|
အစဥ္အလာနဲ႔ ဂုဏ္ေျပာင္တဲ့ ဒီေမလရဲ႕နံနက္ခင္းတခုမွာပါ။ အေမွာင္မွ အမဲ၊
အမဲမွ မီးခိုး၊ မီးခိုးမွ နက္ျပာ၊ နက္ျပာမွ ခရမ္း၊ ခရမ္းမွ လိေမၼာ္၊
လိေမၼာ္မွ အနီ။ တေျဖးေျဖးေျပာင္းလဲျခင္းမွ
တဟုန္ထိုးေျပာင္းလဲျခင္းတို႔နဲ႔အတူ ေရာင္နီအလင္းတန္းမ်ား
ေပၚထြက္ခဲ့ၿပီ။ လင္းလက္တဲ့ နံနက္ခင္းတခုကို ေရာင္နီနဲ႔အတူ
ႀကိဳဆိုလိုက္ၾကၿပီ။
ၾသကာသေလာကရဲ႕ နံနက္ႀကိဳသံစဥ္မ်ားၾကားထဲမွ ခိုင္မာတဲ့
သူ႔ရဲ႕အသံ၊ ျပတ္သားမႈ နဲ႔အတူ လိႈက္လွဲေလးနက္စြာ သီဆိုလိုက္တဲ့
သူ႔ရဲ႕ေႂကြးေၾကာ္မႈရဲ႕ သံစဥ္ဟာ ေပၚထြက္လာခဲ့ၿပီ။
“ထေလာ့ ... အငတ္္ေဘးက်ေရာက္သူ ဒို႔တေတြ၊ ထေလာ့ ...
ကမၻာတဝွမ္းက ေက်းကၽြန္ေတြ ... ေတာ္လွန္ဖို႔ ညီညြတ္ၿပီး
ေႂကြးေၾကာ္လို႔ေန ... ေနာက္ဆံုးပိတ္တိုက္ပြဲ ႏႊဲဆင္မေလ ...
...
ရဲေဘာ္တို႔က ညီညြတ္ေစ အဆံုးသတ္စစ္ပြဲ
ႏႊဲမယ္ေလ .... ရဲေဘာ္တို႔လာစု႐ံုးေစ၊ အဆံုးစစ္ပြဲ
ႏႊဲမယ္ေလ
international ... စည္း႐ံုးစုစည္းၾကေစ....”
၁၉၉၈ ေမလ (၅)ရက္ေန႔၊ ေႏြနံနက္ခင္း၊ ေနရာက
ဖိႏွိပ္မႈရဲ႕ျပယုဂ္ ဖိႏွိပ္သူတုိ႔ရဲ႕ လက္နက္ “ေထာင္”၊ “သာယာဝတီေထာင္”၊
မ်ိဳးခ်စ္လယ္သမားသူပုန္ႀကီး ဆရာစံကို နယ္ခ်ဲ႕ တို႔က ႀကိဳးေပးၿပီး
ႏွိပ္ကြပ္ခဲ့တဲ့ေထာင္၊ ေခတ္အဆက္ဆက္က ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊
ျပည္သူ႔ဒီမိုကေရစီ ေရးတို႔အတြက္ ေတာ္လွန္ခဲ့ၾကေသာ သူရဲေကာင္းမ်ားစြာရဲ႕ ဘဝမ်ား အသက္မ်ားကို ဝါးမ်ိဳခဲ့တဲ့ သာယာဝတီေထာင္။
ဒီေထာင္ရဲ႕တိုက္ခန္းက်ဥ္းေလးတခုထဲက သံတိုင္မ်ားေနာက္ဘက္မွာ
ခိုင္မာျပတ္သားတဲ့ အဓိဌာန္နဲ႔ ဒီသံတိုင္မ်ားကို လက္ႏွစ္ဘက္နဲ႔
တင္းၾကပ္စြာ ဆုပ္ကိုင္ရင္း ဖီဆန္မႈတိုက္ပြဲကို စတင္လိုက္တဲ့သူ ...။
“သူ” သူဆိုတာက ကိုေအာင္ေက်ာ္မိုး (သို႔)
