|
ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးဗိသုကာႀကီး
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ေျပာတယ္။ “တိုင္းသူ ျပည္သားေတြရဲ႕ ဆႏၵအရမဟုတ္ဘဲ
တိုင္းသူျပည္သားေတြနဲ႔ ကင္းကြာၿပီး မင္းစိတ္ေပါက္ေနတဲ့ အရာရွိေတြ
ျခယ္လွယ္တဲ့ စနစ္ဆိုးမ်ိဳးရွိေနရင္ အမ်ားျပည္သူတို႔ရဲ႕ဆႏၵနဲ႔
လုပ္ကိုင္ရတဲ့ ဒီမို ကေရစီဝါဒ ေခတ္မစားႏိုင္တဲ့ ဖက္ဆစ္ဝါဒ
ဆင္တူ႐ိုးမွားေတြ ေပၚလာႏိုင္တယ္”။ ျမန္မာျပည္ လြတ္လပ္ေရးရဖို႔
ေန႔မအားညမအား ေဆာင္ရြက္ေနသလို ေရွ႕ေရးအတြက္လည္း ႀကိဳတင္ ခန္႔မွန္းၿပီး
ပူပန္ရေသးတယ္။
ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏိုဗယ္ဆုရွင္၊ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီ လူထုေခါင္းေဆာင္
ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္ကေတာ့ “ကၽြန္မတို႔ဟာ ေနာင္ဒီမိုကေရစီ
ျပည္ေထာင္စုသစ္တစ္ခုအျဖစ္ ထူေထာင္ေရး အတြက္ ပင္လံုလိုတိုင္းရင္းသား
လူမ်ိဳးစုမ်ား အားလံုးပါဝင္တဲ့ ညီလာခံႀကီးတခုေခၚဖို႔လိုတယ္လို႔
ယံုၾကည္ပါတယ္။ ဒီလိုညီလာခံႀကီးကေနၿပီးေတာ့
ျပည္ေထာင္စုတည္တံ့ခိုင္ၿမဲေရးအတြက္ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုမ်ားရဲ႕
ရသင့္ရထိုက္တဲ့ အခြင့္အေရးမ်ား၊ ကိုယ္ပိုင္ျပဌာန္းမႈ စတဲ့ ကိစၥ ေတြကို
ေသေသခ်ာခ်ာ ေဆြးေႏြးၿပီးေတာ့ အားလံုးရဲ႕သေဘာတူညီခ်က္အရ အေကာင္းဆံုး
အေျဖကို ရွာမယ္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိပါတယ္”။ အနာဂတ္ ျပည္ေထာင္စုအတြက္
ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္မႈေတြ ဇယားခ်ေနတယ္။ ဘမ်ိဳးဘိုးတူ ဖေအတူသမီး၊ မဆုတ္မနစ္
က်ားကုတ္က်ားခဲ ဒီမိုကေရစီရရွိေရးအတြက္ လုပ္ေနတဲ့ၾကားထဲက
စိုးရိမ္ပူပန္မႈေတာ့ရွိတယ္။
ျမန္မာျပည္ကလည္း
အမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြ စုိးရိမ္ပူပန္ၾကသလိုဘဲ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္၊
လြတ္လပ္ေရးရကတည္းက ဖြားဘက္ေတာ္ျပည္တြင္းစစ္နဲ႔ အတူေမြးဖြားလာခဲ့တာ။
ရန္ကုန္အစိုးရလို႔ေတာင္ ေခၚခဲ့ရတယ္။ အင္းစိန္ခဝဲျခံဘက္ကို ကရင္က
သိမ္းထားၿပီး၊ ဟိုဘက္ ကမ္းက တညင္၊ ဒလကေတာ့ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္လက္ထဲမွာ။
ပဲခူးကို ကြန္ျမဴနစ္က အုပ္ခ်ဳပ္ေန တယ္။ “အာဏာသည္
ေသနတ္ေျပာင္းဝမွာရွိတယ္”ဆိုတဲ့ အယူအဆ။ ေခတ္မွီႏိုင္ငံေရးသမား တိုင္း
