမ်ားႀကီးဘဲ။ မနက္ (၈)နာရီခြဲ (၉)နာရီေလာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကုိ ေခါင္းစြပ္စြပ္ၿပီး ၀န္ထမ္း (၆)ေယာက္ (၇)ေယာက္ေလာက္ ၿခံရံၿပီး ေခၚသြားတယ္။ အတူပါလာတဲ့ ၀န္ထမ္းအားလံုးက တုတ္ေတြ၊ ဒိုင္းေတြ ကိုင္ထားၾကတယ္။ (၆)တိုက္ဘက္ကို ေခၚသြားတယ္။ အလယ္ေခါင္ (၆) ခန္းမွာ ေခတၱ ထည့္ထားတယ္။

            တဘက္ (၅)ခန္းက အသံကို အတိုင္းသားၾကားေနရတယ္။ ေထာင္ပိုင္လူလွက သူ႕ကို ခါးေထာက္ၿပီး စကားမေျပာဖို႕ ေျပာတယ္။ အူက်ေနတဲ့ ေရာဂါရွိလို႕ ခါးေထာက္ၿပီး စကားေျပာ လို႕ဘဲ ရတယ္။ ခင္ရင့္ရင့္ေမးတယ္။ ခပ္ရင့္ရင့္ဘဲ ျပန္ေျဖတယ္။ ေသခ်ာတာေပါ့ အဘ၀တီရဲ႕ အသံပဲ။ အေတာ္ကို အႀကိတ္အနယ္ အတိုက္အခံ ေျပာဆိုေနတာေတြကို ၾကားေနရတယ္။ ေထာင္ပိုင္လူလွဆိုတဲ့ ေကာင္ကလဲ ျမင္းၿခံေထာင္မွာ အေတာ္ကို ဆိုး၊ အေတာ္ကို ညစ္၊ အရမ္း ရက္စက္တဲ့ေကာင္လို႕ နာမည္ႀကီးတယ္။ အင္းစိန္ေထာင္ကို အထူးအရာရွိ ဒု-ေထာင္ပိုင္အေနနဲ႕ တမင္ေရြးလႊတ္လိုက္တယ္လို႕ ၾကားဖူးေနတာၾကာပါၿပီ။ ခုေတာ့ က်ားနဲ႕ ဆင္ လယ္ျပင္မွာ ေတြ႕ကုန္ၾကၿပီ။

            အဘ၀တီၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အလွည့္။ စေတြ႕ေတြ႕ခ်င္း ပံုစံထိုင္ဖို႕၊ ပံုစံရပ္ဖို႕ကစၿပီး ခ်ိဳးတယ္။ (၄)တိုက္က အခ်ိဳ႕အမတ္ေတြကိုေတာင္မွ ပံုစံထိုင္ခိုင္း၊ ရပ္ခိုင္းတယ္လို႕ ၾကားၿပီးေန ၿပီ။ ဒီေကာင္ႀကီးက ေအာက္ေျခ၀န္ထမ္းက တဆင့္ၿပီးတဆင့္ ရာထူးတက္လာတာဆိုေတာ့ ေထာင့္က်င့္ေထာင္ႀကံ အကုန္တတ္တဲ့ ေထာင္သမၻာႀကီး။ မ်က္ႏွာေသနဲ႕ မ်က္လံုးကျပာတာတာ၊ အသားကလဲ နီစပ္စပ္နဲ႕၊ အေတာ္ကို ရက္စက္၊ အက်င့္ယုတ္မဲ့ ပံုေပၚတယ္။ သူကလဲ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသား အေတာ္မ်ားမ်ားကို ဒုကၡေပးၿပီးေနၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေဒါသထြက္ရင္ အသား ေတြတုန္၊ အသံေတြတုန္ေနတယ္။ အသံကလဲ ပိုၿပီးက်ယ္တယ္။ မ်က္လံုးထဲမွာ ျပာေနတယ္။ ဘာမွမျမင္ေတာ့ဘူး။ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ဆိုၿပီး မထူးဇာတ္ခင္းတတ္တဲ့ အက်င့္ဆိုးရွိတယ္။ မတည္ ၿငိမ္ဘူး။ ဟန္မေဆာင္တတ္ဘူး။  မ်က္ႏွာအမူအရာမွာ ေပၚေနၿပီ။