ရဲေဘာ္ေအာင္ေက်ာ္မိုး၊ ျမကၽြန္းသာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ရဲ႕ဝန္းက်င္မွာ
ႀကီးျပင္းခဲ့တဲ့သူ၊ ခိုလံႈခဲ့တဲ့သူ။ ရန္ကုန္ကမာရြတ္သား၊ ၿပီးေတာ့
ေတာ္လွန္တဲ့ ပညာတတ္။ “မၿပီးဆံုးေသးတဲ့
ေတာ္လွန္ေရးခရီး ... ပညာတတ္တို႔ပါဝင္ ေပါင္းစည္း ... အခ်ည္းႏွီးမဟုတ္
ပစၥည္းမဲ့တို႔ရဲ႕ ပုခံုး႐ိုးကို ပုတ္လို႔
... လႈပ္ႏိႈးထားခဲ့လိမ့္မယ္” ဆိုတဲ့ အလကၤာကို
ႏွလံုးသြင္း အၿမဲရြတ္ဆိုေနသူတေယာက္။ သူ ခင္မင္ရင္းႏွီးသူမ်ားကို
ေျပာတဲ့ စကားတခြန္းရွိတယ္ “ကၽြန္ေတာ္က ဘဝမွာ ပညာတတ္ေပမဲ့ စိတ္ဓာတ္ကေတာ့
ပစၥည္းမဲ့ပါ” တဲ့။
ကိုေအာင္ေက်ာ္မိုးဆိုတဲ့သူဟာ သမိုင္းျဖစ္စဥ္ေတြထဲက
တိုက္ပြဲအဆင့္ဆင့္၊ ေတာ္လွန္ ေရး အဆင့္ဆင့္ကို ေလ့လာနားလည္ခဲ့သူပါ။
“အခြင့္အေရးဆိုတာ အသနားခံလို႔မရႏိုင္၊ ေတာင္း ယူ၍မရ၊ တိုက္ယူမွရ၏” ဆိုတာကို
ျပတ္ျပတ္သားသား ျမင္သူတေယာက္။ အထူးသျဖင့္ ဒီ စစ္ဖက္ဆစ္ေတြထံမွာ အသနားခံ၍
မရႏိုင္တာကို သေဘာေပါက္သူ။ အခြင့္အေရးအတြက္ တိုက္ပြဲဆိုတာ
ေဖာ္ေဆာင္ရတယ္။ “အက်ဥ္းသားထုအခြင့္အေရး အျပည့္အဝရရွိေရး၊
အက်ဥ္း သားထုအခြင့္အေရး ကာကြယ္ေရး” ဒီအခြင့္အေရးေတြအတြက္ အာဏာပိုင္ကို
ဖီဆန္ဖို႔ “သူ”၊ ဦးၾကည္၊ ကိုသိန္းထူး၊ ကိုျမင့္ရီ၊ ကိုေက်ာ္ဦးညိဳ၊
ကိုသိန္းေဇာ္၊ ဦးေအာင္သန္းတို႔နဲ႔ လက္ခ်င္း ခ်ိတ္ခဲ့တယ္။ လက္နက္ဆို၍
အပ္တိုတေခ်ာင္းမွ် ထားခြင့္မရွိတဲ့ ဒီတိုက္ ဒီအက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ
ရန္သူကို ေသြးပ်က္ေခ်ာက္ခ်ားေအာင္
လုပ္ႏိုင္တာ မိမိတို႔အသက္၊ ခႏၶာမွလြဲ၍ တပါးမရွိ ဆိုတာကို ဒီ ရဲခုႏွစ္ေဖာ္ လက္ခံထားၿပီးသား။ ဒါေၾကာင့္
အဆင့္ဆင့္သြားရမဲ့ တိုက္ပြဲမ်ားရဲ႕အစ
“ဒီတိုက္ပြဲကို
ငါတို႔ရဲ႕အသက္မ်ားနဲ႔ရင္းၿပီး မီးေမႊးမယ္ေဟ့
!...“အက်ဥ္းသားထုအခြင့္အေရး ခ်က္ခ်င္းေပး” ...
