|
က်မ
ေထာင္က်စဥ္အခ်ိန္တုန္းက ေတြ႔ႀကံဳခဲ့သမွ် အနိဌာ႐ုံေတြဟာ ေထာင္ကလြတ္
ေျမာက္ၿပီး ယေန႔တိုင္ သံမိႈစြဲသလိုမ်ဳိး က်မရဲ႕ဦးေႏွာက္ထဲ စဲြေနပါတယ္။
ျပန္ေတြးမိတိုင္း စိတ္ထဲမွာ တႏံု႔ႏုံ႔၊ တေဆြးေျမ႕ေျမ႕ ခံစားေနရၿပီး
ေမးျမန္းစုံစမ္းသူေတြ၊ အေတြ႕အႀကံဳ အထူးအဆန္း သိလိုသူေတြကိုေတြ႕တိုင္း
ေျပာေနမိပါတယ္။ ေထာင္ထဲမွာ ေတြ႔ရတဲ့ျမင္ကြင္း၊
ႀကံဳရတဲ့အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ျပန္ေျပာမိတိုင္း တထပ္ထဲမတိမ္းမေစာင္း၊
တလုံးတပါဒမွ မလြဲေစရပဲ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးေတြရဲ႕ စစ္ေက်ာေရးစခန္းမွာကို
က်မေျပာႏိုင္ပါတယ္။
က်မတို႔အက်ဥ္းသူေတြဟာ က်မလို ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသူပဲျဖစ္ေစ၊
ရာဇ၀တ္ျပစ္မႈခံေန ရတဲ့ အက်ဥ္းသူျဖစ္ေစ ေနစဥ္ႏွင့္အမွ်
ေထာင္တြင္းအၾကမ္းဖက္မႈေတြကို ေတြ႔ႀကံဳခံစားရပါ တယ္။ က်မတို႔
အက်ဥ္းသူအားလုံးဟာ ေန႔စဥ္လိုလို လူတေယာက္ဘ၀ကေန လူမဟုတ္တဲ့
အျခားသတၱ၀ါတေကာင္ေကာင္ဘ၀ထဲကို တြန္းပို႔ခံေနရပါတယ္။ က်မရဲ႕ စိတ္ေတြဟာ
ဘယ္ ဥပေဒ၊ ဘယ္အစုိးရရဲ႕ လုံၿခံဳေပးမႈကိုမွ မခံရသလို ထင္လာမိတယ္။ ဒါ
ဘာေၾကာင့္ပါလဲ။ ေန႔စဥ္ ညႇင္းပန္းႏွိပ္စက္ျခင္း၊
ႀကီးႏုိင္ငယ္ညႇင္းလုပ္ခံရျခင္း၊ အာဏာပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္သူရဲ႕ ေငြရရွိေရး
အတြက္ အက်ဥ္းသူမ်ားအေပၚ က်စ္ျခင္း၊ ရစ္ျခင္း၊ ပါးနား႐ုိက္ႏွက္ျခင္း၊
သန္႔ရွင္း၍ ေႏြးေထြး သပ္ရပ္ေသာ ေနရာ၌ မအိပ္စက္ရပဲ ကၽြဲ၊
ႏြားတိရစာၦန္မ်ားကဲ့သို႔ အိပ္စက္ရျခင္း၊ အက်ဥ္းေထာင္ လက္စြဲဥပေဒမ်ားအရ
အက်ဥ္းသားတေယာက္အား ေကၽြးေမြးရန္ သတ္မွတ္အစားအစာမ်ားကို
သပ္ရပ္သန္႔ရွင္း၍ ကိုတာ(Quota) ျပည့္၀ေအာင္ မစားရျခင္း၊ ဒါေတြကို
ျပန္ၾကည့္ရင္ တိရစာၦန္ ကဲ့သို႔ ျပဳမူဆက္ဆံခံေနရျခင္းေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
အက်ဥ္းသူတေယာက္တိုင္းဟာ တခုခုကို အာ႐ုံစိုက္ေနခ်ိန္မွာ ေနာက္ဘက္ကေန
၀ါးဆစ္ပိတ္လို ဒုတ္တခုနဲ႔ ႐ုိက္ခံလိုက္ရမယ္္ဆိုရင္ သူတို႔ဘ၀ဟာ
ဘာျဖစ္သြားမလဲ။ ေရွ႕ကေန ေႏွးေကြးေလးဖင့္စြာ သြားေနတဲ့ ႏြား၊ ကၽြဲေတြလို
အေၾကာင္းမဲ့ သခင္ရဲ႕အလုိက် စိတ္လိုက္ မာန္ပါ ႀကိမ္လုံးနဲ႔
