|
(၁)
ဆယ္စုႏွစ္
(၂)ခု ျပည့္ေတာ့မယ္။
က်ေနာ့္ရင္ထဲမွာေတာ့ မေန႔ကျဖစ္ခဲ့သလုိ၊ ဒီေန႔မနက္မွာပဲ ျဖစ္ခဲ့သလုိ
တကယ့္ကုိ ပူပူေႏြးေႏြး ရွိေနဆဲပဲ။
‘တုိ႔အေရး’
‘တုိ႔အေရး’ ‘တုိ႔အေရး’ ‘တုိ႔အေရး’ ဆုိတဲ့ အသံေတြ။
ေရကာတာတစ္ခုက်ဳိးက်သြားသလုိ၊ ေတာင္စဥ္ေတာင္တန္းေတြ တစ္လုံးၿပီးတစ္လုံး
ၿပိဳလဲသြားသလုိ၊ ငလ်င္အႀကီးအက်ယ္လႈပ္ဖုိ႔ ေတာ္လဲသံေတြ ၿပိဳဆင္းလာသလုိ …
မ်က္စိထဲမွာ၊ နားထဲမွာ၊ ႏွလုံးသားထဲမွာ…
တကယ္ကုိ
တနင့္တပုိး၊ တကယ္ကုိ နက္နက္႐ႈိင္း႐ႈိင္းႀကီးပါပဲ။
(၂)
၁၉၈၇ ခုႏွစ္၊ ေငြစကၠဴေတြတရားမ၀င္ ေၾကညာခံရၿပီးစကာလမွာ …
က်ေနာ္ Dangerous Life ဆုိတဲ့ ဇာတ္ကားၾကည့္ရတယ္။
ဗီဒီယုိအေခြနဲ႔ၾကည့္ရတဲ့ ေခတ္၊ ဇာတ္ကားက ဗီဒီယုိႏွစ္ေခြခဲြကား၊
ေတာ္ေတာ္ကုိ ခမ္းခမ္းနားနား႐ုိက္ထားတဲ့ ကား၊
မနီလာၿမိဳ႕ေတာ္ကုိ အေပၚကစီးၿပီး ႐ုိက္ျပတယ္။
လမ္းမတုိင္း၊ လမ္းသြယ္တုိင္း၊
ကြက္လပ္ဆုိလုိ႔ တလက္မေတာင္ မက်န္ေတာ့သလုိ၊
ဖိလစ္ပုိင္ျပည္သူေတြႏွင့္ ျပည့္ေနတယ္။
အဲဒီလူအုပ္ႀကီး၊ အဲဒီလူပင္လယ္ႀကီးဆီကုိ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း
ကင္မရာျမင္ကြင္းက ဆြဲေခၚသြားေနတယ္…
မႈန္၀ါးရာက တျဖည္းျဖည္းခ်င္းျပကြက္က လင္းလင္းလာတယ္။
ေ၀းရာက တျဖည္းျဖည္းခ်င္း နီးနီးအလာမွာ ေပၚလာတဲ့ ျပကြက္က …
လူထုႀကီးရဲ႕ အလယ္မွာ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ႏွင့္
မိန္႔ခြန္းေျပာဆုိေနတဲ့ မစၥစ္ ကုိရာဇန္အကြီႏုိ။
‘ကုိရီ’ ‘ကုိရီ’ ‘ကုိရီ’ ‘ကိုရီ’ ဆုိတဲ့ ေႂကြးေၾကာ္ႏႈတ္ဆက္ေနတဲ့
အသံေတြ၊
မနီလာၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕လုံး၊ ဖိလစ္ပုိင္တစ္ႏုိင္ငံလုံး ဟိန္းဟိန္းထေနတယ္။
ျဖစ္ရတဲ့ အေျခခံက ဒီလုိ၊
တစ္ပါတီအာဏာရွင္ သမၼတ မားကိုးစ္က လူထုအားကုိ မလြန္ဆန္ႏုိင္လြန္းလုိ႔
ေရြးေကာက္ပြဲလုပ္ေပးရတယ္။
ေရြးေကာက္ပြဲအႀကိဳကာလ၊ မဲဆြယ္စည္း႐ုံးေရးကာလေတြမွာ ဖမ္းတာ၊ ဆီးတာ၊
ကန္႔သတ္တာ၊ ဖိႏွိပ္တာ၊ ဥပေဒမဲ့ ပစ္သတ္တာေတြ ကမ္းကုန္ေအာင္လုပ္တယ္။
ေရြးေကာက္ပြဲအတြင္းမွာ မဲလိမ္တာေတြ မဲခုိးတာေတြ စုံေနေအာင္လုပ္တယ္။