ေသနတ္ကိုင္ၾကသည္လို႔ပဲ ေျပာရမလား။ တႏိုင္ငံလံုး ယမ္းေငြ႔ေဝေနခဲ့တာ
ယေန႔ထိပါပဲ။ ေသနတ္က်ည္ဆံမရွိရင္ ႏိုင္ငံေရးလုပ္လို႔ မရၾကေတာ့ဘူး။
ေကာင္းဘြိဳင္ကားေတြထဲကလို ေသနတ္မပါရင္ လမ္းေတာင္မေလွ်ာက္တတ္ၾကေတာ့ဘူး။
လက္နက္ေတြကို ကိုးကြယ္တဲ့ သေဘာတရားတခုလိုပဲ သူ႔ကိုပဲ
မွီခိုအားကိုးေနတတ္ေတာ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ ျမန္မာျပည္မွာ စစ္ဝါဒ၊
စစ္အာဏာရွင္ေတြဟာ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ေသြးနားထင္ ေရာက္ေနၾကတယ္၊
သူရဲေကာင္း ကယ္တင္ရွင္ေတြလို႔ ထင္ေနၾကတယ္။
ေသနတ္ေတြ ပစ္ခတ္ေနၾကတဲ့
ၾကားမွာေနရတဲ့ ျပည္သူေတြကေတာ့ နီးစပ္ရာ က်ည္ဆံကိုပဲ
ေၾကာက္ေနၾကရေတာ့တယ္။ ထိုင္ဆိုရင္ထိုင္၊ ထဆိုရင္ထ၊ လက္ညိဳးေထာင္ဆိုရင္
ေထာင္လိုက္၊ ေခါင္းညိတ္စမ္းဆိုရင္ ညိတ္သာညိတ္လိုက္။
ဘာမွေစာဒကတက္မေနနဲ႔။ အသက္ နဲ႔ခႏၶာကိုယ္ အိုးစားကြဲသြားမယ္။ ေစတနာရွင္
လုပ္္အားေပးဆိုၿပီး ေပၚတာဆြဲ၊ ေခၽြးတပ္ဆြဲ လည္း လိုက္ရတယ္။
ေတာ္လွန္ေရးရံပံုေငြအတြက္ဆိုလည္း ဒီရြာသားေတြပါပဲ။ မိေအးႏွစ္ခါနာ သလား၊
သံုးခါနာသလားမသိဘူး။ အေရထူေနၿပီ။ ျမန္မာျပည္သူဆိုတာ ဒုကၡအေတြ႔အၾကံဳ
ပင္လယ္ေဝေနတဲ့ ေကာင္းကင္နဲ႔ ေျမႀကီးၾကားမွာ ဘဝရပ္တည္ေနရတဲ့ လူသတၱဝါ။
မေသေသး ခင္ေတာ့ အသက္ရွင္ေနတယ္လို႔ ေျပာရမွာပဲ။
လူတို႔ရဲ႕ေမြးရာပါအခြင့္အေရးကို ဘာနဲ႔တိုင္းတာၾကသလဲ။ လြတ္လပ္စြာ
အသက္ရွင္ ေနထိုင္ခြင့္၊ လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆိုေရးသား ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ခြင့္၊
လြတ္လပ္စြာ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္ ပိုင္ခြင့္၊ ဘာအခြင့္အေရး ညာအခြင့္အေရးေတြက
သူတို႔နဲ႔ဘာမွမဆိုင္သလို တစိမ္းျပင္ျပင္ ျဖစ္ ေနၾကတယ္။ အထူးသျဖင့္
ႏွစ္ဘက္စစ္ျဖစ္ေနတဲ့ စစ္ဆင္ေရးနယ္ေျမေဒသေတြမွာ ေနထိုင္ ၾကတဲ့
ျပည္သူေတြရဲ႕ဘဝဟာ သူတို႔အတြက္ ဘဝအာမခံခ်က္ ဘာမွမရွိပါဘူး။
ေန႔ျမင္ညေပ်ာက္ ျဖစ္ၾကရတယ္။ အခုဆိုရင္ ကရင္ျပည္နယ္တစ္ခုတည္းမွာေတာင္
ရြာေပါင္း ၃,၀၀၀ ေက်ာ္ ေရႊ႕ေျပာင္းခံရျပီးျပီ။ က်ည္ဆံေတြၾကားမွာ
မေနႏိုင္ၾကေတာ့တဲ့ လူေပါင္း သန္းနဲ႔ခ်ီၿပီး သူတို႔
အလြန္ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ ေမြးရပ္ေျမကို စြန္႔ခြာလို႔ထြက္ေျပးေနရၿပီ။
ေသေၾကပ်က္စီးၾကတဲ့ သူေတြ ကေတာ့ သိန္းနဲ႔သန္းနဲ႔ခ်ီေသာ ျပည္သူလူထုက
မေရတြက္ႏိုင္ေအာင္ပါဘဲ။
မၾကာေသးမီက