“အက်ဥ္းသားထုအခြင့္အေရး ကာကြယ္မႈ
ခ်က္ခ်င္းျပဳ” ကၽြန္ႏု္ပ္တို႔သည္ ဤအခြင့္အေရးမ်ား မရမခ်င္း အစာငတ္ခံ၍
ဆႏၵျပတိုက္ပြဲဝင္သြားမည္ျဖစ္သည္ ... တိုက္ပြဲကို စတင္လိုက္ပါၿပီ”။ ဒီ
ေမလနံနက္ခင္းမွာ သူတို႔ (၇)ဦး စစ္အစိုးရကို ရဲရဲႀကီး စိန္ေခၚဖီဆန္လိုက္ ၿပီ။
ဒီ (၇)ဦးရဲ႕ဖီဆန္မႈတိုက္ပြဲကို
ဒီေထာင္နံရံအျပင္ကမၻာက မသိခဲ့လိုက္ၾကေပမဲ့ ဖိႏွိပ္သူ ေတြကေတာ့
ထိတ္ပ်ာတုန္လႈပ္သြားၿပီ။ တိုက္ပြဲကိုၿဖိဳခြင္းဖို႔ ရန္သူတို႔ ခ်က္ခ်င္း
စည္းေဝးျပင္ဆင္ ၾက၊ ခ်က္ခ်င္းထုတ္ျပန္လိုက္တဲ့ အမိန္႔ေတြကလည္း
ခ်က္ခ်င္း ေျခခ်င္းခတ္၊ တိုက္ပိတ္၊ သူတို႔ အစာမစားရင္
ပံုစံေတာင္ သက္သာေသးတယ္။ ေရးအိုးေတြလဲ ႐ိုက္ခြဲၿပီး
ေသာက္စရာ ေရပါ ျဖတ္ ...။ ေသြးပ်က္ေနတဲ့ ဦးေႏွာက္ေတြကထြက္လာတဲ့ အမိန္႔မ်ား။
ဒီမွာ အဲဒီလူေတြမသိတာက ဒီျပည္ခ်စ္သားေတြဟာ မီးစားေတာင္ ခံဝံ့တဲ့
သံမဏိသူရဲေကာင္းေတြဆိုတာပါ။ သူတို႔ဟာ အစာ နဲ႔ အသက္ရွင္ေနၾကတာမဟုတ္၊
စိတ္ဓာတ္နဲ႔ အသက္ရွင္ေနၾကတာ။ သူတို႔ဟာ ေရနဲ႔ အသက္ရွင္ ေနၾကတာမဟုတ္၊
ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔ အသက္ရွင္ေနၾကတာ။ ဒါေတြကို ရန္သူဟာ မသိႏိုင္ခဲ့ပါ။
“သူ” ကိုေအာင္ေက်ာ္မိုး ျပတ္သားတဲ့ စကားတစ္ခြန္းဆိုခဲ့တယ္။
“ပစၥည္းမဲ့တို႔ရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာ မညိႇဳးႏြမ္းေစရဘူးေဟ့ ...။ ေသမင္းရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းကိုသာ နမ္း႐ႈိက္လိုက္မယ္၊ တိုက္ပြဲကိုေတာ့ လံုးဝ မရပ္ႏိုင္ဘူး”။
ဒီလို ရဲရဲေတာက္တဲ့ သူ႔ရဲ႕စကား၊ ပိတ္ေလွာင္ထားတဲ့ အခန္းရဲ႕နံရံေပၚမွာ
ကမၸည္း တင္ခဲ့ပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ ေနဝင္ေနထြက္ အႀကိမ္အဖန္ေတြ တခုၿပီးတခု တိုးလာၿပီး
ေႏြရာသီရဲ႕ ေနမင္း ကလည္း ထင္းထင္းလင္းလင္းကို ပူျပေနၿပီ။
ေရနဲ႔အစာ ျပတ္ေနတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ကပါ ကိုယ္ကို ျပန္တိုက္ခိုက္လာေတာ့
အလင္းေရာင္မွိန္ အေမွာင္ခန္းထဲမွာ အစာအိမ္ထဲက နာက်င္မႈ၊