႐ုိက္လိုက္တာနဲ႔ မတူဘူးလား။
အက်ဥ္းသူတေယာက္တိုင္းဟာ ေထာင္တြင္းျပစ္မႈတခုခုကို
က်ဴးလြန္မယ္ဆိုပါစို႔၊ ေခတ္အဆက္ဆက္က ျပဌာန္းထားတဲ့
ေထာင္တြင္းလက္စြဲဥပေဒက်မ္းအရ အျပစ္ေပး အေရးယူ ခြင့္ရွိရမဲ့အစား
အာဏာပိုင္မ်ားႏွင့္ သူတို႔တာ၀န္လႊဲေပးထားတဲ့ ႏွစ္ႀကီးအက်ဥ္းသူမ်ားက
႐ုံးတင္ စစ္ေဆးမႈေတြ မလုပ္ခင္အခ်ိန္ကပင္ လူမဆန္စြာ ဥပေဒရဲ႕အျပင္ဘက္ကေန
ဥပေဒမဲ့ ညႇဥ္းပန္း ႏွိပ္စက္ပါေတာ့တယ္။
အက်ဥ္းသူတေယာက္တိုင္းဟာ ေထာင္တြင္းစည္းကမ္းမ်ားႏွင့္
လုံၿခံဳေရးအေၾကာင္းျပ ခ်က္မ်ားကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး
ေထာင္အာဏာပိုင္မ်ားႏွင့္ ၎တို႔မွ တာ၀န္ေပးအပ္ျခင္းခံရသူမ်ား က
ႏိုင့္ထက္စီးနင္း ဗိုလ္က်ျခင္းမ်ားကို ခံၾကရပါတယ္။ ဥပမာတခုကိုပဲ
ေျပာၾကည့္ရေအာင္။ အက်ဥ္းသူတေယာက္တိုင္းဟာ ေထာင္တြင္းစည္းကမ္းခ်က္မ်ားအရ
ေထာင္အာဏာပိုင္မ်ားရဲ႕ ေရွ႕ေမွာက္ကို လမ္းျဖတ္ေလွ်ာက္မယ္ဆိုရင္
လက္ႏွစ္ဘက္ကို ဘယ္ညာယွက္ၿပီး မိမိဆီးခုံေပၚ တင္လိုက္ရပါမယ္။
ဦးေခါင္းကုိလဲ မ်က္စိက ဘယ္ညာေ၀ွ႔ယမ္းၾကည့္႐ႈျခင္းမ်ဳိး မလုပ္ရပဲ
ေျခလွမ္းမ်ားကို ေျမကၽြံမည္စိုး၍ ေျမႀကီးကုိ စမ္းနင္းသလို
လမ္းေလွ်ာက္ရပါတယ္။
ဒီလိုလႈပ္ရွားသြားလာဟန္ကို စာဖတ္သူျမင္ၾကည့္လိုက္ပါ။ ဒါဟာ ဆင္မယဥ္သာ
လမ္းေလွ်ာက္ျခင္း မဟုတ္ဘူးဆိုတာကို ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။ ဒါကို တနည္း
ျပန္လည္ စဥ္းစား ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ မာန္ဖီၿပီး အင္အားႀကီးတဲ့
သတၱ၀ါတေကာင္ေရွ႕ေရာက္ေနတဲ့ အၿမိီးကုတ္ ေျခသံေဖ်ာက္ၿပီး ေျပးသြားတဲ့
“ေခြး”နဲ႔ မတူဘူးလား။ ဒီလုိဆိုရင္ ေထာင္အာဏာပိုင္မ်ားရဲ႕ စည္းကမ္းနဲ႔
လုံၿခံဳေရးအတြက္ တင္းၾကပ္မႈမ်ဳိးဟာ က်မတို႔အက်ဥ္းသူမ်ားအတြက္ “ေခြး”
တိရစာၦန္ဘ၀သို႔ ေရာက္သြားသကဲ့သို႔ မျဖစ္ဘူးလား။
ကမာၻေပၚမွာရွိတဲ့ ဥပေဒေၾကာင္းအရ ျပစ္ဒဏ္စီရင္ပုံမ်ားကို ေလ့လာၾကည့္ရင္
ဥပေဒ၊ ေထာင္၊ အက်ဥ္းသားဆိုၿပီး ေပၚေပါက္ခဲ့စဥ္အခါထဲက ဥပေဒအရ
ျပစ္ဒဏ္ေပးထားတဲ့ အက်ဥ္း သားေတြကို ဘယ္လိုအဆင့္အတန္း သတ္မွတ္ရမလဲ၊
ဥပေဒအတြင္းကေန ဘယ္လို အကာအကြယ္ေပးရမလဲဆိုတာ ပါၿပီးသားျဖစ္တယ္။
ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုျပန္ၿပီး ဥပေဒလက္လြတ္ အႏုိင္မက်င့္ဘဲ ဥပေဒရဲ႕
အကာအကြယ္ေပးမႈေအာက္မွာ ထားရသလဲဆိုရင္ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူ ေတြဟာ ဥပေဒကို
အဆံုးစြန္ မက်ဴးလြန္မိေစဖို႔ရယ္၊ ျပစ္ဒဏ္က်ခံဆဲကာလအတြင္းမွာ မိမိ
က်ဴးလြန္မိေသာ အျပစ္အတြက္ အသိတရားတခုရရွိကာ ရင္ဆုိင္ျဖတ္သန္းႏုိင္ဖို႔
ဥပေဒက တဖန္ျပန္ၿပီး အက်ဥ္းသားကို အကာအကြယ္ျပန္ေပးထားျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ ေထာင္ဒဏ္အျပစ္ေပးခံရတယ္ဆိုတာဟာ ဥပေဒအရ လြတ္လပ္ခြင့္ကို
အခ်ိန္အတိုင္းအတာတခုအထိ အသိအမွတ္မျပဳေတာ့တာျဖစ္တယ္။
႐ုပ္သိမ္းလိုက္တာျဖစ္တယ္။ အက်ဥ္းသားကို လူအျဖစ္ အသိအမွတ္မျပဳေတာ့တာ
တိရစာၦန္ဘ၀၊ ေက်းကၽြန္ဘ၀ ပို႔လိုက္ျခင္း မ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။ န၀တ၊
နအဖအက်ဥ္းေထာင္ေတြမွာ လြတ္လပ္ခြင့္ကို ႐ုပ္သိမ္းလိုက္႐ုံမဟုတ္ ပဲ
ဥပေဒကို အသာစီးကယူထားၿပီး အက်ဥ္းေထာင္ဥပေဒ၊ ႏုိင္ငံတကာဥပေဒကို
နည္းမ်ဳိးစုံ ခ်ဳိးေဖာက္ကာ လူေတြကို ေက်းကၽြန္ဘ၀၊
တိရစာၦန္ဘ၀ေရာက္ေအာင္၊ လူညြန္႔တုံးေအာင္ လုပ္လိုက္ၾကပါတယ္။
ဒီလိုအျပဳအမူေတြဟာ လူ႔အခြင့္အေရးတင္မကပဲ သဘာ၀တရားအရ
အသက္ရွင္ရပ္တည္ေရးကိုပါ ဖ်က္ဆီးခ်ဳိးေဖာက္ေနျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
အက်ဥ္းသူတေယာက္တုိင္းဟာ ေထာင္က်ၿပီဆိုရင္ ပုံစံခန္းဆုိတဲ့ ေထာင္ဥပေဒ၊
စည္းကမ္းေတြကို သင္ၾကားရတဲ့အခန္းကို အရင္၀င္ရပါတယ္။ ဒီလို
ပုံစံခန္း၀င္လိုက္ရၿပီဆုိရင္ အက်ဥ္းသူဟာ ယဥ္ေက်းတဲ့
လူအဖြဲ႕အစည္းအျပင္ဘက္ကို ႏွင္ထုတ္ျခင္းခံရတဲ့ အမိန္႔ျပန္တမ္း မ်ားကို
ဖတ္ျပျခင္းခံရေတာ့ သလိုပါပဲ။ ေထာင္ဥပေဒေတြ၊ စည္းကမ္းေတြဆိုတာ မိမိကို
ကာကြယ္ေပးတဲ့ ဥပေဒ၊ စည္းကမ္းေတြမဟုတ္ဘူးဆိုတာကို
အရင္ဆံုးသိရမွာျဖစ္တယ္။ ဒုတ္တေခ်ာင္းနဲ႔ အက်ဥ္းသားအရာရွိလို႔ေခၚတဲ့
ႏွစ္ႀကီးက် အက်ဥ္းသူေတြရဲ႕ ႏွိပ္စက္ညႇဥ္းပန္း ျခင္းကို ခံရပါမယ္။
သူတို႔ရဲ႕ ခၽြတ္ခြာ (ေထာင္ျပင္မွာ၀တ္တဲ့ အ၀တ္အစားေကာင္းမ်ားကို
အေဟာင္းမ်ားႏွင့္လဲယူျခင္းကို ဆိုလိုသည္) လုပ္ျခင္းကိုခံရမယ္။