သူ႔ရဲ႕အသက္ရွင္ရပ္တည္ေရးအတြက္ သူမရဲ႕ေမြးရပ္ဇာတိခ်က္ျမႇဳပ္
ကရင္ေက်းရြာကိုစြန္႔ၿပီး ထုိင္း-ျမန္မာနယ္စပ္အနီး ဒုကၡသည္စခန္းတစ္ခုကို
ကိုယ္ဝန္အရင့္အမာ ႀကီးနဲ႔ ထြက္ေျပးေရာက္ရွိလာတဲ့ ကရင္တိုင္းရင္းသူမေလး
‘အရွာေဖာ’ကေတာ့ “ကၽြန္မတို႔ ဒီရြာ ကိုစြန္႔ၿပီး ထြက္ေျပးလာရတဲ့
ဒီလမ္းခရီးဟာ အလြန္ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းလွပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မ တို႔ရြာမွာ
ဆက္ၿပီးေနမယ္ဆိုရင္လည္း ကၽြန္မတို႔အားလံုးေသရပါလိမ့္မယ္”လို႔ဆိုတဲ့
ေၾကကြဲဖြယ္ ျဖစ္ရပ္ေတြကလည္း ဒုနဲ႔ေဒး ျမန္မာျပည္မွာ ရွိေနပါတယ္။ အခုလို
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမရွိတဲ့ အခ်ိန္ ကာလ၊ အရပ္ေဒသေတြမွာ ဒီမိုကေရစီေရးဆိုတာ
အိပ္မက္ေတာင္မွ မက္လို႔မရႏိုင္ပါဘူး။ ဦးခ်ိဳ ရွိသူက
ဦးခ်ိဳမဲ့သူကိုႏိုင္၊ အင္အားႀကီးသူက အင္အားနည္းသူကိုႏိုင္၊
လက္နက္ရွိသူက လက္နက္မဲ့သူကို အႏိုင္က်င့္။ စစ္ဝါဒႀကီးစိုးေနတာ
ဘာေၾကာင့္လဲ။ ေခတ္သစ္နာဇီ ဖက္ဆစ္ စနစ္ဟာ ဗမာျပည္မွာ အျမစ္တြယ္ေနတာ
ဘာေၾကာင့္လဲ။ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးမရွိလို႔ဘဲ ျဖစ္တယ္။
လူေတြရဲ႕အလြန္အဖိုးတန္တဲ့ ဦးေႏွာက္ကို အသံုးခ်ရမဲ့အစား လူသတ္လက္နက္ေတြ
ကိုသာ အားကိုးေနၾက လို႔ျဖစ္ပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမရွိတဲ့ေနရာမွာ
ဒီမိုကေရစီေရးဆိုတာဟာ ေရေပၚအ႐ုပ္ေရးသလို အရာထင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။
“ေကာင္းက်ိဳးအေထြေထြရယ္နဲ႔
ခၽြန္ေစျမေစေစာ၊ ေဒါင္းအိုးေဝရယ္နဲ႔ တြန္ေစကေစ ေသာ”
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအဖိုးဆရာႀကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းရဲ႕
ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး ႀကိဳးစားခဲ့ မႈေတာင္မွ ဗမာျပည္မွာ
အရာမထင္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ သာဓကေတြရွိေနေလရဲ႕။ စစ္ရဲ႕အနိဌာ႐ံုကို ကိုယ္တိုင္
ရင္ဆိုင္ၾကံဳေတြ႔ ခံစားရတဲ့သူတိုင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို
လိုလားတမ္းတၾကတဲ့ သူေတြ ခ်ည္းပါပဲ။ ဒီမိုကေရစီအေရးကို
အမွန္တကယ္လိုခ်င္သူတိုင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို မျဖစ္မေန
တည္ေဆာက္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။
ေသနတ္နဲ႔ေထာက္ၿပီး
