|
သားႀကီး
အေဖစာေရးလိုက္တယ္။
သားႀကီးႏွင့္တကြ တပ္မေတာ္သားအားလုံး က်မၼာၾကပါေစလို႔ အေဖဆုေတာင္းလုိက္
ပါတယ္။ အေဖကေတာ့ ငွက္ဖ်ားဆုိတဲ့ တပ္မေတာ္ကေပးလိုက္တဲ့အေမြေၾကာင့္
မၾကာခဏ ခ်ဴျခာတာကလြဲၿပီး မင္းအေမ၊ မင္းညီေလး၊ ညီမေလးတို႔အားလုံး
က်မၼာၾကပါတယ္။
စီးပြားေရးကေတာ့ အေဖ့ရဲ႕ စစ္ပင္စင္တစ္လစာဟာ အရွိန္အဟုန္ျပင္းျပင္းနဲ႔
ထုိးတက္ ေနတဲ့ ဒီကေန႔ကုန္ေစ်းႏႈန္းနဲ႔ ယွဥ္လိုက္ေတာ့
ဒို႔မိသားစုအတြက္
တစ္ရက္သာ စားဘို႔ရတယ္ ေလ။ ဒီေတာ့ မင္းအေမရဲ႕ေခါင္းေပၚ
ေစ်းဗန္းေရာက္သြားေတာ့တာေပါ့...။ အိမ္လခ၊ အေဖ့ ေဆးဖိုးနဲ႔
ဟိုေၾကးဒီေၾကးေတြက ပညာတတ္ႀကီးေတြျဖစ္ခ်င္ရွာတဲ့ မင္းညီနဲ႔
ညီမေလးတို႔ကို စာသင္ခန္းက ဆြဲထုတ္ၿပီး လုပ္ငန္းခြင္အသီးသီး
၀င္ေစခဲ့တယ္။ အေဖ့ႏွလုံးသားကို ဆြဲညႇစ္ လိုက္သလို ခံစားရတယ္။
ငယ္ငယ္ကတည္းက အင္ဂ်င္နီယာျဖစ္ခ်င္တဲ့ မင္းညီေလးက လၻက္ရည္ဆုိင္မွာ
စားပြဲထုိး၊ ဆရာ၀န္မႀကီးျဖစ္ခ်င္လို႔ စာအုပ္နဲ႔ မ်က္ႏွာမခြါဘဲ
ႀကိဳးစားလို႔ အတန္းတိုင္းမွာ အဆင့္(၁)အၿမဲရတဲ့ မင္းညီမေလးက
ကုန္စိမ္းေရာင္းေပါ့ကြာ။
မင္းကေတာ့ ကံေကာင္းပါတယ္။ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး DSA ၀င္တယ္။
အခု ဗိုလ္ႀကီး ဆုိတဲ့ ျပန္တမ္း၀င္အရာရွိႀကီးဘ၀ ေရာက္ေနၿပီေပါ့။
မင္းေရးတဲ့ စစ္ဆင္ေရးအေတြ႔အႀကဳံ ေဆာင္းပါးနဲ႔ ၀တၳဳတိုေတြ
မဂၢဇင္းေတြမွာပါလို႔ ဖတ္ၿပီး အေဖ့ရင္ထဲမွာျဖစ္လာတဲ့ ခံစားခ်က္ေလး ေတြ
သားႀကီးသိေအာင္ေျပာျပခ်င္တာနဲ႔ ဒီစာကို ေရးလိုုက္တာပါ။
သားႀကီးေရ ... ‘စာအုပ္စာေပ လူ႔မိတ္ေဆြ’ ဆုိတဲ့စကားက
စာအုပ္စာေပေတြကို လူေတြဖတ္ၿပီး ပညာဗဟုတုတရွာမွီးဖို႔နဲ႔
စဥ္းစားေတြးေခၚေရးမွာ အေထာက္အကူျဖစ္ေစမယ့္ အခ်က္အလက္ရရွိဖို႔၊
ဆင္ျခင္တုံတရားနဲ႔ သင္ခန္းစာယူႏုိင္တာ အစရွိသျဖင့္ မ်ားျပားလွတဲ့