အဲဒီၾကားထဲကပဲ မစၥစ္ ကုိရာဇန္အကီြႏုိက ႏုိင္ျဖစ္ေအာင္ႏုိင္လုိက္တယ္။
မဲႏုိင္တာ ေသခ်ာေနတဲ့ၾကားကပဲ …
မဲေတြကုိ အေသအခ်ာစီစစ္ၾကည့္တဲ့အခါ သမၼတ မားကုိးစ္ကပဲ
အႏုိင္ရရွိသြားေၾကာင္း ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္ကုိ
ဖိအားေပးေၾကညာခုိင္းတယ္။
သမၼတအျဖစ္ က်မ္းသစၥာက်ိန္ဆုိပြဲကုိ မရွက္မေၾကာက္ အစုိးရအာဏာႏွင့္
ႏုိင္ငံေတာ္ အခမ္းအနားႏွင့္ ဇြတ္က်င္းပတယ္။
အဲဒါကုိ ကုိယ္တုိင္မဲေပးလုိက္ရတဲ့ လူထုႀကီးက မခံဘူး။
သူတုိ႔မဲေပးလုိက္ရတဲ့ မစၥစ္ ကုိရာဇန္အကြီႏုိကုိ
သူတုိ႔ကုိယ္တုိင္၀န္းရံၿပီး လူထု အကာအကြယ္ႏွင့္
က်မ္းသစၥာက်ိန္ဆုိပြဲတစ္ခု အၿပိဳင္လုပ္ျပလုိက္တယ္။
ပြဲက
သိပ္ကုိၾကည့္ေကာင္းသြားၿပီ၊
မားကုိးစ္က စစ္တပ္အကာအကြယ္နဲ႔ က်င္းပတယ္။
ကုိရာဇန္က လူထုအကာအကြယ္နဲ႔ က်င္းပတယ္။
မားကုိးစ္က အဲဒီလူထုကုိ ဆူဆူပူပူ လုပ္ေနတဲ့လူေတြအျဖစ္
ပစ္ခတ္သတ္ျဖတ္ဖုိ႔ စစ္တပ္ကုိ အမိန္႔ေပးၿပီ။
စစ္တပ္ကလည္း လူထုရွိရာ ခ်ီတက္လာၿပီ။
သံခ်ပ္ကာကားေတြ အစီအရီနဲ႔ တက္လာၿပီ။
လူထုႏွင့္ သံခ်ပ္ကာကားေတြ ထိပ္တုိက္ေတြ႔ေနၿပီ။
‘လူစုခြဲပါ’ ‘ငါးမိနစ္အတြင္း လူစုခြဲပါ’ ဆုိတဲ့အသံေတြ၊
ေသမွာကုိ လုံးလုံးမတုန္လႈပ္ေတာ့တဲ့ လူထုႀကီးရဲ႕ မ်က္ႏွာေတြ၊
သံခ်ပ္ကာကားကုိ စက္ႏိႈးလုိက္တဲ့အသံေတြ၊
သံခ်ပ္ကာကားရဲ႕ ဘီးစလိွမ့္လုိက္တာေတြ၊
အဲဒီဘီးေရွ႕တည့္တည့္မွာက ဘီးတပ္ကုလားထုိင္(Wheel chair)ႏွင့္ထုိင္ၿပီး
ေမတၱာ အျပည့္ႏွင့္ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ အေသခံသြားဖုိ႔
ဆုံးျဖတ္ထားတဲ့မ်က္ႏွာႏွင့္ အသက္ (၈၀) ေလာက္ ကာသုိလိတ္
သီလရွင္ႀကီးတစ္ပါး၊
သူႏွင့္ကပ္ရက္ ကာသုိလိတ္သီလရွင္ေတြ၊ ၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းသူေလးေတြ၊
သံခ်ပ္ကာကားရဲ႕ ေရွ႕ဘီးဟာ စအလိမ့္၊
ကားရဲ႕ေရွ႕ေဘာနက္က သီလရွင္ႀကီးရဲ႕ ၀ွီးခ်ဲေလးကုိ လႈပ္အသြား
ေခၽြးေစးေတြပ်ံေနတဲ့ သံခ်ပ္ကာကားေပၚက စစ္ဗုိလ္ေလးရဲ႕မ်က္ႏွာ
လူအုပ္ႀကီးက ေနာက္ကုိဆုတ္မသြားပဲ ေရွ႕ကုိ တုိးတုိးလာ၊
သံခ်ပ္ကာတပ္ရင္းရဲ႕ ကြန္မင္ဒါရဲ႕မ်က္ႏွာ၊
‘စက္ႏႈိး’ လုိ႔ အမိန္႔ေပးလုိက္တာ
စက္သံေတြ ဆူညံသြားတာ