ေရြးေကာက္ပြဲမဲ႐ံုထဲကို ေခၚသြားလို႔ ဒီမိုကေရစီမရႏိုင္ပါဘူး။
ျပည္သူေတြခံစားေနရတဲ့ အေၾကာက္တရားကို ဖယ္ရွားေပးၾကပါ။
ထမင္းလံုးတေစေျခာက္လို႔ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ညေတြကို အဆံုးသတ္ေပးဖို႔
သံလြင္ခက္နဲ႔ ဂ်ိဳးျဖဴငွက္ေလးကို အသက္ဆက္ရွင္ခြင့္ ေပးပါ။
ဂ်ိဳင္းေထာက္နဲ႔ စစ္သားေတြ၊ ဗိုက္ေမွာက္ေနတဲ့ ျပည္သူေတြအတြက္
အလိုအပ္ဆံုး၊ အလိုခ်င္ဆံုးကေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမွ
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစစ္စစ္ပါဘဲ။
လြတ္လပ္ေရးမရခင္
ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ဖို႔အတြက္ (ဖဆပလ)အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ႀကီးကို
စတင္တည္ေထာင္ခ့ဲကတည္းက ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၊ ဆိုရွယ္လစ္ပါတီ၊
အလုပ္သမားအဖြဲ႔၊ လယ္သမားအဖြဲ႔၊ ဟိုလူ၊ သည္လူ၊ ဘာအဖြဲ႔၊ ညာအဖြဲ႔တို႔ကို
ပြေယာင္းေယာင္းနဲ႔ စုေပါင္းဖြဲ႔စည္း ထားေတာ့ သိပ္မၾကာလိုက္ဘူး။ ကြဲဟယ္
ၿပဲဟယ္၊ အဖြဲ႔လိုက္ခြဲထြက္လိုက္နဲ႔ က်စ္က်စ္လစ္လစ္ မရွိခဲ့ၾက။ ဘယ္သူမွ
ေသြးထိုးေသြးခြဲလို႔မဟုတ္ဘူး။ ဗိုလ္၊ သခင္၊ ဆရာ၊ ေခါင္းေဆာင္ေတြ ေနရာ
လု၊ ခြက္ေစာင္းခုတ္။ သူတလူငါတမင္း ဗိုလ္တေထာင္အုပ္စုေတြ။
ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးဗိသုကာ ႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလဲမရွိေရာ သန္႔ရွင္း၊
တည္ၿမဲ၊ ပမညတနဲ႔ ထပ္ကြဲလိုက္ၾကတာ မေရ တြက္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။
ေခါင္းေဆာင္ေတြ စမန္ခုတ္ကြဲၾကေတာ့ ေအာက္ေျခအဖြဲ႔ဝင္ ရဲေဘာ္ေတြ ကလည္း
သူ႔ဆရာ၊ ငါ့ဆရာနဲ႔ ဂိုဏ္းဂဏစြဲ၊ ဆရာတပည့္အစြဲနဲ႔ ကြဲၾကပါေလေရာ။
ကြဲၿပီးရင္း ကြဲရင္းနဲ႔ အကြဲသံသရာ မဆံုးႏိုင္ေတာ့တာ အခုထိဘဲ။
ဆြဲစိလို႔ကို မရေေတာ့ပါဘူး။
၁၉၉၀ ခု
ေရြးေကာက္ပြဲတုန္းကလည္း ပါတီေပါင္း ၂၀၀ ေက်ာ္ရွိတာ ဘယ္သူက ဘယ္ ပါတီ
ဘာလုပ္တယ္လို႔ မသိေလာက္ေအာင္ မ်က္စိလည္တယ္။ မွန္ကန္ေသာ ေခါင္းေဆာင္
ေကာင္း၊ ေနာက္လိုက္ေကာင္း ဆိုတာကိုလည္း နားမလည္ၾကဘူး။
အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုအတြင္းမွာ ကို ဒီမိုကေရစီနည္းက် ေဝဖန္ေျပာဆိုလို႔မရဘူး။
အဓိကေတာ့ ပါတီအဖြဲ႔အစည္းေခါင္းေဆာင္ ေတြရဲ႕ ငါတေကာ အတၱႀကီးမႈေတြေၾကာင့္
အကြဲအၿပဲျဖစ္ကုန္ၾကတာမ်ားပါတယ္။ သူေတာ္တယ္၊ ငါေကာင္းတယ္