            အခုလာတာ ပံုစံထိုင္ဖို႕၊ ပံုစံရပ္ဖို႕မဟုတ္ဘူး။ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ကိုဗလႀကီးကို ဂုဏ္သိကၡာမဲ့စြာ တိရစာၦန္ေတြလို သံေျခက်င္း၊ ေဒါက္မ်ားခတ္ထားတာကို ကန္႕ကြက္ေၾကာင္း အက်ဥ္းေထာင္လက္စြဲဥပေဒကို ၀န္ထမ္းမ်ားကိုယ္တိုင္ ေလးစားလိုက္နာဖို႕လိုေၾကာင္း၊ သူက လည္း သူ႕အေမလင္ေတြ၊ ပေထြးေတြရဲ႕ ေလသံအတိုင္း ေထာင္ထဲမွာ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား မရွိဘူးလို႕ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလဲ ႐ုံးလုပ္ငန္း လုပ္လာခဲ့တဲ့ သူပဲ။ (၂၄-၄-၉၂)ရက္စြဲပါ ႏိုင္ငံေတာ္ေၾကျငာခ်က္ (၁၁/၉၂)အရ ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ က်ခံေနရေသာ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားမ်ား ပုဒ္မ ၅(ည)၊ ၁၇(၁)၊ ၁၂၂(၁) စသည့္ျဖင့္ ရြတ္ျပလိုက္တယ္။ ဥပေဒကဲ့သို႕ အာဏာတည္ေသာ အမိန္႕ျဖစ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္မွ အႏွစ္ (၂၀) တကၽြန္း ကေန (၁၀)ႏွစ္ထိ ေလွ်ာ့ခ်ခံစားေနရတဲ့အေၾကာင္း၊ အေခ်အတင္ ေျပာေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႕ထက္ ရာထူးႀကီးတဲ့ ေထာင္ပိုင္ႀကီး ဦးသိန္းေဇာ္ေရာက္လာၿပီး အားလံုးအဆင္ေျပသြားၿပီ။ ကိုယ့္တိုက္ ကိုယ္ျပန္ေတာ့ဆိုေတာ့ (၃)တိုက္ကို ျပန္လာခဲ့တယ္။ (၃)တိုက္ (၂)ခန္းမွာၾကည့္လိုက္ေတာ့ အဘ၀တီကို မေတြ႕ရဘူး။ ဒါနဲ႕ ေဒါက္တာျမင့္ႏိုင္အပါအ၀င္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ၃-၄ ေယာက္ အခန္းအေပၚ ျပန္မတက္ေတာ့ဘူး။ အဘ၀တီျပန္မလာမခ်င္း အခန္းအျပင္ကဘဲ ေစာင့္ေနၾက မယ္ေပါ့။

            ညေနေစာင္းေတာ့ အဘ၀တီကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ (၃)တိုက္ျပန္လိုက္ပို႕တယ္။ ကိုဗလ ႀကီးနဲ႕ ေပးေတြ႕တဲ့အေၾကာင္း၊ သံေျခက်င္းနဲ႕ ေဒါက္မရွိေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ျပစ္ဒဏ္ အေနနဲ႕ အမ်ားနဲ႕ ခုနစ္ရက္တပတ္ တိုက္ခြဲထားတယ္။ ကိုဗလႀကီးကလည္း အားလံုးေက်နပ္သေဘာတူ တယ္တဲ့။

            ဘာဘဲေျပာေျပာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေက်နပ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ၅(ည)ေတြက က်ီးကန္း ေတြလိုပဲ။ တေယာက္ထိရင္ ၀ိုင္းအာၾကတယ္ေပါ့။ ရန္သူနဲ႕ထိပ္တိုက္ေတြ႕တဲ့အခါ ပိုၿပီး စည္းလံုး ညီညြတ္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕တိုက္က စနစ္တက်ရွိတယ္။ ဟန္ခ်က္ညီညီ လႈပ္ရွားႏိုင္တယ္။ ဒီတပြဲကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ေအာင္ပြဲဘဲ။ အဘ၀တီဟာ လူငယ္ေလးလိုဘဲ သိပ္တက္ၾကြ ဖ်တ္လတ္တယ္။ ကိုယ္တိုင္ပါ၀င္ၿပီး ေရွ႕ကေန ရဲရဲဝ့ံဝံ့ႀကီးကို ဦးေဆာင္တယ္။ သူနဲ႕အတူ ရွိေနရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕တေတြလဲ အေတာ္ကို သတၱိေကာင္းေနၾကတယ္။ အားကိုးအားထားရွိတဲ့ မိဘတဦးနဲ႕ အတူေနရတဲ့ သားသမီးေတြလိုေပါ့။