အက်ဳိးေက်းဇူးေတြ ရရွိႏုိင္တာမို႔ ေရွးလူႀကီးသူမေတြက ေျပာခဲ့ၾကတာပါ။
ေျပာရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ အက်ဳိးျပဳစာေပေတြေပါ့။ အဲဒီအထဲမွာ လူေတြကို
လမ္းမွားေရာက္ေစတဲ့ အဆိပ္အေတာက္ စာေပေတြ မပါဘူး။
ဒီေတာ့ သားႀကီးတို႔လို စာေရးဆရာဆိုသူေတြကလဲ
ျဖစ္စဥ္တစ္ခုကို စာဖတ္တဲ့ ပရိသတ္၊ ျပည္သူလူထု
သိေအာင္ေရးၾကေတာ့မယ္ဆိုရင္ အဲဒီျဖစ္စဥ္ရဲ႕အစအဆုံး သ႐ုပ္ေပၚ ေအာင္
ေရးပါ။ ဘယ္သူ႔ဘက္မွမလိုက္ဘဲ အရွိကိုအရွိအတိုင္း၊ အမွန္ကိုအမွန္တိုင္း
ေရးပါ။ ဘယ္သူကေတာ့ မွန္တယ္၊ ဘယ္သူကေတာ့ မွားတယ္၊ စာေရးဆရာက
ဆုံးျဖတ္ေပးစရာ မလိုပါ ဘူး။ စာဖတ္ပရိတ္သတ္မွာ ဦးေႏွာက္ရွိတယ္၊
စဥ္းစားႏုိင္တယ္။ စာကိုဖတ္ၿပီး လြတ္လပ္စြာ ဆုံးျဖတ္ပါေစ။
‘ႏႈတ္တရာ စာတစ္လုံး’ တဲ့။ ေျပာလိုက္တဲ့စကားဟာ
ေလထဲမွာေပ်ာက္သြားေပမယ့္ ေရးလိုက္တဲ့စာကေတာ့ ေနာင္မွာ
သမုိင္းတြင္သြားႏုိင္တယ္။ သားႀကီးေရးတဲ့ ေဆာင္းပါးေတြကို ျပန္ဖတ္ၿပီး
စဥ္းစာပါဦး။ မင္း တကယ့္ကိုဘဲ မသိလို႔ ေရးတာဆိုရင္လဲ ေနာင္ကို
ဆက္မမွားဖို႔ အေဖရွင္းျပပါ့မယ္။
ေသာင္းက်န္းသူဆိုတာနဲ႔ သူပုန္ဆိုတာ မတူဘူး သားႀကီး။
သူပုန္ဆိုတာ ႏုိင္ငံေရး အယူအဆတစ္ခုေၾကာင့္ လက္နက္စြဲကိုင္ၿပီး
အစုိးရကို ေတာ္လွန္ပုန္ကန္ေနတဲ့ အဖြဲ႔အစည္း၊ သူတို႔ကို ေထာက္ခံတဲ့
ျပည္သူလူထုကို ကိုယ္စားျပဳတယ္၊ သူတို႔ပိုင္ဆုိင္တဲ့ နယ္ေျမရွိတယ္။
ေသာင္းက်န္းသူဆုိတာကေတာ့ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္
ဓါးျပအႀကီးစားဘဲ။ လုယက္၊ လူသတ္၊ ဓါးျပတိုက္၊ လူသားမ်ဳိးႏြယ္စုေတြ
မ်ဳိးတုံးေပ်ာက္ကြယ္သြားေစႏုိင္တဲ့ ဘိန္းစုိက္၊ ဘိန္းခ်က္၊
ဘိန္းကုန္ကူး လုပ္တဲ့သူေတြကို ေျပာတာ။ သူတို႔မွာ ဘာႏုိင္ငံေရးအယူအဆမွ
မရွိ ဘူး။ ဘယ္ျပည္သူလူထုကမွလဲ မေထာက္ခံဘူး။ ဘယ္ျပည္သူလူထုကိုမွလဲ