သံခ်ပ္ကာကားေပၚတက္ရပ္ၿပီး ‘စထြက္’ လုိ႔ အမိန္႔ေပးဖုိ႔ လက္ကုိ
ေျမႇာက္လုိက္တာ၊
သံခ်ပ္ကာကား စထြက္လုိက္တာနဲ႔ လူထုကုိနင္းၿပီး ထြက္ရေတာ့မွာ …
ေနာက္ပုိင္းကြပ္ကဲေရး႐ုံးက စက္နဲ႔ ‘မပစ္ေသးဘူးလား’ ‘မပစ္ေသးဘူးလား’
‘ပစ္ေတာ့ စၿပီးပစ္ေတာ့’ လုိ႔ အမိန္႔ေတြ ဒရစပ္ေပးေနတာ။
သံခ်ပ္ကာကား တစ္စီးတုိင္း တစ္စီးတုိင္းက စက္ေတြကုိ
ၿပိဳင္တူႏႈိးထားၾကရင္း ကြန္မင္ဒါကုိ မ်က္ေတာင္မခတ္ ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကတာ။
အဲဒီစကၠန္႔ေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ အေရးႀကီးလုိက္ပါသလဲ။
ဘယ္သူမွ အသက္မ႐ွဴႏုိင္ဘူး၊ ျမင္ကြင္းတစ္ခုလုံးၿငိမ္သက္၊
ကြန္မင္ဒါရဲ႕ ေျမႇာက္ထားတဲ့လက္ဟာ တျဖည္းျဖည္းေျပက်သြားၿပီး
‘စက္ေတြအားလုံး ရပ္လုိက္ၾက’ဆုိတဲ့ အမိန္႔သံထြက္အလာ၊
လူထုႀကီးရဲ႕ ေအာ္ဟစ္ေကာင္းခ်ီးေပးလုိက္တဲ့အသံ၊ တစ္မုိးလုံး ညံသြားတယ္။
က်ေနာ့္ရင္ထဲ နင့္သြားတယ္။
ဒါမ်ဳိး က်ေနာ္တုိ႔ ဘယ္ေန႔ျဖစ္မွာလဲ။
က်ေနာ္တုိ႔ဆီမွာ မစၥစ္ အကြီႏုိက ဘယ္သူျဖစ္မလဲ။
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ရားမုိ႔စ္က ဘယ္သူျဖစ္မလဲ။
၁၉၈၇ ဟာ ေမးခြန္းေတြႏွင့္ျပည့္ႏွက္၊
အဲဒီဇာတ္ကား၊ အဲဒီဗီဒီယုိကားအေခြေတြ ‘မျပရဘူး’ ‘မၾကည့္ရဘူး’ ဆုိၿပီး
လုိက္သိမ္း ေနသံ ေတြၾကားရတယ္။
၁၉၈၈ ရဲ႕ ေႏြဦးကုိေရာက္လာတယ္ဆုိရင္ပဲ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ
Dangerous Life ထက္ ပုိၿပီးခမ္းနားတဲ့
More Dangerous Life ဇာတ္ကားေတြ တစ္ကားၿပီးတစ္ကား ဆက္တုိက္ေပၚေပါက္
လာခဲ့တယ္။
မဆလစစ္အုပ္စုက မုိးႀကိဳးကုိကာဖုိ႔ ထန္းလက္ေတြ အေျပးအလႊားရွာတယ္။
ေတာင္ၿပိဳလာၿပီဆုိတာ သူသိတယ္။ ေတာင္ၿပိဳလာတာကုိတားဖုိ႔ သူ႔လက္၀ါးကုိ
ၾကပ္ပူ တုိက္ၾကည့္တယ္။
ဒါေပမယ့္ လူထုတရပ္လုံးပါ၀င္လာတဲ့ ဒီပြဲဟာ တားလုိ႔ရေကာင္းေသာအရာ
လုံးလုံး မဟုတ္ေတာ့ဘူး။
ရွစ္ေလးလံုး
ဒီမိုကေရစီ လူထုအေရးေတာ္ပံု စၿပီ။
(၃)
“ဒီအေရးအခင္းဟာ တစ္တုိင္းျပည္လုံးနဲ႔ဆုိင္တဲ့ အေရးအခင္းျဖစ္ေနပါတယ္။
က်မ အေနႏွင့္ ေဖေဖ့ရဲ႕ သမီးလုပ္ၿပီးေတာ့ ေခါင္းေရွာင္ေနၿပီးေတာ့
ေနလုိ႔မျဖစ္ပါဘူး။