တစစ္စစ္ ကိုက္ေနတဲ့ အူေတြ၊ ကြဲရွေနတဲ့ အာေခါင္၊ ေလာင္ကၽြမ္းေနတဲ့
လည္ေခ်ာင္းတို႔တေတြ ဟာ အခ်ိန္နဲ႔အမွ် တစစ္စစ္တိုး၍လာေနပါေတာ့တယ္။
အေဖာ္မဲ့တဲ့ အထီးက်န္ျခင္းကလည္း တေရြ႕ေရြ႕ကို ပိုမိုသိေနရတယ္။
အစာမစားရတာ ျပသနာရွိေနေပမဲ့ ေရမေသာက္ရတာကေတာ့ ပိုၿပီး ျပႆနာႀကီးပါတယ္။
ဒီၾကားထဲ “ထမင္းတပန္းကန္ကုန္ေအာင္ စားရင္ ေရတဝေသာက္ရ မယ္” ဆိုၿပီး
ထမင္းတပံု ေရတခြက္နဲ႔ လမ္းသလားေနတဲ့ ရန္သူလက္ပါးေစေတြကလည္း တခဏၿပီးတခဏ
ျဖတ္သြားျဖတ္လာလုပ္ေနၿပီး ျပင္းလြန္းတဲ့ အပူရွိန္ေအာက္မွာ
အင္အားေတြ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ကုန္ခန္းလာတာနဲ႔အမွ် ခႏၶာကိုယ္မ်ားကလည္း
မတ္မတ္မေနႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ တမနက္
မတ္ခြက္နဲ႔ ေရအျပည့္ အခန္းေရွ႕မွာ လာခ်ထားလို႔ သူ ေမာ့ေသာက္မိလိုက္ေတာ့
ေရက လိုတာထက္ပိုၿပီး
အလြန္ကုိခ်ဳိေနတယ္။ သူ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ဆန္းစစ္ၾကည့္တယ္။ ငါ
ေရငတ္လြန္ေနလုိ႔မ်ား ေရက ပုိၿပီးခ်ိဳေနသလားလို႔။ မဟုတ္ပါ။
ေရကို ဂလူးကို႔စ္မ်ားႏွင့္ေရာ၍ ေဖ်ာ္ထားေသာေၾကာင့္ ခ်ိဳေနျခင္းျဖစ္၏။
ျပည္သူျပည္သားေတြကို ဒီလိုပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ လွည့္စား၍ မရႏိုင္ပါ။
ေမာ့မိလိုက္တဲ့ ေရတငံုကလြဲ၍ က်န္ေသာ ခြက္အျပည့္ကို သူ ဆက္၍မေသာက္ေတာ့ ပါ။
ရန္သူရဲ႕လွည့္စားထားတဲ့ ေသြတိုးစမ္းမႈဟာ
ခိုင္မာတဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြရဲ႕ေအာက္မွာ ေက်ပ်က္ သြားရပါၿပီ။
အနာဂတ္ႏိုင္ငံေတာ္သစ္ရဲ႕ ဥယ်ာဥ္ထဲက တသြင္သြင္စီးေနတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းထဲက
ေရခ်ိဳကိုမွ တဝေသာက္မေဟ့၊ မင္းတို႔ရဲ႕ ဂလူးကို႔စ္နဲ႔ေရာမွ ခ်ိဳတဲ့
ေရခ်ိဳအတုေတာ့ မေသာက္ ေသး။
ဖိႏွိပ္သူအာဏာပိုင္တို႔ဟာ သူတို႔ (၇)ဦးရဲ႕
ခိုင္မာတဲ့ ရပ္ခံမႈေတြေၾကာင့္ ပိုမိုလို႔ ေသြးပ်က္ေၾကာက္လန္႔လာခဲ့တယ္၊
အျပင္က အေဆာင္ေတြ၊ တျခားတိုက္ေတြထဲမွာလည္း က်န္ေနခဲ့တဲ့ ရဲေဘာ္ေတြက