ကိုယ္စားမျပဳဘူး။
KNU ဆုိတဲ့ ကရင္အမ်ဳိးသားအစည္းအ႐ုံးရဲ႕သမုိင္းဟာ ၁၉၄၈
ခုႏွစ္မတိုင္မီကတည္း က ရွိခဲ့ၿပီး အေဖတို႔ေခတ္က စစ္သားေတြ
အလြန္ေလးစားရတဲ့ သူပုန္ေတြေပါ့။ အေဖတို႔ စစ္တပ္ထဲမွာ KNU ဆိုတဲ့
ကရင္သူပုန္ေတြကို ငေပြးေတြလို႔ ေခၚၾကတယ္။
အဲဒီလို သမုိင္းအစဥ္အလာႀကီးတဲ့ KNU ဆိုတဲ့
ကရင္သူပုန္ေတြကို သားႀကီးက ေသာင္းက်န္းသူလို႔ ေရးလိုက္ေတာ့ အေဖက
စာဖတ္တဲ့ပရိသတ္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေ၀ဖန္ရ မယ္ဆိုရင္ မင္းေရွ႕ကေရးခဲ့တဲ့
စာေတြ၊ စစ္ဆင္ေရးအေတြ႔အႀကဳံေတြဆုိတာ အားလုံးမမွန္ဘူး။
တကယ့္ျဖစ္ရပ္မွန္မဟုတ္ဘူး။ စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြရဲ႕ အလုိလုိက္
အႀကိဳက္ေဆာင္ၿပီးေရးတဲ့ ဝါဒျဖန္႔ခ်ီေရး စာေပေတြ၊
ေဆာင္းပါးေတြျဖစ္သြားၿပီလို႔။
သားႀကီးေရ ... စာေရးဆရာဆိုတဲ့သူရဲ႕ စိတ္ဓါတ္ဟာ
ျဖဴစင္ဘို႔လိုတယ္။ သူ႔တို႔ရဲ႕ လက္ေတြဟာ လြတ္လပ္ဘို႔လိုတယ္။ ဒါမွလဲ
သူတို႔ေရးတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြဟာ ဘက္လိုက္ မႈ ကင္းမယ္။ အေရာင္လႊမ္းမိုးမႈ
မပါဘဲ အဂတိတရားကင္းကင္းနဲ႔ တင္ျပခ်က္ေတြျဖစ္လာမယ္။
ေသာင္းက်န္းသူအေၾကာင္း မင္းေရးခ်င္ရင္ အေဖ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္
ရွမ္းျပည္ေတာင္ပိုင္း၊ နမ့္စန္ၿမိဳ႕ ခမရ (၅၃၆) တပ္ကို
ေျပာင္းေရႊ႕တာ၀န္ထမ္းေဆာင္စဥ္က တိုက္ပြဲ(ျဖစ္စဥ္)တစ္ခု အေၾကာင္း
ေျပာျပမယ္။ မင္းအတြက္ ကုန္ၾကမ္းရေအာင္ေပါ့။
ဒီလိုကြ၊ အေဖ့ရဲ႕မိခင္တပ္ရင္းက ခလရ (၁၄) ေလးကၽြန္းဆီမီး၊
ျပည္ၿမိဳ႕မွာရွိတယ္။ တပ္ၾကပ္အဆင့္ကေန တပ္ၾကပ္ႀကီးအဆင့္ တိုးေပးၿပီး
ေနာက္ တပ္အသစ္ဖြင့္တဲ့ ရွမ္းျပည္ ေတာင္ပိုင္း၊ လိြဳင္ေကာ္ခ႐ုိင္၊