ဒီအေရးအခင္းဟာ တကယ္ေတာ့ ဒုတိယလြတ္လပ္ေရးတုိက္ပြဲႀကီးလုိ႔ ေခၚရင္လည္း
ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီမုိကေရစီလြတ္လပ္ေရးကုိ ျပည္သူလူထုအားလုံးက
လုိခ်င္ဆႏၵျပင္းျပလြန္းလုိ႔ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ တုိက္ပြဲႀကီးျဖစ္ပါတယ္”
ေရႊတိဂုံေတာင္ဘက္မုခ္မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ ဒီမိန္႔ခြန္းကုိ ၾသဂုတ္လ
(၂၆) ရက္ေန႔မွာ ေျပာၾကားလုိက္တာျဖစ္ပါတယ္။
ၾသဂုတ္လ (၈)ရက္ေန႔ညက ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမေရွ႕က ေမာင္းျပန္ေသနတ္သံေတြကုိ သူမ
ၾကားတယ္။
လူထုေတြရဲ႕ ေအာ္ဟစ္ညည္းတြားသံေတြကုိ သူမ ၾကားတယ္။
အဲဒီေသြးအုိင္ေတြထဲက၊ ဂ်ီသရီး၊ ဂ်ီဖုိးသံေတြထဲ ျပည္သူေတြရဲ႕
ဒီမုိကေရစီေရး ေတာင္းဆုိသံေတြ ေႂကြးေၾကာ္သံေတြကုိ သူမ ၾကားတယ္။
အဲဒီေတာင္းဆုိ ေႂကြးေၾကာ္သံေတြရဲ႕ အနက္အ႐ႈိင္းကုိ သူမ နားလည္တယ္။
အဲဒီ သိျမင္နားလည္မႈေတြကပဲ သူမကုိ လူထုရွိရာ ဒီေနရာကို အခုလုိေရာက္လာေစ
ခဲ့တယ္။
(၄)
ၾသဂုတ္လ (၂၈)ရက္ေန႔မွာ ဗမာႏုိင္ငံလုံးဆုိင္ရာ
ေက်ာင္းသားသမဂၢမ်ားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကုိ တရား၀င္ ျပည္လည္ဖြဲ႔စည္းခဲ့ၾကတယ္။
က်ေနာ္တုိ႔ ခ်စ္တဲ့၊ က်ေနာ္တုိ႔ပုိင္တဲ့ေျမ တကသျမက္ခင္းျပင္မွာ
ဖြဲ႔စည္းလုိက္ၾကတာ ျဖစ္တယ္။
အဲဒီပြဲမွာ…
ဗကသမ်ားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ဥကၠ႒ ကုိမင္းကုိႏုိင္က ေက်ာင္းသားတုိက္ပြဲေတြႏွင့္
လူထု တထပ္တည္းက်မႈ၊ တဆက္တစပ္တည္းရွိမႈ၊ ၿပီးေတာ့ အဲဒီလုိ
တသားတည္းရွိေနမႈရဲ႕တန္ဖုိးကုိ အခုလုိေထာက္ျပပါတယ္။
“က်ေနာ္တုိ႔မွာ အင္အားရွိတယ္။
ဘာရွိလဲဆုိေတာ့ ညီၫြတ္ျခင္းရဲ႕ အင္အားရွိတယ္။
ျပည္သူတရပ္လုံးကုိ က်ေနာ္တုိ႔ အားကုိးတယ္။ ယုံၾကည္တယ္။ ေလးစားတယ္။
ျပည္သူမပါဘဲနဲ႔ ေက်ာင္းသားခ်ည္းပဲ တုိက္လာတဲ့ပြဲေတြမွာ ဘယ္ပြဲမွ
မေအာင္ျမင္ခဲ့ ၾကဘူး။ ၆၂ ခု အေရးေတာ္ပုံ၊ ဦးသန္႔စ်ာပန၊ မႈိင္းရာျပည့္။
က်ေနာ္တုိ႔ သခၤန္းစာ အမ်ားႀကီး ယူခဲ့ရဖူးပါတယ္။ ဒီကေန႔
ေအာင္ျမင္တယ္ဆုိတာမွာလည္း လူထုအင္အားပါလာလုိ႔ပါ။ အခုန ေျပာသလုိ
