|
ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးညႇိႏိႈင္းတာ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ရမယ္
ဗၾသ
နအဖမီဒီယာေတြမွာ ၿပီးခဲ့တဲ့ စက္တင္ဘာသံဃာ့အေရးေတာ္ပံုကို ႀကံဖန္လည္ဆယ္
အပုပ္ခ်တိုက္ခိုက္ေနၾကတယ္။ ဒါ မဆန္းဘူးလို႔ေျပာႏိုင္တယ္။ သဲသဲမဲမဲပဲ။
ဒါေပမဲ့ နျပာႀကီး ေအာက္သြားမ႐ွိတာကိုေတာ့ ဘယ္လိုမွ ဖံုးမရဘူး။ ဟိုလူက
ေခါင္းေခါက္မာန္လိုက္၊ ဒီလူက ေက်ာသပ္ဆံုးမလိုက္၊ သကာရည္လူးထားတာနဲ႔
လူးမထားတာပဲကြာတယ္။ တကမၻာလံုးက ဝိုင္းၿပီး ပညာေပးေနၾကတာေတြကို
မ်က္ေထာင့္နီႀကီးနဲ႔ ငံု႔ခံေနရတယ္။
ႏိုင္ငံတကာနယ္ပယ္မွာ ဒီေန႔ေလာက္ ႏိုင္ငံေရးအရ နအဖ ခံစစ္ေရာက္တာ မ႐ွိေသး
ဘူးလို႔ ဆိုႏိုင္တယ္။ သူတို႔ ေမာက္ေမာက္မာမာ ေမာင္းထုတ္ခဲ့တဲ့
ပီညဲ႐ိုးကို သြားၿဖီးေလးနဲ႔ ျပန္ႀကိဳေနရၿပီ။ ဂမ္ဘာရီကိုလည္း
တစ္လေလာက္အတြင္း ထပ္လာတာကို လက္ခံေနရတယ္။ ေနာက္ဆံုး ျပည္တြင္းမွာလည္း
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို အိမ္ျပင္ထုတ္လာရတယ္။ ဒါေတြဟာ နအဖစစ္အစိုးရအေနနဲ႔
သံဃာ့အေရးေတာ္ပံုနဲ႔ ႏိုင္ငံတကာဖိအားကို အသိအမွတ္ျပဳ၊ အေလွ်ာ့့
ေပးေနရတာျဖစ္တယ္ဆိုတာ မျငင္းႏိုင္ဘူး။
ဒါေပမဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ ေျခက်င္းတန္းလန္းနဲ႔ ႐ံုးထြက္ရတဲ့
တရားခံလို ျဖစ္ေနတယ္။ ဗိုလ္ေအာင္ၾကည္နဲ႔ထိုင္ၾကေတာ့
ကင္မရာေတြတျဖတ္ျဖတ္၊ လူေတြတ႐ုန္း႐ုန္းနဲ႔။ ဒါေပမဲ့ ဒါဟာ တဒဂၤကိစၥ၊
ၿပီးတာနဲ႔ သူ႔ရဲ႕တကိုယ္ေတာ္အိမ္ခ်ဳပ္ဆီ ျပန္၀င္သြားရတယ္။
ေထာင္ဝင္စာလာေတြ႔တာနဲ႔ မထူးလွဘူး။ ေရးထားသည္ျဖစ္ေစ၊ ေရးမထားသည္ျဖစ္ေစ၊
ထုတ္ေျပာသည္ျဖစ္ေစ၊ ထုတ္မေျပာသည္ျဖစ္ေစ ငါတို႔စိတ္ႀကိဳက္မေတြ႔ရင္
အျပင္ေလာကကို မထြက္ရဘူးဆိုတဲ့ ၿခိမ္းေျခာက္မႈဟာ ဒီေတြ႔ဆံုမႈမွာ
အထင္အ႐ွား လႊမ္းမိုးေနတယ္။
တန္းတူ ရည္တူမ႐ွိျခင္း၊ လြတ္လပ္ပြင့္လင္းမႈမ႐ွိျခင္း၊
ဒီမိုကေရစီနည္းမက်ျခင္းတို႔ဟာ ဒီေတြ႔ဆံုမႈရဲ႕ သေကၤတျဖစ္တယ္။
မီဒီယာေဖာ္ျပမႈ၊ ဝါဒျဖန္႔မႈတို႔ဟာ ဒီေတြ႔ဆံုမႈရဲ႕ ပကာသန ျဖစ္တယ္။
ဒါေတြအျပင္ အင္မတန္သတိျပဳသင့္တဲ့ အခ်က္တခ်က္က ဒါဟာ ေတြ႔ဆံုမႈသက္သက္ သာ
ျဖစ္တယ္ဆိုတာပဲ။ ေတြ႔ဆံုမႈဆိုတာနဲ႔ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးျခင္းဆိုတာတို႔ဟာ
တျခားစီပဲ။ ေသဒဏ္ေပးေတာ့မယ့္လူကိုေတာင္ ေတြ႔ခ်င္တဲ့လူနဲ႔ေတြ႔၊