နမ့္စန္ၿမိဳ႕ ခမရ (၅၃၆) ကို တပ္ေျပာင္းအမိန္႔နဲ႔ ေရာက္သြားခဲ့ တယ္။
တပ္ကလဲ အသစ္ဆိုေတာ့ သင္တန္းဆင္းလာတဲ့ တပ္သားသစ္ေတြနဲ႔ အေဖတို႔လို
ဟုိတပ္ဒီတပ္က ခြဲပို႔တဲ့ ရဲေဘာ္ေတြအားလုံး စုစုေပါင္းရင္ေတာင္
စစ္ထြက္အင္အားမျပည့္ေသး လို႔ တပ္ထဲမွာပဲ လုပ္အားေပးလုပ္ေနရတဲ့အခ်ိန္။
အဲဒီနမ့္စန္ၿမိဳ႕မွာရွိတဲ့ (၇၁)အုပ္ေလတပ္စခန္း
က ရဲေဘာ္ (၄)ဦး၊ တပ္ၾကပ္(၁)ဦး၊ တပ္ၾကပ္ရဲ႕ မိန္းမနဲ႔ကေလးတို႔
တပ္အတြက္ ထင္းခုတ္ဖို႔
TE 21 ကားနဲ႔ ေနာင္အိမ္ရြာကို သြားယ္။
ညေနေရာက္ေတာ့ ခုတ္ထားတဲ့ထင္းေတြ ကားေပၚတင္ ၿပီး တပ္ကိုအျပန္ ဟုိက္ဖတ္ေက်းရြာကိုေက်ာ္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္က ျမန္မာအစုိးရသတင္းစာမွာ
ေရပန္းစားေနတဲ့ လြယ္ေမာ္ဘိန္းဓါးျပ ခြန္ဆာရဲ႕ အင္အား (၆၀၀)ေက်ာ္ပါတဲ့
တပ္က ကားလမ္း ကို အျဖတ္နဲ႔ တိုးၿပီး ကားေပၚပါတဲ့ တပ္ၾကပ္နဲ႔ ရဲေဘာ္ေတြတင္မကဘူး၊ တပ္ၾကပ္ရဲ႕ မိန္းမနဲ႔ ကေလးကိုပါသတ္၊ စစ္တပ္ပိုင္ TE 21
ကားကို မီး႐ိႈ႕ၿပီး ေခ်ာက္ထဲ တြန္းခ်ခဲ့တယ္။
အဲဒီသတင္းကိုရေတာ့ ဗ်ဴဟာက ေဒသခံတပ္ေတြရဲ႕
ထုတ္ႏႈတ္အင္အားေတြနဲ႔ လုိက္တုိက္ခုိင္းတယ္။
လြယ္ေမာ္ဘိန္းေမွာင္ခို ခြန္ဆာရဲ႕တပ္ေတြေနာက္ လိုက္တဲ့တပ္ကလိုက္၊
ေရွ႕ကႀကိဳၿပီး ပိတ္ဆို႔ေရးလုပ္တဲ့တပ္က လုပ္ေပါ့။
(၇၁)အုပ္ေလတပ္စခန္းကလဲ
ရဟတ္ယာဥ္နဲ႔ ရွာေဖြပစ္ခတ္ေပးတယ္။ ဒါနဲ႔ မီးေသြးကုန္းနဲ႔ ခိုလန္မွာ
တိုက္ပြဲေတြ အျပင္းအထန္ျဖစ္ၿပီး တပ္က အရာရွိ၊ အၾကပ္၊ တပ္သား စုစုေပါင္း
(၄၃)ဦး က်ဆုံးၿပီး (၇၄)ဦး ဒဏ္ရာရခဲ့တယ္။
ထြက္ေျပးတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြကိုေတာ့ နမ့္စန္ၿမိဳ႕ကေန ဆီးဖမ္းၿပီး
ခ်က္ခ်င္း စစ္ခုံ႐ုံးတင္၊ ေထာင္ (၁၀)ႏွစ္စီခ်ၿပီး ခ်က္ခ်င္း
ရဲဘက္စခန္းပို႔လိုက္တယ္။
တိုက္ပြဲက ပုံမွန္ဆိုရင္