“ပုံစံဆိုတာ ဒီလိုထုိင္ရ တယ္ဟ” ဆိုၿပီး သူတို႔ကို ေၾကာက္လာေအာင္
အၾကာင္းမဲ့ ႐ုိက္ႏွက္မယ္၊ ေၾကာက္စိတ္ေတြ
၀င္လာၿပီဆိုရင္ လိုင္းေၾကးေတာင္းမယ္(ေငြေတာင္းျခင္း)။
နအဖရဲ႕ေထာင္ပုံစံခန္းဟာ ဥပေဒအတြင္းကေန ၀င္လာသမွ် အက်ဥ္းသူေတြကို ဓားျပ
တိုက္ေနျခင္းျဖစ္တယ္။ ေထာင္လုံၿခံဳေရးနဲ႔ စည္းကမ္းကို အေၾကာင္းျပၿပီး
ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္ျခင္း ကို က်မတို႔ အက်ဥ္းသူတဦးစီတိုင္း ေန႔စဥ္
ခံစားရတဲ့အခ်ိန္ဟာ ေထာင္ပိတ္၊ ေထာင္ဖြင့္ခ်ိန္ေတြ နဲ႔
ေထာင္ပိုင္စစ္ေဆးေန႔၊ ၫႊန္မွဴးစစ္ေဆးေရးေန႔၊
ခ႐ိုင္လူႀကီးစစ္ေဆးေရးေန႔နဲ႔ ေထာင္အထူး
တလာစစ္ေဆးေရးေန႔ေတြမွာ အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာ
နာရီေပါင္း ၃ - ၄ နာရီ တင္ပလင္ေခြ ထုိင္ခုိင္း ထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
ထုိအခ်ိန္မ်ားမွာ အက်ဥ္းသူေတြဟာ အေလးအေပါ့စြန္႔ခြင့္ မရၾကပါဘူး။
မေနႏုိင္လို႔ အေလးအေပါ့စြန္႔မဲ့ အက်ဥ္းသူဟာ အက်ဥ္းသားအရာရွိ (ေခၚ)
ဘာရာေတြရဲ႕ ႐ုိက္ႏွက္ျခင္း ခံရပါတယ္။ ဒါဟာ အေတာ္အဆိုးဆုံး
ကိစၥတခုျဖစ္ပါတယ္။
၁၉၉၄ ခုႏွစ္၊ မတ္လ အလယ္ေလာက္ကျဖစ္ပါတယ္။ ေထာင္ထဲကို လူ႔အခြင့္အေရး
ေကာ္မရွင္အဖြဲ႔မွ လာေရာက္ၾကည့္႐ႈစစ္ေဆးတဲ့ ေန႔တေန႔မွာ က်မတို႔
အေဆာင္ေနအက်ဥ္းသူ ေတြဟာ မနက္ (၆)နာရီ ေထာင္ဖြင့္ခ်ိန္ထဲကေနၿပီး
မ်က္ႏွာေတာင္ သစ္ခြင့္မရခဲ့ၾကပါဘူး။ ေထာင္သန္႔ရွင္းေရးအဖြဲ႕တဖြဲ႕က
ေထာင္ပတ္၀န္းက်င္တခုလုံး သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ
က်န္က်မတို႔အက်ဥ္းသူေတြဟာ အိပ္ရာလိပ္မ်ားကို စနစ္တက် သိမ္းဆီးၿပီး
ပုံစံ စထုိင္ေနခဲ့ရ ပါတယ္။ ဒီလို ပုံစံထုိင္ေနခဲ့ရတာဟာ မနက္စာ
စားေသာက္အခ်ိန္ထိကို တန္းမျဖဳတ္ေပးခဲ့ပါဘူး။ တန္းစီးမျဖဳတ္ေပးေသးသလို
အေလးအေပါ့ စြန္႔ခြင့္လဲမေပးခဲ့ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔ အေလးအေပါ့
စြန္႔ခြင့္မေပးသလဲဆိုလွ်င္ ဧည့္သည္မ်ားလာေရာက္စစ္ေဆးအခ်ိန္မွာ
မေကာင္းတဲ့ အနံ႔ေတြ ထြက္ေနမွာကို စိုးလုိ႔ပဲျဖစ္တယ္။ ဒီလို
ပိတ္ပင္ထားျခင္းဟာ သာမန္က်န္းမာသူေတြအတြက္ အလြန္အကၽြံ