စားခ်င္တာစားဆိုတဲ့ အခြင့္အေရးမ်ိဳး ေတြ ေပးေသးတာပဲ။
ေတြ႔႐ံုသက္သက္နဲ႔ေတာ့ ဘာမွျဖစ္မလာဘူး။ စကားေျပာတယ္ဆိုတိုင္း လည္း
ေဆြးေႏြးညိႇႏိႈင္းတယ္လို႔ အဓိပၸာယ္မထြက္ေသးဘူး။
နအဖဟာ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔ လက္ထက္တုန္းက လုပ္သလို ဗိုလ္သန္းထြန္းနဲ႔
လႊဲထားတဲ့ ဇာတ္မ်ိဳး ျပန္ကလို႔ကေတာ့ ခြင့္မျပႏိုင္ဘူးပဲ။ အခု
နအဖလုပ္ေနပံုက အဲဒီအခ်ိဳးနဲ႔ နည္းနည္းတူ ေနတယ္။ ျပည္သူလူထုႀကီးဟာ
သူတို႔လိမ္သမွ် အလိမ္မိေနတယ္လို႔ ထင္ေနရင္ေတာ့ မွားၿပီပဲ။ လူေတြဟာ
စိတ္မ႐ွည္စြာ ေစာင့္ဆိုင္းေနတာဆိုတာ မေမ့ပါနဲ႔။ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္နီးပါး
ဝါးလာတာ ခါးမွန္းမသိပဲ ႐ိွပါ့မလား။
နအဖမွာ အဆိုးႀကီးဆံုး ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ဟာ မ႐ိုးသားတာပဲ။ မ႐ိုးသားေတာ့
မပြင့္လင္း ႏိုင္ဘူး။ မပြင့္လင္းေတာ့ သူမ်ားက မယံုဘူး။ သူမ်ားဆိုတာလည္း
နည္းတဲ့သူမ်ားမဟုတ္ဘူး။ ျပည္တြင္းမွာ တျပည္လံုး၊ ျပည္ပမွာ
ႏိုင္ငံအားလံုး၊ သူမ်ားမယံုလို႔ကေတာ့ အစိုးရ လုပ္မေနသင့္ တာ အမွန္ပဲ။
ႏွစ္ဘက္ေဆြးေႏြးၾကတယ္ဆိုရာမွာ ဘယ္သူမဆို၊ ဘယ္အခ်ိန္မဆို
ကိုယ့္ရည္မွန္းခ်က္ ရယ္လို႔ ႐ွိတာခ်ည္းပဲ။ ႁခြင္းခ်က္မ႐ွိဘူး။
ဒါမဆန္းဘူး။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီရည္မွန္းခ်က္ဟာ ႐ိုးသားဖို႔ လုိတယ္။
အခ်ိန္ဆြဲခ်င္လို႔ သူတို႔အေပၚ ျပည္တြင္းျပည္ပက ဖိအားေတြ
ေလ်ာ့က်ေစခ်င္လို႔ ဆိုတာမ်ိဳးနဲ႔ ေဆြးေႏြးတယ္ဆိုလို႔ကေတာ့
ဘာမွျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူး။ မေကာင္းတဲ့အက်ိဳးဆက္ပဲ ျဖစ္မယ္။ ဗိုလ္ေန၀င္းဟာ
“ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးပြဲ”ဆိုတာေတြ ေခၚခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေခၚတဲ့
အခါတိုင္းဟာ ၀ါဒျဖန္႔ေရးသက္သက္၊ ဟန္ေဆာင္သက္သက္ျဖစ္ခဲ့လို႔
ဘယ္ေဆြးေႏြးပြဲမွ မေအာင္ျမင္ခဲ့ဘူး။ ဒါေတာင္ ေျပာစရာတခု႐ွိတယ္၊ အဲဒါက
ဗိုလ္ေန၀င္းက “ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးပြဲ” ေခၚတယ္ဆိုရာမွာ
ႀကိဳတင္သတ္မွတ္ခ်က္ ဘယ္ေတာ့မွမထားဘူး။ နအဖက်ေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို
ေဆြးေႏြးပြဲမစမီ လက္နက္ခ်ခိုင္းေနတယ္။ စစ္အုပ္စုခ်င္းအတူတူ