အဲဒီေလာက္ အေျခအေနဆိုး၀ါးစရာမရွိဘူး။ အဲဒီတုိက္ပြဲမွာ တပ္သားသစ္ေလးေတြက
(၁၅)ႏွစ္၊ (၁၆)ႏွစ္အရြယ္ ကေလးေတြပါလာၿပီး ေသနတ္သံၾကား တာနဲ႔
ထြက္ေျပးၾကေတာ့ သူတို႔ကိုမွန္မွာစိုးရိမ္ၿပီး လိုက္ဆြဲတဲ့ အေဖ့ရဲ႕သူငယ္ခ်င္း တပ္ခြဲအရာခံ ဗိုလ္ ျမင့္ေဆြနဲ႔ အၾကပ္ေတြ၊ ရဲေဘာ္ႀကီးေတြ အားလုံးလိုလို ေသေၾကဒဏ္ရာရကုန္တယ္။ အေဖတို႔ (၅၃၆) တပ္က တပ္ခြဲ (၂)
ဆိုရင္ ဖြဲ႔စည္းပုံပ်က္သြားတယ္။
အေဖတို႔ ျပည္သူ႔တပ္မေတာ္သားေတြဟာ အသက္ေတြ၊ ဘ၀ေတြ၊
ခႏၶာကိုယ္ေတြ ေပးဆပ္စြန္႔လႊတ္ စေတးၿပီး လူသားအားလုံးရဲ႕ ရန္သူျဖစ္တဲ့
မူးယစ္ေဆး၀ါး စုိက္ပ်ဳိး၊ ခ်က္ထုတ္ လုပ္၊ ေမွာင္ခိုကုန္ကူးေနတဲ့ ဘိန္းဓါးျပ
ခြန္ဆာနဲ႔ သူ႔ရဲ႕တပ္ေတြကို တုိက္ခဲ့ၾကတယ္။
အဲဒီတုိက္ပြဲေတြမွာ က်ဆုံးခဲ့တဲ့ ရဲေဘာ္ေတြရဲ႕
က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ မိသားစုေတြရဲ႕ မ်က္ရည္ ေတြ မေျခာက္ေသးဘူး။ ကိုယ္လက္အဂၤါ
စြန္႔လိုက္ရတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြ ေဆး႐ုံေတြက ျပန္္ဆင္း မလာေသးဘူး။
ထိခိုက္ဒဏ္ရာရတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြရဲ႕ ေအာ္ဟစ္ညည္းညဴသံေတြလဲ မေပ်ာက္ ေသးဘူး။
ယမ္းခိုးယမ္းေငြ႔ေတြလဲ ရွိေနတုန္းအခ်ိန္မွာပဲ
ဒုိ႔သိပ္ေလးစားေနၾကတဲ့
စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ႀကီးေတြဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ ရာဇ၀တ္ဥပေဒကိုတင္မကဘူး
ကမၻာ့ရာဇ၀တ္ဥပေဒေတြကိုပါ မ်က္ကြယ္ျပဳၿပီး ဘိန္းဓါးျပ ခြန္ဆာႀကီးကို
ဘုရားဒကာ ေက်ာင္းဒကာ ဦးခြန္ဆာဆိုတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ ဘြဲ႔ကို လူသိရွင္ၾကား
အစုိးရပိုင္သတင္းစာမ်က္ႏွာဖုံး ထည့္ေရးေဖၚျပ အကာအကြယ္ေတြ ေပးခဲ့တယ္။