ဒုကၡမေရာက္ႏုိင္ေပမဲ့ ကိုယ္၀န္ေဆာင္မိခင္မ်ားအတြက္ အလြန္အေရးႀကီးပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်မတုိ႔ရဲ႕အေဆာင္မွာ ကိုယ္၀န္ေဆာင္မိခင္ (၇)ဦးေလာက္ဟာ
ကိုယ္၀န္ အရင့္အမာရွိေနခဲ့ၾကတယ္။ သူတို႔ဟာ အေပါ့စြန္႔ခြင့္ေတာင္း
ခံခဲ့ေပမဲ့ မရရွိခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီေန႔မွာ
လူ႔အခြင့္အေရးေကာ္မရွင္အဖြဲ႔ဟာ က်မတို႔ အင္းစိန္ေထာင္ထဲ
မ၀င္ေရာက္လာခဲ့ပါ ဘူး။ ဒီအတြက္ေၾကာင့္ ညေန (၃)နာရီခန္႔မွာပဲ
ပုံစံထုိင္တန္းစီျဖဳတ္လုိက္ၿပီး မနက္စာ ထမင္းကို ေကၽြးပါေတာ့တယ္။
တေထာင္လုံး ပုံစံထုိင္တန္းစီျဖဳတ္လိုက္လို႔ အေပါ့အေလးစြန္႔သူ စြန္႔၊
ထမင္းစားတန္းစီသူမ်ားနဲ႔ ႐ႈပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ ျပႆနာတခုက
ေပၚလာပါေတာ့တယ္။
အဲဒီျပႆနာကေတာ့ အျခားမဟုတ္ဘူး။ တမနက္ခင္းလုံး၊ ေနလည္ပုိင္းတခုလုံး
ဆီးေအာင့္ထားခဲ့ရတဲ့ ကိုယ္၀န္ေဆာင္မိခင္ (၇)ဦးေလာက္ထဲက “မျမ၀င္း”
ဆိုတဲ့ ကုိယ္၀န္ ေဆာင္မိခင္ဟာ ေမြးခါနီး လပိုင္းအလိုသာရွိၿပီး
လြတ္ရက္လဲ နီးၿပီျဖစ္တယ္။ ပုံစံတန္းစီထုိင္ရၿပီး ဆီးေအာင့္ထားရလို႔
ဆီးအဆိပ္တက္လာၿပီး သတိလစ္သြားပါေလေရာ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေထာင္
အာဏာပိုင္ေတြ ေရာက္လာၿပီး ေထာင္ေဆး႐ုံတင္လိုက္ပါတယ္။ သူ႔ကို
ေထာင္ေဆး႐ုံတင္ၿပီး သုံးေလးရက္ၾကာေတာ့ က်မတို႔အေဆာင္ကို
သတင္းတခုေရာက္လာပါတယ္။ အဲဒါ ဘာျဖစ္မယ္ ထင္ပါသလဲ။ သတင္းဆိုးပါ။
“မျမ၀င္းတေယာက္ ဆီးဆိပ္တက္ၿပီး ေသသြားရွာၿပီ”တဲ့။ လူတေယာက္အသက္က
ဘာမဟုတ္တဲ့ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္မႈနဲ႔ အခ်ိန္တိုတိုအတြင္းမွာ
အေၾကာင္းမဲ့ေသသြားပါၿပီ။ မျမ၀င္းကို က်မမ်က္စိထဲ ထူးထူးျခားျခား
ရင္းႏွီးေနတဲ့အတြက္ အခုထိ မွတ္မိေနတုန္းပါ။ သူ႔လိုပဲ ဘာမဟုတ္တဲ့
တိုက္ဆိုင္မႈနဲ႔ ေသသြားရတဲ့ အမ်ဳိးသမီး အက်ဥ္းသူေတြဟာ ဒုနဲ႔ေဒးပါပဲ။
အက်ဥ္းေထာင္ေတြထဲမွာ က်မတို႔အက်ဥ္းသူအားလုံးရဲ႕ ဘ၀ဟာ ေထာင္စီမံကိန္း
တိရိစာၦန္ ၀က္တေကာင္တန္ဖိုးထက္ နိမ့္က်ပါတယ္။ ဥပမာ
၀က္တေကာင္ေသၿပီဆိုပါေတာ့၊ တာ၀န္က်၀န္ထမ္းေတြဟာ ၀က္တေကာင္ေသဆုံးမႈအတြက္
ထုေခ်လႊာ (၄)ေစာင္ေရးၿပီး သက္ဆုိင္ရာ အထက္အဖြဲ႔အစည္း (၄)ခုကို