ျမန္မာ့ဆုိရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီဆုိတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ႏုိင္ငံရဲ႕
တုိးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈကုိ ေလာင္းရိပ္ေပးေနတဲ့ သစ္ပင္ႀကီးေပါ့ခင္ဗ်ား။
အဲဒီသစ္ပင္ႀကီးဟာ အျမစ္ကေန လဲသြားေအာင္ က်ေနာ္တုိ႔အားလုံး
၀ုိင္းၿပီးေတာ့ တုိက္ဖ်က္ရမယ္။”
(၅)
မဆလရဲ႕ ယႏၱရားေတြ အကုန္လံုး ထိုးရပ္သြားၿပီ။ လူထုရဲ႕အရွိန္က
အျမင့္ဆံုးကို ေရာက္လာၿပီ။
ဒီလိုျမင့္တက္လာေနတဲ့ လူထုရဲ႕အရွိန္ကုိ စစ္အုပ္စုက ဘယ္လုိတားခဲ့သလဲ။
ဗုိလ္စိန္လြင္လုိ မုိက္ကန္းကန္း စစ္ဗုိလ္မ်ဳိးလက္ထဲ ေသနတ္အပ္ၿပီး
တားၾကည့္တယ္။
ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္လုိ ေပ်ာ့ေျပာင္းႏူးည့ံဟန္ရွိတဲ့ ပညာတတ္ မဆလေကဒါ
တစ္ေယာက္လက္ထဲ မူယာမာယာေတြထည့္ၿပီး တားၾကည့္တယ္။
ဒါေပမယ့္ အဲဒီအားထုတ္မႈေတြဟာ လုံး၀ အခ်ည္းအႏီွးပဲ။ တိုးမေပါက္ဘူး။
“စိတ္မရွည္ႏုိင္ၾကေတာ့ဘူးလား”
“ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးႀကီး အုတ္ျမစ္ခ်ၾကတာေပါ့” ဆုိတဲ့
ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ရဲ႕ ခ်ဴလုံး ျမႇဴလုံးေတြကုိ ျပည္သူေတြက
စိတ္ကူးထဲေတာင္ မထည့္ၾကေတာ့ဘူး။
“တပါတီစနစ္ ဖ်က္သိမ္းေရး”
“ပါတီစံုဒီမုိကေရစီစနစ္ ရရွိေရး”
“ယာယီအစုိးရ ဖြဲ႔စည္းေရး”
ေႂကြးေၾကာ္သံေတြႏွင့္ တုိက္ပြဲအရွိန္ကုိ ဆက္ျမႇင့္ၾကတယ္။
စစ္အုပ္စုအဖုိ႔က်ေတာ့လည္း ဒါဟာ သူေသ ကုိေသပြဲျဖစ္ေနတယ္။
နာမည္ဘယ္ေလာက္ပ်က္ပ်က္ ပ်က္ေစေတာ့ သူ႔အာဏာလက္မလႊတ္ရေရးဟာ အဓိကဆုိတာ
ျဖစ္လာတယ္။
ဒီ႐ူးသြပ္မႈနဲ႔ပဲ မီးကုန္ယမ္းကုန္ ႐ုိင္းလာေတာ့တယ္။
ၾကားျဖတ္အစုိးရ (သုိ႔မဟုတ္) ယာယီအစုိးရ အပီအျပင္
မဖြဲ႔လုိက္ႏုိင္ခင္မွာပဲ ရက္ရက္စက္စက္ အေခ်မႈန္းခံလုိက္ၾကရတယ္။
(၆)
ဒီအေရးေတာ္ပုံႀကီးႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး ဒီေန႔ျပန္သံုးသပ္ၾကည့္ၾကရေအာင္။
က်ေနာ္တုိ႔ ဘာေတြေပးလုိက္ရသလဲ။
က်ေနာ္တုိ႔ အသက္ေတြ၊ ေသြးေတြ၊ ဘ၀ေတြေပးလုိက္ရတယ္။