ဒီသတင္းစာကို ဖတ္လုိက္ၿပီးတဲ့ေန႔မွာပဲ အေဖ့ရဲ႕ ႏႈတ္ထြက္စာတင္ၿပီး မင္းတို႔မိသားစု ရဲ႕ လက္ကိုဆြဲ၊ တပ္မေတာ္ႀကီးကို
ေက်ာခိုင္းထြက္ခဲ့တယ္။ မင္းဆယ္တန္းေအာင္လို႔ DSA ေလွ်ာက္မယ္လို႔ေျပာေတာ့ မင္းကို အေဖတားခဲ့တာ မင္းမွတ္မိမယ္ထင္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ
မင္းက ဆႏၵေတြ အရမ္းျပင္းျပေနေတာ့ အေဖ့စကား မင္းနားမ၀င္ခဲ့ဘူး။ ထားပါေတာ့၊
ဒါက မင္းဘ၀အတြက္ မင္းရဲ႕ဆုံးျဖတ္ခ်က္ မင္းအခြင့္အေရးပါ။
အခု အေဖေရးလုိက္တဲ့ ဘိန္းဓါးျပခြန္ဆာရဲ႕ တပ္နဲ႔
အေဖတို႔တပ္မေတာ္သားေတြရဲ႕ တိုက္ပြဲျဖစ္စဥ္၊ တကယ့္ျဖစ္ရပ္မွန္ဘဲ။
ဒီျဖစ္စဥ္ကို ျပည္သူလူထုသိေအာင္ ခ်ေရးျပပါ။ ဒါမွ စာဖတ္ပရိတ္သတ္ျဖစ္တဲ့
ျပည္သူလူထုက ဖတ္ၿပီး ဘာေၾကာင့္ျဖစ္တယ္၊ ဘယ္သူကေတာ့ မွန္တယ္၊
ဘယ္သူကေတာ့ မွားတယ္၊ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ဆုံးျဖတ္ပါေစ။
ဘယ္လိုျဖစ္သင့္ တယ္ဆိုၿပီး စဥ္းစားသုံးသပ္မႈျပဳပါေစ။
ကမၻာ့အေတြးအေခၚပညာရွင္ႀကီး ဂၽြန္ရပ္စကင္းဆိုသူက ေျပာတယ္။
“လူေတြ ပညာ သင္ၾကားရျခင္းရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္က ရာထူးဂုဏ္ေတြ၊
ေငြေၾကးခ်မ္းသာမႈေတြ ရဖို႔မဟုတ္ဘူး။ မွားတာနဲ႔ မွန္တာကို
ခြဲျခားႏုိင္ဖို႔၊ တရားတာနဲ႔ မတရားတာကို ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားႏုိင္ဖို႔ျဖစ္တယ္” တဲ့။
ဒီေတာ့ အေဖေရးလိုက္တဲ့ စာကိုဖတ္ၿပီး BSC (DSA) ဆိုတဲ့
ဘြဲ႔ရပညာတတ္ ျပန္တမ္း
ဝင္အရာရွိ သားႀကီးနဲ႔တကြ တပ္မေတာ္သားအားလုံးလဲ
ဘယ္သူကေတာ့ တရားတယ္၊ ဘယ္သူ ကေတာ့ မတရားဘူး၊ ဘယ္သူကေတာ့ မွန္တယ္၊
ဘယ္သူကေတာ့ မမွန္ဘူးဆိုတာ ေ၀ဖန္ခြဲျခား သိျမင္ၿပီး မွန္ကန္တဲ့ လမ္းေပၚမွာ ေလွ်ာက္လွမ္းရင္း ျပည္သူလူထု အမ်ားရဲ႕အက်ဳိး အစဥ္ သယ္ပိုးထမ္းရြက္ႏုိင္ပါေစလို႔ ...။
x x x x x x x x x |