မ႐ိုးသားတာခ်င္းအတူတူ ဘာလို႔ ဒီလိုကြာျခားေနတာလဲ။
ဗိုလ္ေန၀င္းအာဏာသိမ္းတာဟာ ပထစအစိုးရလက္ထဲက သိမ္းတာျဖစ္ၿပီး ႏိုင္ငံေရး
အစိုးရလက္ထက္က အစဥ္အလာေတြ က်န္ေနေသးတယ္။ ပုဂၢလိက မီဒီယာေတြလည္း
႐ွိေသးတယ္။ ဒီေတာ့ ေထာက္ထားရတာေတြ မနည္းဘူး။ နအဖက်ေတာ့ သူ႔ေ႐ွ႕က
အစဥ္အလာဆိုတာကိုက စစ္အာဏာ႐ွင္စနစ္ရဲ႕ အစဥ္အလာျဖစ္ေနတယ္။ ျပည္တြင္းမွာ
လြတ္လပ္တဲ့ မီဒီယာဆိုတာလည္း လံုး၀မ႐ွိေတာ့ဘူး။ ေနာက္ၿပီး
သိပ္အခရာက်တဲ့ ျခားနား ခ်က္တခုက ဗိုလ္ေန၀င္း အာဏာသိမ္းစတုန္းက
ဗိုလ္ေန၀င္းဟာ သူ႔တပ္ကို ပိုင္တယ္။ ျပည္တြင္းျပည္ပမွာ သူ႔ကို
ဆန္႔က်င္ေနၾကတဲ့ အင္အားဟာလည္း အခုေလာက္မမ်ားဘူး။ ဗိုလ္သန္းေ႐ႊက်ေတာ့
ေခ်ာင္ပိတ္မိေနသလို ျဖစ္ေနတယ္။ သူ႔တပ္ကလည္း သူ႔ကို နည္းနည္းမွ
ၾကည္ညိဳတာမဟုတ္ဘူး။ ဒီလိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာ ေရနစ္သူ ေကာက္႐ိုးမွ်င္ကို
လွမ္းဆြဲသလို လုပ္ေနရတာဆိုေတာ့ နပိန္ကန္ ကန္ေတာ့တာပဲ။
ဗမာျပည္ ျပည္သူေတြဟာ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးကတည္းက အမ်ိဳးသားစည္းလံုးညီၫြတ္
ေရးကို အာသာငမ္းငမ္း ေတာင့္တခဲ့ၾကတာ ကေန႔အထိဆိုရင္ အႏွစ္ ၅၀
ေက်ာ္သြားၿပီ။ ဒီကာလ အတြင္း ေသေၾကသူေတြ၊ ပ်က္စီးသြားတဲ့
အိမ္ေထာင္စုေတြ၊ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြ၊ ဘယ္လို ေရတြက္လို႔မွ
အမွန္မသိႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒီ အမ်ိဳးသားခ်င္း ပဋိပကၡႀကီးထဲမွာ
တေလွ်ာက္လံုးပဲ စစ္အုပ္စုဟာ တဘက္က ျဖစ္ေနၿပီး တေလွ်ာက္လံုးပဲ
အင္မတန္တင္းမာတဲ့ သေဘာထားကို ကိုင္စြဲထားခဲ့တယ္။ လက္နက္႐ွိရင္ အရာရာကို
ေျဖ႐ွင္းႏိုင္တယ္၊ အရာရာကိုစိုးမိုးႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ အေတြးအေခၚနဲ႔
ငါမွတပါး၀ါဒကို က်င့္သံုးေနတယ္။
ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ေက်ာ္ က်င့္သံုးလို႔မွ မေအာင္ျမင္တဲ့ အ႐ံႈးးေတြသာ
ဆက္တိုက္ႀကံဳေတြ႔ ရတဲ့အခါ တိုင္းျပည္ကို ျပာပံုထဲဆြဲပို႔တဲ့ ၀ါဒဟာ
မွားေၾကာင္းမသိေလာက္ေအာက္ ဗိုလ္သန္းေ႐ႊ တို႔ အသိေခါက္ခက္ အ၀င္နက္ရသလား။
ဗိုလ္ေန၀င္းကေတာ့ အသက္ ၇၀ ေက်ာ္တဲ့အခါမွာ မေအာင္ျမင္မွန္းသိလို႔
သူ႔ဖာသာ ပလႅင္ေပၚက ဆင္းခ်သြားတယ္။ ဗိုလ္သန္းေ႐ႊရဲ႕ အာဏာ တဏွာဟာ
ပိုဆိုးတယ္လို႔ ေျပာရေတာ့မယ္။
●●●●● |