            ေနာက္တပြဲကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕(၃)တိုက္မွာ ကိုမ်ိဳးမင္း လိုင္းနဲ႕သြင္းထားတဲ့ ေရဒီယုိ မိသြားတယ္။ ကိုမ်ိဳးမင္းကို ျပစ္ဒဏ္တိုက္၊ စစ္ေခြးတိုက္ကို ပို႕လိုက္တယ္။ အက်ဥ္း ေထာင္ လက္စြဲဥပေဒအရ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားကို ျပစ္ဒဏ္က်ရင္ အမ်ားျမင္သာတဲ့ ေနရာတြင္ ထားရမဲ့အေၾကာင္း ေတာင္းဆိုတယ္။ လိုက္ေလ်ာေပးရတယ္။ သို႕ေသာ္ (၁)ခန္းထဲမွာ သူ႕ကို ပိတ္ထားတယ္။ အမ်ားနဲ႕ ေရာၿပီး ေရးခ်ိဳးမခ်ဘူး။ စကားမေျပာရဘူး။ သီးျခားထားတယ္။ ဒါကလဲ ၂ ပတ္ေလာက္ပဲ ၾကာပါတယ္။ ဒါေလာက္ကေတာ့ အေသးအဖြဲ႕ပါ။ အရင္တုန္းကဆိုရင္ ႏွစ္နဲ႕ခ်ီၿပီးေတာင္ ေနၾကရေသးတာပဲေလ။

            "ဂက္စတာပို“လို႕ေခၚတဲ့ ေထာင္ပိုင္လူလွ အေတာ့္ကို ေဒါပြေနတယ္လို႕ၾကားတယ္။ သူကလည္း ကလိန္ကက်စ္ေတာ့ ႀကံေနမွာဘဲ။ ဒီမွာဘဲ အသားထဲကေလာက္ထြက္ၿပီး ခရမ္းဦးစိန္၀င္းရဲ႕အမႈတြဲ အေရးအခင္းမႈျဖစ္တဲ့ မဆလစစ္တပ္က တပ္ၾကပ္ႀကီးေဟာင္း ေခါင္းျဖဴ ကိုတင္၀င္းတေယာက္ တိုက္ထဲက အေျခအေနကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ ၅(ည)ေတြရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈသတင္းေတြကို အာဏာပိုင္ကို သတင္းေပးေနၿပီလို႕ ၾကားရတယ္။ ဒီလူကလဲ အေတာ္ကို လြတ္ေၾကာင္ေၾကာင္ေနၿပီ။ အေရးအခင္းအတြင္း ရဲစခန္းစီးမႈ၊ အေရးအခင္း ေခါင္းျဖတ္မႈနဲ႕ အမႈကလည္း မ်ားႀကီးပဲ။ ေထာင္ဒဏ္ကလည္း ႏွစ္(၄၀)ေက်ာ္။ အမႈတခုစီ သီးျခားစီ ေထာင္က်တာ တေပါင္းတည္းမရဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တေပါင္းတည္းသမားေတြက ၁၁/၉၂ နဲ႕ (၁၀)ႏွစ္ထိ ေလွ်ာ့ကုန္ၾကတယ္။ ၁၁/၉၂ နဲ႕ ေထာက္လွမ္းေရးက စစ္ေၾကာေရး လုပ္ၿပီး အမတ္ေတြကို လႊတ္ေပးေနတာ အမ်ားႀကီးဘဲ။ မ်က္စိေရွ႕မွာတင္္ ေတြ႕ေနရေတာ့ သူကလည္း လြတ္ခ်င္ေနၿပီ။

            ကၽြန္ေတာ္တို႕တိုက္၀င္းထဲကို အထူးတလာစီတယ္။ အင္းစိန္ေထာင္က ၀န္ထမ္းတင္ မကဘူး။ အျခားေထာင္က ၀န္ထမ္းေတြကိုေတာင္ ေခၚထားတယ္။ ေန႕ေရာညေရာ ေပါက္ခၽြန္း၊ ေပါက္ျပားေတြနဲ႕ရွာေဖြေရးလုပ္ၾကတာ။ သံမံတလင္းကို ေပါက္ခၽြန္းနဲ႕ေပါက္ၿပီး ေအာက္ဂလိုင္ ထဲမွာ ဖြက္ထားတဲ့ စာအုပ္စာတမ္းေတြ အကုန္မိတယ္။ တ၀င္းလံုး စုလိုက္ရင္ ဖမ္းဆီး သိမ္းဆည္းတဲ့ ပစၥည္းက T.E ကားတစီးတိုက္ေလာက္ရွိမယ္။