စုစည္းမိၿပီးသား လူထုအရွိန္အဟုန္ႀကီးတခု ယာယီအားျဖင့္
ဆုတ္ေပးလုိက္ရတယ္။
အခြင့္အလန္းေကာင္းတခု လက္လြတ္ဆံုး႐ႈံးခဲ့ရတယ္။
က်ေနာ္တုိ႔ ဘာေတြရလိုက္သလဲ။
ႏုိင္ငံေရးပါတီ တည္ေထာင္ခြင့္ေတြရလုိက္တယ္။
၉၀ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ကုိ ရတယ္။
အႏုိင္ရပါတီေတြ ရတယ္။
လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ ရတယ္။
တုိင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြကုိ ရတယ္။
(၈၈) မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသားေတြ ရတယ္။
တုိက္ပြဲထဲက ေမြးဖြားေပးလုိက္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြ
မေရမတြက္ႏုိင္ေအာင္ရလာတယ္။
မၿပီးဆုံးေသးေသာ တုိက္ပြဲကုိ ဆက္တုိက္ဖုိ႔အတြက္
တုိက္ပြဲအေတြ႔အႀကဳံေတြႏွင့္ တုိက္ပြဲနည္းနာေတြ ရလာတယ္။
ႏုိင္ငံေရးအခင္းအက်င္း တစုံတရာ ရလာတယ္။
ဒါေပမဲ့ ဒီေန႔ထိေတာ့ ရာမို႔စ္ကို မေတြ႔ၾကရေသးဘူး။
(၇)
ရွစ္ေလးလုံးအေရးေတာ္ပုံႀကီးက အာဇာနည္အေထာင္အေသာင္းတုိ႔ရဲ႕ ေသြးႏွင့္
ရင္းႏွီးေပးဆပ္ၿပီး ရယူထားရတဲ့ ဒီေအာင္သီးေအာင္ပြင့္ေတြကုိ က်ေနာ္တုိ႔
ဆက္ၿပီး သယ္ေဆာင္ၾကရလိမ့္မယ္။
က်ေနာ္တုိ႔ေရွ႕က ဆီးတားပိတ္ဆုိ႔ေနတဲ့ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကုိ အကုန္အစင္
ဖယ္ရွား ပစ္ေရးဟာ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ ဒီေန႔ကာလ သမုိင္းေရးတာ၀န္ျဖစ္လာတယ္။
လမ္းခုလတ္မွာ က်ေနာ္တုိ႔တုိက္ပြဲေအာင္လံကုိ ယာယီအားျဖင့္ ရပ္သြားေအာင္၊
တုံ႔ဆုိင္းသြားေအာင္ လုပ္ေနတာဟာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ျဖစ္တယ္။
စစ္အာဏာရွင္စနစ္ဟာ ရွစ္ေလးလုံးရဲ႕ ေသြးေႂကြးျဖစ္တယ္။
ရွစ္ေလးလုံးအေရးေတာ္ပုံေအာင္ပြဲရဲ႕ ခလုတ္ကသင္းျဖစ္တယ္။
မၾကာခင္ေသာ ကာလမွာ …
ျမန္မာျပည္တနံတလ်ားက လူမ်ဳိးစုံလူထုႀကီးဟာ ဒီခလုတ္ကသင္းကုိ မုခ်
ရွင္းထုတ္ ၾကပါလိမ့္မယ္။
ဒီေသြးေႂကြးကုိ အေၾကအလည္ ဆပ္ၾကပါလိမ့္မယ္။
သူတုိ႔ေအာင္ပြဲကုိ သူတုိ႔ကုိယ္တုိင္ မုခ်ရယူၾကပါလိမ့္မယ္။
ရွစ္ေလးလုံးစိတ္ဓါတ္ အဓြန္႔ရွည္ပါေစ။
x x x x x x x x x
|