သူတို႔ရဲ႕ အသက္နဲ႔ရင္းထားၿပီး ေမြးခဲ့ေပးတဲ့
ဒီဖိႏွိပ္မႈတိုက္ပြဲမီးပြား ကို ပဲ့တင္ၿပီး ပိုမိုေတာက္ေလာင္ေနလို႔ပါပဲ။
ဖိႏွိပ္တဲ့အေၾကာင္းအရာကိုသာ နားလည္တဲ့၊ ေဖာက္ျပန္တဲ့ ဒီစစ္အုပ္စုနဲ႔
လက္ပါးေစေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ဖိႏွိပ္မႈကို တိုးျမႇင့္ဖို႔
တေမာင္းထပ္တင္ လိုက္ျပန္ပါတယ္။ ဒီ(၇)ဦးဟာ ဖီဆန္မႈရဲ႕ တပ္ဦးအလံကိုင္ေတြျဖစ္ေနလို႔ သူတို႔ကို ပိုမိုဦးတည္ လာပါၿပီ။
ကိုေအာင္ေက်ာ္မိုးမွလြဲ၍ တျခား (၆)ေယာက္ကို တျခားေထာင္ေတြကို ခြဲေျပာင္းပစ္ လိုက္ပါေတာ့တယ္။
ေမလ (၈)ရက္၊ တေယာက္တည္းက်န္ခဲ့တဲ့ သူ႔ကို
အာဏာပိုင္ေတြ ေျခာက္တခါ ေခ်ာ့တလွည့္နဲ႔ တိုက္ပြဲကိုစြန္႔ပစ္ဖို႔
ေျခတလွမ္းတိုးႀကိဳးစားလာခဲ့ၾကၿပီ။ တရိရိေလွ်ာ့က်ေနတဲ့ ခြန္အားေတြေၾကာင့္
သူ႔ခႏၶာ သူမထူႏိုင္ေပမဲ့လည္း သူ႔အသိတရားကေတာ့ စူးရွေတာက္ပေနဆဲ ပါ။
“ေရွ႕ကလမ္းျပသြားတဲ့ ကိုးကိုးကၽြန္းက ေနာင္ေတာ္ရဲေဘာ္ (၈)ဦးရဲ႕
အဓိဌာန္ေတြကို မဖ်က္ ဘူး။ ျပည္သူေရွ႕က အၿမဲရပ္ခံတဲ့
ေတာ္လွန္ေရးရဲ႕တပ္ဦးမွာေနတဲ့သူ၊ သူ႔ခႏၶာ၊ သူ႔အသက္ကို
နင္းျပားျပည္သူေတြအတြက္ ေပးထားၿပီးသား။
တကိုယ္ရည္လြတ္ေျမာက္မႈအတြက္နဲ႔ေတာ့ ေတာ္လွန္ ေရးလမ္းေၾကာင္းေပၚက
သူဘယ္ေတာ့မွ ေသြဖယ္မသြားႏိုင္”။ ၾကံ႕ၾကံ႕ခံတဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ သ႔ူအသိအာ႐ံုမွာ
ရွိေနဆဲ။ အာေခါင္ေတြေျခာက္၊ လည္ေခ်ာင္းေတြပူေလာင္ခ်င္ သေလာက္ ေလာင္ၾကစမ္းပါ။
ေရၾကည္တေပါက္မရလဲ ေနႏိုင္တယ္။ ဒီတခါလည္း
ရန္သူ႔ထိုးစစ္ တပ္လန္ခဲ့ရျပန္ၿပီ။
ေမလ (၁၂)ရက္၊ သူ႔ရဲ႕ကိုယ္ခႏၶာမွာ
လူတေယာက္အသက္ရွင္ေနဖို႔ လိုအပ္တဲ့ အဟာရ ဓာတ္ေတြဟာ
ကုန္ခမ္းလုနီးနီး ျဖစ္သြားခဲ့ၿပီ။ အာဏာရွင္ေတြ မ်က္္လံုးျပဴးကုန္ရၿပီ။
သူ႔အသက္ ဟာ
အာဏာရွင္ရန္သူအတြက္ အ႐ံႈး၊ ဒါေၾကာင့္ မစြမ္းသာေတာ့တဲ့
သူ႔ခႏၶာကို လူအင္အားနဲ႔ ဖိခ်ဳပ္ၿပီး ေဆးထိုးအပ္ေတြတပ္၊ ပိုက္ေတြထုိးၿပီး
သူရဲ႕အသက္ကို ဆက္ဖို႔ႀကိဳးစားၾကၿပီ။ သူက ေသမင္းကို မျမင္တာမဟုတ္၊