ေျခရာတိုင္းတာၾက။ အၿမီးအတိုအရွည္နဲ႔ ညိႇလို႔ကို မရေတာ့ဘူး။ သူတလူ
ငါတမင္းနဲ႔ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္းကို ၿပိဳင္လို႔၊ တိုက္လို႔ကို
မဆံုးႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။
ဒီလိုအဖြဲ႔အစည္းေတြရဲ႕
အက္ေၾကာင္းေတြကို အေခ်ာင္သမားေတြကလည္း ေျခထိုး ၾကတာပဲ။
အစိပ္စိပ္အမႊာမႊာခြဲလို႔ ကုန္ၾကေတာ့တာပါဘဲ။ တိုင္းရင္းသား
လူမ်ိဳးစုအခ်င္းခ်င္းေတြ ကိုလည္း အမ်ိဳးဝါဒျဖန္႔ေသြးခြဲခဲ့ၾကေတာ့
႐ိုးသားလွတဲ့ တိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕ အသည္းႏွလံုးထဲ မွာ မုန္းတီးမႈေတြ၊
နာၾကည္းမႈေတြ သံမႈိစြဲေနၿပီ။ အခုလည္း ေတာ္လွန္ေရးသက္တမ္း အရွည္ ဆံုးနဲ႔
အခိုင္အမာဆံုးျဖစ္တဲ့ ကရင္အမ်ိဳးသားေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႔ကို
အာမခံခ်က္မရွိတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္း ေရးအတုအေယာင္ ဗန္းျပၿပီး
ေသြးခြဲခံလိုက္ရတာ အလြန္ကို ဝမ္းနည္းစရာေကာင္းလွပါတယ္။
ကရင္ဗုဒၶဘာသာၿငိမ္းခ်မ္းေရးအဖြဲ႔၊ ဖဒိုေအာင္ဆန္းရဲ႕
ကရင္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအဖြဲ႔၊ ေဟာင္သေရာ ေဒသ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ေစာသမူဟဲရဲ႕
ကရင္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအဖြဲ႔နဲ႔ အခုေနာက္ဆံုး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ထိန္ေမာင္ ရဲ႕
ကရင္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအဖြဲ႔ဆိုၿပီး မိခင္ KNUအဖြဲ႔ကို
ေျခကန္ခြဲထြက္သြားၾကတယ္။ တံလွ်ပ္ကို ေရထင္ၾကေပမဲ့ ပေထြးကေတာ့
အေဖရင္းေလာက္ ေကာင္းႏိုင္မယ္မထင္ဘူး။ ကရင္တင္မက ပါဘူး၊ ကခ်င္မွာလည္း
KIO အဖြဲ႔၊ မထုေနာ္အဖြဲ႔၊ အထူးေဒသအဖြဲ႔၊ ဘာညာအဖြဲ႔နဲ႔ ခြဲထြက္လာၾက
တယ္။ ‘ဝ’အဖြဲ႔၊ ကိုးကန္႔အဖြဲ႔နဲ႔ SSA ဘယ္ေဒသ၊ ဘယ္အပိုင္စား
စသည္ျဖင့္ေပါ့။ ဘာသာေရးနဲ႔ ေသြးခြဲ၊ လူမ်ိဳးေရးနဲ႔ေသြးခြဲ၊
နယ္ေျမေဒသနဲ႔ေသြးခြဲ။ အေခ်ာင္သမားေတြအတြက္ေတာ့ စားေပါက္ေခ်ာင္သြားတယ္။
တိုင္းရင္းသားတို႔ရဲ႕႐ိုးသားမႈကို ခုတံုးလုပ္၊ အခြင့္ေကာင္းယူသြား
ၾကတယ္။
ညီညြတ္ေရးတည္ေဆာက္လို႔မရဘဲ
ကြြဲၾကၿပဲၾကတယ္ဆိုတာကလည္း ထိပ္္ပိုင္း ေခါင္းေဆာင္ေတြ ထိုင္ခံုေနရာလု
အဆင္မေျပၾကလို႔သာ ျဖစ္ၾကရတာမ်ားပါတယ္။ ေအာက္ေျခ ငယ္သား
ရဲေဘာ္အမ်ားစုကေတာ့ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ေနခ်င္ၾကပါတယ္။ အခ်ဳိ႕ေဒသေတြမွာ