တင္ရပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ လူတေယာက္ေသသြား ပါၿပီတဲ့၊ ထုေခ်လႊာ
ဘယ္ႏွစ္ေစာင္လိုမယ္ထင္ပါသလဲ။ သက္ဆုိင္ရာ အထက္အဖြဲ႔အစည္း (၂)ခု ကို
ထုေခ်လႊာ (၂) ေစာင္တင္႐ုံနဲ႔ လုံေလာက္ပါတယ္။ ဒါဟာ
ျမန္မာႏုိင္ငံလူ႔အဖြဲ႔အစည္းရဲ႕ လူတေယာက္တန္ဖိုးပဲျဖစ္ပါတယ္ရွင္။
အက်ဥ္းသူ၊ အက်ဥ္းသားတေယာက္ ေသၿပီဆိုရင္ မိသားစုထံကို
သက္ဆုိင္ရာၿမိဳ႕နယ္ရဲစခန္းကတဆင့္ အက်ဥ္းဦးစီးဌာနက ပို႔လိုက္တဲ့
စာတေစာင္ဟာ လူ႔အသက္တေခ်ာင္းရဲ႕ တန္ဖိုးပါပဲ။ အဲဒီသံႀကိဳးစာထဲမွာေတာ့
“ေမာင္ ------- ဘယ္သူ” “ မ------ ဘယ္သူ”ဟာ အက်ဥ္းေထာင္ (သို႔မဟုတ္)
ရဲဘက္စခန္းတေနရာ၌ ႐ုတ္တရက္ ကြယ္လြန္သြားပါသျဖင့္ “ေကာင္းမြန္စြာ
သၿဂႋဳလ္ၿပီးစီးေၾကာင္း”ဆိုတဲ့ စာေၾကာင္း တိုေလးတေၾကာင္းနဲ႔ပဲ
မိမိရဲ႕မိသားစု၀င္တဦးဟာ မိသားစုရဲ႕မ်က္ကြယ္မွာ ဘာေရာဂါ၊ ဘာေၾကာင့္
ေသသြားၿပီဆိုတာကို သိခြင့္မရေတာ့ပါဘူး။ က်န္ရစ္သူမိသားစုကေတာ့
သၿဂႋဳလ္ခြင့္ မရရွိဘဲ ပူေဆြးေသာကေရာက္ၿပီး က်န္ခဲ့႐ုံပဲေပါ့။ အဲဒီလိုပဲ
ရဲဘက္စခန္းမွာ၊ အက်ဥ္းေထာင္မွာ၊ ေသသြားရတဲ့သူေတြကို သက္ဆိုင္ရာ
အဖြဲ႔အစည္းေတြက ဘယ္လိုမ်ား သၿဂႋဳလ္ျမဳပ္ႏွံခဲ့ၾကသလဲ ဆိုရင္
အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ ေသသြားၾကတဲ့ အက်ဥ္းသားေတြကို အက်ဥ္းဦးစီးကားေပၚမွာ
ပက္လက္ကေလးတင္၊ ပုံစံေစာင္ပါးပါးေလးတထည္အုပ္၊ အက်ဥ္းေထာင္
ေထာင္မွဴးကေလး တေယာက္၊ အက်ဥ္းဦးစီး၀န္ထမ္းႏွစ္ဦးနဲ႔ ကားသမားတို႔
သခ်ဳိင္းကိုကားေမာင္းၿပီး စည္ပင္ သာယာ မီးသၿဂႋဳလ္စက္ထဲကို
သြားၿပီးအပ္လိုက္တာပါပဲ။ ဘယ္လိုမိသားစုကိုမွ လိုက္လံပို႔ေဆာင္
ခြင့္မျပဳသလို၊ မိသားစုကလဲ ဘယ္မွာ သၿဂႋဳလ္သလဲလို႔ေတာင္
ေမးခြင့္မရလိုက္ပဲ “ ေကာင္းမြန္ စြာ သၿဂိဳလ္ၿပီးစီးေၾကာင္း”ဆိုတဲ့
သံႀကိဳးစာေလး လက္ခံလိုက္ရတာပဲ ရွိပါတယ္။
ရဲဘက္စခန္းမွာ ေသသြားတဲ့ အက်ဥ္းသူ၊ အက်ဥ္းသားေတြကိုလဲ သက္ဆိုင္ရာ
လုပ္ငန္းခြင္ရဲ႕ အနီးမွာရွိတဲ့ ေျမက်င္းတိမ္တိမ္မွာ
ျမႇဳပ္ႏွံလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီေျမက်င္းဟာ ဘယ္ေလာက္မ်ား တိမ္သလဲဆိုရင္
အေလာင္းျမႇဳပ္ၿပီး ေနာက္ေန႔မနက္မွာ အေလာင္းကို ေတာေခြးလို