            ေထာက္လွမ္းေရးစစ္ေၾကာေရး၀င္တယ္။ အထူးသျဖင့္ ခြင့္/ကာ အဖြဲ႕ကို မဲတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ခန္းက Dictionary ၊ ျမန္မာဓန၊ ဓန၊ ႏြယ္နီ မိတဲ့စာအုပ္အားလံုးက အျပင္မွာ တရား၀င္ ထုတ္ေ၀တဲ့ စာအုပ္ေတြခ်ည္းပဲ။ ေထာင္ထဲမွာသာ သြင္းခြင့္၊ စာဖတ္ခြင့္ ပိတ္ထားတာ။

            ဒီေတာ့ အဘ၀တီအပါအ၀င္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား (၂၄)ဦးကို ေထာင္ထဲမွာဘဲ ေထာင္ ထပ္ခ်လိုက္တယ္။ ေထာင္ဒဏ္ႏွစ္ေတြ ထပ္တိုးတယ္။ ၅ ႏွစ္၊ ၇ ႏွစ္၊ ၁၂ ႏွစ္ ထပ္တိုးတယ္။ အဘ၀တီက (၇)ႏွစ္ ထပ္တိုးတယ္။ သူဆိုရင္ ေထာင္စက်တုန္းက (၃)ႏွစ္ပဲ ရွိတယ္။ NCGUB ဖြဲ႕ဖို႕ ေထာင္ထဲကေန ညြန္ၾကားတယ္လို႕ဆိုၿပီး (၁၀)ႏွစ္ ထပ္တိုးထားတယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲ မတိုင္ခင္ ၈၉ ခုႏွစ္ကတည္းက ေထာင္ထဲကို ထည့္ထားၿပီးေတာ့ဗ်ာ။ အဘ၀တီကို နအဖ စစ္အစိုးရကလဲ အညႇိဳးႀကီးစြာနဲ႕ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျပၿပီး ေထာင္သက္ရွည္ေအာင္ ႏွစ္ေတြ ထပ္တိုးေနတာ။

            ဒီထဲမွာပါတဲ့ သူေတြကလဲ မ်ားေသာအားျဖင့္ ၈၉-၉၀ ကတည္းက ေထာင္က်တဲ့ သူေတြ မ်ားတယ္။ အခ်ိဳ႕လဲ အဘ၀တီနဲ႕အတူ ခုထိမလြတ္ၾကေသးဘူး။ အနည္းဆံုး ေနသား ၁၆ ႏွစ္အထက္ရွိတဲ့ သူေတြခ်ည္းပဲ။ အမရပူရအမတ္ ေဒါက္တာေဇာ္ျမင့္ေမာင္ (ျမစ္ႀကီးနား ေထာင္-၂၂ ႏွစ္)၊ ကိုဘမ်ိဳးသိန္း(သရက္ေထာင္-၁၉ႏွစ္)၊ ကိုဘိုဘိုဦး(ျမင္းၿခံ ေထာင္-၂၆ႏွစ္)၊ BCPကိုစိုးျမင့္ (မႏၱေလးေထာင္ဟု ထင္ရ-နာမည္တူမ်ားသည္- ၂၂ႏွစ္) သူတို႕ အားလံုး ေထာင္ထဲမွာ ေနသား ၁၆ ႏွစ္အထက္ရွိေနၾကၿပီ။ ၉၆ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕အားလံုးကို လူစုခြဲၿပီး ေထာင္ေျပာင္းပစ္လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သရက္ ေထာင္ကို ေျပာင္းရၿပီး အဲသည္ကပဲ ျပန္လြတ္တယ္။