ၿငိမ္းခ်မ္ေရးအဖြဲ႔ေတြနဲ႔ ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႔ေတြက ေအာက္ေျခရဲေဘာ္ေတြ
ရြာထဲမွာ အတူတူေန၊ ထမင္းအတူတူစားေနၾကတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ အတူတူပဲ
တစ္ဝိုင္းတည္း အရက္ေသာက္ေနၾက ေသးတယ္။ ေအာက္ေျခရဲေဘာ္ေတြမွာေတာ့
ညီအစ္ကိုေရ၊ ေယာက္ဖေရနဲ႔ သိပ္ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းပါ တယ္။ အမ်ိုးသားေရးကို
မွန္မွန္ကန္ကန္ေတြးဖို႔၊ အမ်ိဳးသားရန္သူကို ႐ႈျမင္တတ္ဖို႔လိုပါတယ္။
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမရွိတဲ့ေနရာမွာ
ဒီမိုကေရစီမရွိႏိုင္သလို၊ ညီညြတ္ေရးမရွိရင္လည္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဟာ
ေရရွည္ တည္တန္႔ခိုင္ၿမဲႏိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္
ညီညြတ္ေရး ဆိုတာ ဒီမိုကေရစီေရးအတြက္ အျပန္အလွန္ အညမည မွီခိုေနၾကတာပါ။
ဒါေၾကာင့္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြဟာ ညီညြတ္ေရးတည္ေဆာက္ၾကဖို႔
အေရးႀကီးပါတယ္။ သူသာတယ္၊ ငါသာတယ္ ျငင္းခုန္ေနၾကမဲ့အစား
အလုပ္ျဖစ္ႏိုင္မဲ့ ကိစၥရပ္မ်ားကို အတူတူတြဲလုပ္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
သေဘာထားျခင္းမတိုက္ဆိုင္ရင္လဲ မတူတာခြဲလုပ္ၾကလို႔ရတာပါပဲ။ မိမိရဲ႕
အယူအဆ၊ သေဘာဆႏၵေတြကို ေရွ႕တန္းမတင္ဘဲနဲ႔ အမ်ားဆႏၵကို
ေလးစားလိုက္နာဖို႔ကို ပါးစပ္က ေအာ္ေနမဲ့အစား အမ်ားျပည္သူအတြက္
အမွန္တကယ္ ေစတနာထားဖို႔၊ လုပ္ခ်င္ တာထက္ လုပ္သင့္တာကို
ဦးစားေပးၾကပါလို႔။
ျမန္မာျပည္သူဆိုတာ ဒုကၡနဲ႔
အမႊာေမြးဖြားလာရတာပါ။ ငယ္စဥ္အခါ ပညာရွာဖို႔က လည္း မိဘေတြက အူမ
မေတာင့္ခဲ့လို႔ အရြယ္မေရာက္ခင္ကတည္းက ကိုယ့္ဒူးကိုယ္ခၽြန္၊
ကိုယ့္ဝမ္းကိုယ္ေက်ာင္းေနရတဲ့ ကေလးသူငယ္ အလုပ္သမားေလးေတြရဲ႕ဘဝ။
ကိုယ့္ထမင္း ကိုယ္စား ႀကီးေတာ္ႏြားေက်ာင္းရတဲ့ ေစတနာရွင္
လုပ္အားေပးကတမ်ဳိး။ ေခၽြးတပ္စခန္းေတြမွာ ေက်းပိုင္ကၽြန္ပိုင္ေခတ္ကလို
အနိဌာ႐ံုေတြနဲ႔။ ေနာက္က်တဲ့ေျခေထာက္ သစၥာေဖာက္၊ ေျပးႏိုင္မွ
လြတ္ႏိုင္မယ္။ မိမိအသက္ကို ဖက္နဲ႔ထုပ္ထားရတဲ့ စစ္ေျပးဒုကၡသည္ကလည္း
ေထာင္ေသာင္း မက။ ငါ့သားေရႊေတာင္ ပညာတတ္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားႀကီး
ျဖစ္ေစခ်င္ခ့ဲေပမဲ့ အေမက ေမြး၊ ေထာင္ကေကၽြးတဲ့ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား
ႏွစ္ရွည္လမ်ား၊ တသက္တစ္ကၽြန္း ျပစ္ဒဏ္ေတြ နဲ႔။
ဥေရာပပါလီမန္ စစ္တမ္းအရ
ျမန္မာျပည္ဟာ လူ႔အခြင့္အေရး အခ်ိဳးေဖာက္ဆံုး ႏိုင္ငံ အျဖစ္
သတ္မွတ္ခံရတယ္။ အဏုျမဴလက္နက္နဲ႔ ကမၻာကိုၿခိမ္းေျခာက္ေနတဲ့
ေျမာက္ကိုးရီးယား ထက္ ဆိုးတယ္။ (ICRC) ၾကက္ေျခနီအဖြဲ႔ေတာင္မွ အကန္႔အသတ္
အခ်ဳပ္အခ်ယ္နဲ႔ ေနရတယ္။ (ILO) ကမၻာ့အလုပ္သမားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကလည္း
ႏိုင္ငံတကာတရား႐ံုးမွာ တရားစြဲဖို႔ ခိုင္လံုတ့ဲ အေထာက္အထားေတြကို
ရွာေဖြေနျပီ။ ကခ်င္ျပည္နယ္ႏွင့္ ခ်င္းျပည္နယ္မွာရွိတဲ့ ခရစ္ယာန္
ဘာသာဝင္ေတြကေတာ့ လြတ္လပ္စြာ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္ပိုင္ခြင့္အတြက္။
ရာဇာလီအစၥေမးလ္တို႔၊ ဂန္ဘာရီတို႔လို ကုလသမဂၢကိုယ္စားလွယ္ႀကီးေတြကလည္း
ေခ်ာင္းေပါက္မတတ္ အေခါက္ ေခါက္ အခါခါ ညႇိႏိႈင္းေနလုိက္ၾကတာ
အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္သာ အစဥ္အဆက္ ေျပာင္းလဲသြားၾကတာ။
လံုျခံဳေရးေကာင္စီမွာေတာ့ တ႐ုတ္ႏွင့္ ႐ုရွားႏိုင္ငံတို႔က ျမန္မာအေရးကို
ဗီတိုအာဏာသံုးခဲ့တယ္။
ျမန္မာျပည္သူတို႔ရဲ႕
ဆင္းရဲဒုကၡအေပါင္း ခ်ဳပ္ၿငိမ္းဖို႔ကေတာ့ ျမန္မာျပည္ ဒီမိုကေရစီ
ရရွိေရး၊ ျမန္မာျပည္ဒီမိုကေရစီ က်ယ္ျပန္႔ထြန္းကားလာေရးပဲျဖစ္ပါတယ္။
ဒီမိုကေရစီေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးတို႔အတြက္ အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး
တည္ေဆာက္ၾကရာမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုလုပ္ဖို႔အတြက္
ႏိုင္ငံေရးစားပြဲဝိုင္းမွာ ရင္းႏွီးပြင့္လင္းစြာ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရး
အေကာင္ အထည္ေဖာ္ၾကပါမယ္။ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပြဲမွာ
တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္မျဖစ္ေစဖို႔ ကိုယ္စားျပဳ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို
ေရြးခ်ယ္ၾကရေတာ့မယ္။ အမ်ားျပည္သူအတြက္ မွန္ကန္စြာ ဦးေဆာင္မႈ
ေပးႏိုင္မဲ့သူ၊ ကိုယ္ႀကိဳးမဖက္ဘဲ အနစ္နာခံႏိုင္မ့ဲသူ။ အခုဆိုရင္
ျမန္မာျပည္မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အဖြဲ႔အစည္း (၁၉) ဖြဲ႔နဲ႔ အဖြဲ႔ငယ္ေပါင္း
ေျမာက္မ်ားစြာတို႔ဟာ တဦးတေယာက္၊ တစ္စုတဖြဲ႔
အက်ိဳးစီးပြားအတြက္သာျဖစ္ခဲ့ၿပီး အမ်ားျပည္သူအတြက္
ကိုယ္စားမျပဳႏိုင္ခဲ့ၾကပါဘူး။ ၿငိမ္းခ်မ္း ေရးအဖြဲ႔အမည္ခံ