အသားစားသတၱ၀ါေတြက လာျပီးတူးေဖၚစားသြားၾကလို႔ အေလာင္းရဲ႕ ကိုယ္ခႏၶာ
အစိတ္အပိုင္းေတြျဖစ္တဲ့ ေျခေတြလက္ေတြဟာ ဟုိတခု ဒီတခုနဲ႔
ျပန္႔က်ဲေနတတ္ပါတယ္။
လူတေယာက္ရဲ႕ေသျခင္းဟာ မဖြယ္မရာျပဳမူျခင္း ခံလိုက္ရသလိုမ်ဳိးပါပဲ။
လူဆိုတဲ့ သမုိင္းဦးအစကေန ယဥ္ေက်းတဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတခုျဖစ္ဖို႔ဆိုတာ
ႏွစ္သန္းေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာေအာင္ ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ခဲ့ရတာပါ။
လူတေယာက္ေသၿပီဆိုရင္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းမွာ သူရဲ႕ ေနာက္ဆုံးခရီးကို
ဘာေၾကာင့္ သိကၡာရွိရွိ သၿဂႋဳလ္ခြင့္ျပဳလိုက္ၾကသလဲ။ ဘာေၾကာင့္မ်ား
တခမ္းတနား လိုက္ပါပုိ႔ေဆာင္ၾကသလဲ။ ဒီလိုေမးခြန္းေတြကို
ေမးဖို႔လိုပါလိမ့္မယ္။ ေသသူ ကေတာ့ ေသၿပီးတဲ့ေနာက္ ဘာကိုမွမသိေတာ့တာက
အမွန္တရားပါပဲ။ က်န္ရစ္ခဲ့သူေတြကို လူတေယာက္ အသက္ရွင္ေနထုိင္ျခင္းရဲ႕
တန္ဖိုးကို သိေစလိုတဲ့ အေၾကာင္းေၾကာင့္ပဲ အသုဘ အခမ္းအနားေတြကို
အေသအခ်ာစီစဥ္ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ လူ႔သမုိင္း
အေၾကာင္းကို ေျပာခ်င္တာ။ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာ၊ လူ႔အခြင့္အေရးရဲ႕ အမွန္တရားကို
ျပသျခင္းပဲျဖစ္ ပါတယ္။
တိရိစာၦန္တေကာင္ကို ေျမက်င္းတိမ္တိမ္ကေလးမွာ ဒါမွမဟုတ္
လိုက္ပါပို႔ေဆာင္မဲ့သူ မပါပဲ ေျခေတာက္ကိုႀကိဳးနဲ႔ခ်ီၿပီး ဒရြက္တိုက္
ေျမျပင္ေပၚမွာဆြဲၿပီး အမိႈက္ပုံးမွာ၊ ေခ်ာင္းေတြ ေျမာင္းေတြထဲမွာ၊
သြားလႊင့္ပစ္မယ္ဆုိရင္ေတာင္ မသင့္ေလ်ာ္၊ မေလ်ာ္ကန္တဲ့ အျပဳအမူမ်ဳိးပါ။
ယဥ္ေက်းတဲ့ တိရိစာၦန္ေလးတေကာင္ ေသသြားရင္ ပိုင္ရွင္က အေသခ်ာသပ္ရပ္စြာ
ျမႇဳပ္ႏွံၾက ပါတယ္။ သူ႔အတြက္ရည္စူးလို႔ လွဴဒါန္းေပးလိုက္ၾကပါေသးတယ္။
က်မတို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ အက်ဥ္းေထာင္နဲ႔ ရဲဘက္စခန္းေတြမွာ
သိန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ အက်ဥ္းသူ၊ အက်ဥ္းသားေတြဟာ လူမသိသူမသိ မဖြယ္မရာ
ႏွိပ္စက္ညႇဥ္းပန္းခံျခင္း၊ ျပစ္ဒဏ္ ထက္ပိုေသာ အလုပ္မ်ားကို
ခိုင္းေစျခင္း၊ မက်န္းမာေသာအခါ၌ ေဆးကုသခြင့္မရရွိပဲ ေသဆုံးရ ျခင္း၊