            ခုလည္း အဘ၀တီအေၾကာင္းကို စာေရးေနရတာ စိတ္မေကာင္းဘူး။ အထူးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႕ ပိုၿပီးမေရးခ်င္ဘူး။ သူနဲ႕အတူ ေထာင္ထဲမွာေနတုန္းက ကၽြန္ေတာ္က အခမ္းအနားက်င္းပေရးေကာ္မတီ၊ စာေစာင္ထုတ္ေ၀ေရးေကာ္မတီဆိုေတာ့ အဘ၀တီက အၿမဲ ေျပာေလ့ရွိတယ္ေလ။ ေထာင္ထဲမွာ က်ဆံုးသြားတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြရဲ႕ Bio Data ေတြ စုေဆာင္း ထားဖို႕ ကိစၥေလးေတြ၊ အခမ္းအနားမွာ အမွတ္တရစကားေျပာတာတို႕၊ စာေစာင္ေတြမွာ ေခါင္းႀကီးေရးရတာေတြကလဲ သူက အဓိကေရးေနရတာကိုး။ အဘ၀တီကလဲဗ်ာ ေထာင္ထဲမွာ ဘယ္သူေသမယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႕လဲ ႀကိဳမွမသိတာ။ က်ဆံုးသြားတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြအေတြက္ အမွတ္တရ အခမ္းအနားေတြ အၿမဲလုပ္ေနက်ကိုး။

            အဘ၀တီက အဂၤလိပ္စာ၊ ဗဟုသုတေတြတင္ ေတာ္တာမဟုတ္ဘူး။ သခ်ၤာလဲ အရမ္း ေတာ္တယ္ဗ်ာ။ ဗမာခုႏွစ္ေတြကေန အဂၤလိပ္သကၠရာဇ္ကို ေျပာင္းလဲ တြက္လို႕ရတယ္။ ရက္ထပ္ႏွစ္ေတြရဲ႕ အခ်ိဳးက် အေျပာင္းအလဲေတြကို ကိုယ္ပိုင္တြက္နည္းနဲ႕ မွတ္ထားတယ္။ သခ်ၤာစီးေၾကာင္းတခုကို သူစမ္းသပ္ေတြ႕ရွိထားတာ။ ရက္၊ လ၊ ႏွစ္အျပင္ ေန႕ပါမလြဲေစရဘူး။ သူ႕ဆီကေန သင္ေတာ့ထားေသးတယ္။ ခုေတာ့ေမ့သြားၿပီး။

            ခုဆို အဘ၀တီက အသက္ (၇၆)ႏွစ္ ေက်ာ္သြားၿပီ၊ လည္ပင္း႐ိုး က်ီးေပါင္းတက္ေရာဂါ ရွိလို႕ လည္းပင္းမွာ ေဒါက္ထည့္ထားရတယ္။ အူက်တာလဲ ခဏခဏ ခြဲေနရတယ္။ Heart  Attack က ၂ ႀကိမ္ၿပီးသြားၿပီ။ (၃)ႀကိမ္ဆိုရင္ ေသမယ္လို႕ေတာ့ ေျပာတယ္။ သြားေတြကလည္း မရွိေတာ့ဘူး။ မ်က္မွန္ပါ၀ါ အထူႀကီးနဲ႕မွ ျမင္ရတယ္။ လိပ္ေခါင္းကလဲ၊ ခဏခဏ ေသြးတစက္ စက္နဲ႕။ လူပ်ိဳႀကီးဆိုေတာ့ ေရာဂါျပဆိုရင္ အရမ္းရွက္တတ္တယ္ဗ်ာ။ ဒါေပမဲ့ မ်က္ႏွာကေတာ့ အၿမဲၿပဳံးေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြနဲ႕ စကားေျပာရင္ အလြန္ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ၿပီး ေလသံ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေျပာင္းေျပာင္းနဲ႕ စကားေျပာေနသလို ရန္သူနဲ႕ေတြ႕ေတာ့လဲ ေလသံက သိပ္မာတယ္။ သိပ္ျပတ္တယ္။

            “ပညတ္သြားရာ ဓါတ္သက္ပါ”ဆိုသလိုဘဲ “၀တီ”ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ကို “တိုင္းျပည္"လို႕ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ၾကမယ္ဆိုရင္ေတာ့ “အဘ၀တီ"ဆိုတာက ကၽြန္ေတာ္တို႕တိုင္းျပည္ကို ကိုယ္စား ျပဳတဲ့ အဘပဲေပါ့။ သနားလို႕ေတာ့ ဆုတံဆိပ္ေတြ မေပးၾကပါနဲ႕။ သူ ေထာင္ကလြတ္ေအာင္ပဲ ၀ိုင္းၿပီး ေတာင္းဆိုေပးၾကပါ။ သူကေတာ့ သံမဏီ သူရဲေကာင္းဘဲ။ ေထာင္ထဲမွာေတာင္ ဒီေလာက္ ဦးေဆာင္တိုက္ပြဲ၀င္ႏိုင္တာ အျပင)