ေခါင္းေဆာင္အခ်ိဳ႕ေတြ တိုက္ေဆာက္၊ ကားစီးေနၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ ျပည္သူ လူထုက
ဗိုက္ေမွာက္လို႔ ငတ္ျမဲအတိုင္းပါဘဲ။ ဝမ္းလွ်ားေမွာက္ တံတားခင္းေပးၿပီး
ေလွခါးထစ္ အျဖစ္ ကုန္းပိုးေပးထားတဲ့ ျပည္သူ႔ရဲ႕မ်က္ႏွာကို ေျခေထာက္နဲ႔
မကန္မိၾကပါေစနဲ႔။ ကိုယ့္မိန္းမ စိန္နားကပ္ပန္ဖို႔အတြက္
ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရးအမည္ခံ မ်က္စမပစ္ၾကပါနဲ႔။
ျပည္သူ႔ကိုယ္စားျပဳ
စစ္မွန္ေသာေခါင္းေဆာင္မ်ားကို ေရြးခ်ယ္ၾကပါစို႔။ အျပန္အလွန္ ယံုၾကည္မႈ
တည္ေဆာက္ၾကပါစို႔။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အပါအဝင္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား
အားလံုးကို ခၽြင္းခ်က္မရွိ လႊတ္ေပးပါ၊ အေထြေထြလႊတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္
General Amnesty ေဆာင္ရြက္ေပးပါ။ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပြဲ
ႏိုင္ငံေရးစားပြဲဝိုင္းကို ေရာက္လာၾကမယ့္ ေတာ္လွန္ေရး အဖြဲ႔အစည္းမ်ား၊
တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔အစည္းမ်ားမွ ကိုယ္စားလွယ္မ်ား၊ လြတ္လပ္
စြာ သြားလာလႈပ္ရွားေနထိုင္ဖို႔အတြက္ Peace Call ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေခၚပါ။
ျမန္မာျပည္ ေအးခ်မ္း သာယာေရးကို ေရွ႕႐ႈလို႔ ၁၉၉၀ ခု၊
အေထြေထြေရြးေကာက္ပြဲအႏိုင္ရ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္မွ
လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားျပဳ ကိုယ္စားလွယ္မ်ား၊ တိုင္းရင္းသား
လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔အစည္း မ်ားမွ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားႏွင့္ အုပ္ခ်ဳပ္သူ
စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားကိုယ္တိုင္ ျမန္မာျပည္အေရးကို
ႏိုင္ငံေရးနည္းလမ္းနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးစားပြဲဝိုင္းမွာ သံုးပြင့္ဆိုင္
ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြး အေျဖရွာၾကပါ။ အနာဂတ္မွာ
ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေသာ ဒီမိုကေရစီ ျပည္ေထာင္စု
ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ ႀကီးဟာ ကမၻာ့အလယ္မွာ ဂုဏ္ယူဝင့္ႂကြားစြာျဖင့္ ... ။
x x x x x
|