လုပ္ငန္းခြင္မ်ား၌ ထိခိုက္ဒဏ္ရာရ ေသဆုံးသြားရျခင္း၊ အစာေရစာ ၀လင္ေအာင္
မေကၽြး ျခင္း၊ ေထာင္အာဏာပိုင္ႏွင့္ အက်ဥ္းသားအရာရွိဟုေခၚဆိုသူ
ႏွစ္ႀကီးေထာင္က်သူမ်ားရဲ႕ မတရား ႐ုိက္နက္သတ္ျဖတ္ျခင္း
ခံရသူမ်ားျပားျခင္း၊ အလုပ္မ်ားကို အဆမတန္ခိုင္းေစျခင္း ေၾကာင့္
မႏုိင္သည့္၀န္မ်ားကို ထမ္းပိုးထားရျခင္းမ်ားအား
ႏွစ္ရွည္လမ်ားခံခ့ဲရျခင္းမ်ားေၾကာင့္ ခံႏုိင္ရည္မရွိေတာ့ပဲ
မိမိကုိယ္ကို သတ္ေသသြားခဲ့ၾကျခင္း၊ အေၾကာင္းေပါင္းစုံႏွင့္ ေသသြားသူ
မ်ားရဲ႕ ေနာက္ဆုံးခရီးဟာ တိရိစာၦန္တေကာင္ကဲ့သို႔ မဖြယ္မရာ
ျပဳမူဆက္ဆံျခင္း ခံလိုက္ရ ပါတယ္။
အက်ဥ္းေထာင္နဲ႔ ရဲဘက္စခန္းမွာ ေသဆုံးသူမ်ားကို ဘာေၾကာင့္
အေလာင္းပိုင္ရွင္ မ်ားကို အသိေပးအေၾကာင္းၾကားျခင္းမရွိပဲ
မိသားစုရဲ႕ေနာက္ကြယ္မွာ သၿဂႋဳလ္လိုက္ၾကရသလဲ ဆိုရင္ ေသဆုံးသြားသူမ်ားရဲ႕
႐ုပ္အေလာင္းမ်ားဟာ အထက္ပါ ဆင္းရဲဒုကၡမ်ားကို မခ်ိမဆန္႔ ခံစားရ၍
ေသဆုံးခဲ့ရေသာ အေထာက္အထားမ်ားရွိေသာေၾကာင့္ အေလာင္းေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္ျခင္း
အလုပ္မ်ားကို တရားဥပေဒတြင္းမွာ တရား၀င္လုပ္ေဆာင္ျခင္းမ်ဳိးျဖစ္ၿပီး
အနည္းစု႐ုပ္အေလာင္း မ်ားကိုေတာ့ ေထာင္အာဏာပိုင္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားက
လက္လြတ္စပယ္၊ မဖြယ္မရာ အလုပ္႐ႈပ္ခံ မေနေတာ့ပဲ
သၿဂႋဳလ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
က်မတုိ႔ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အက်ဥ္းက်ခံေနရေသာ အက်ဥ္းသူမ်ားဟာ
ျပစ္ဒဏ္ထက္ပို၍ စိတ္ဖိစီးမႈမ်ား၊ ႐ုိက္နက္ညႇဥ္းပန္းမႈမ်ား
ခံစားေနရျခင္းဟာ က်မတို႔ကို အကာကြယ္ေပးႏုိင္တဲ့ အဖြဲ႔အစည္းမ်ဳိးေတြ
ျပည္တြင္းမွာ ရပ္တည္ဖြဲ႔စည္းခြင့္မရွိလ႔ို ျဖစ္ေနတာရယ္၊
စစ္အာဏာရွင္ လူတစုရဲ႕ တိုင္းျပည္ေပၚမွာထားရွိတဲ့ မမွန္ကန္တဲ့
ေစတနာတို႔ရယ္ေၾကာင့္ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးထု တရပ္လုံးဟာ ၿမိဳ႕၊
ေတာလက္ေက်းရြာနဲ႔ ေထာင္တြင္းအမ်ဳိးသမီးမ်ားပါမက်န္ ေဘးဒုကၡ အႏၱရာယ္မ်ား
ႀကံဳေတြ႔ေနရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
x x x x x x x x x |