ေသျခင္းတရားကို ျပတ္ျပတ္သားသား ျမင္႐ံုမက သူ႔ကို လက္ယပ္ေခၚေနတဲ့
ေသမင္းကိုေတာင္ေက်ာ္ၿပီး သူ ျမင္ေနတယ္။ သူ႔အသက္မီးစကေန ဆက္ၿပီး
ေတာက္ေလာင္လာမဲ့ မီးလွ်ံကို သူျမင္တယ္။ သူရဲ႕ေတာ္လွန္ေရးအလံကို
လက္ဆင့္ ကမ္း သယ္ေဆာင္မဲ့ လူငယ္မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြ တေယာက္ၿပီးတေယာက္
တက္လာေနတာ သူျမင္ေနတယ္။ ဒီအျမင္ေတြထဲကပဲ သူ႔ကို ခြန္အားသစ္ေတြ
ျဖစ္ေစၿပီ၊ “သူ” သူ႔ရဲ႕လက္က်န္ ခြန္အားေတြ စုစည္းၿပီး အစာသြင္းပိုက္ေတြ
ေဆးထိုးပိုက္ေတြ ဆြဲျဖဳတ္၊ “ဒါ ခြပ္ေဒါင္းေသြးကြ ... တစက္က်န္တဲ့အထိ
ဘယ္ေတာ့မွ ဒူးမေထာက္ႏိုင္ဘူး”။ အာဏာပိုင္ေတြလဲ ဒီတိုက္ပြဲမွာ
ဒူးေထာက္အ႐ံႈးေပးသြားရျပန္ၿပီေပါ့။
ေထာင္ပိုင္၊ ေထာင္မွဴး၊ ေဒသဆိုင္ရာ ေထာက္လွမ္းေရးနဲ႔
လက္ပါးေစေတြ သူ႔ထံ အေျပးအလႊားေရာက္လာခဲ့ရ၊ “ေဟ့ေကာင္ ... ေအာင္ေက်ာ္မိုး၊
မင္း အစာျပန္စားမလား၊ အေသခံမလား”။ ေမာက္မာတဲ့ ၿခိမ္းေျခာက္စကား
အာဏာရွင္ပါးစပ္က ထြက္လာက်လာတယ္။ သူမွိန္းေနရာက
မ်က္လံုးကို ဖြင့္လိုက္တယ္။ လင္းယုန္တို႔ရဲ႕ စူးရွတဲ့ မ်က္လံုးအစံုနဲ႔။
ၿပီးမွ ေျဖးညႇင္းစြာ ေခါင္းကုိ ခါရမ္းလိုက္တယ္၊ အာဏာပိုင္တို႔ ျပတ္ျပတ္သားသား သိလိုက္ၿပီ၊ သူတို႔ ဒီတိုက္ပြဲ႐ႈံးသြားၿပီျဖစ္သည္ကို။ အလံခ်ၿပီး
တေယာက္ၿပီးတေယာက္ လွည့္ထြက္သြားၾကၿပီ။ လက္ပါးေစတခ်ိဳ႕ကေတာ့
သူတို႔ရဲ႕႐ံႈးနိမ့္ျခင္းကို ဖံုးကြယ္ခ်င္သည့္အေနနဲ႔
မခ်ိမခံသာျဖစ္ၿပီး သူ႔ကို စိတ္ႀကိဳက္႐ိုက္ႏွက္ကန္ေၾကာက္သြားၾကေသးသည္။
ေမလ (၁၃)ရက္ အာ႐ံုမတက္ခင္ အေမွာင္ဆံုးအခ်ိန္
သူခ်စ္တဲ့ သူ႔ရဲေဘာ္ေတြ၊ သူခ်စ္တဲ့ သူ႔ျပည္သူေတြကို
သူ ႏႈတ္ဆက္သြားခဲ့ၿပီ။
အေမွာင္မွ အမဲ၊ အမဲမွ မီးခိုး၊ မီးခိုးမွ နက္ျပာ၊
နက္ျပာမွ ခရမ္း၊ ခရမ္းမွ လိေမၼာ္၊ လိေမၼာ္မွ အနီ ...။ ေရာင္နီတက္လုိ႔လာျပန္ပါၿပီ၊ ဒီေရာင္နီကေတာ့ အလင္းလက္ဆံုးနဲ႔
အေတာက္ပဆံုးျဖစ္မွာပါ။
x x x x x x x x x
(သာယာဝတီေထာင္အတြင္း ၁၉၉၈
ေမလ (၁၃)ရက္ေန႔က အစာငတ္ခံတိုက္ပြဲဝင္ရင္း ဂုဏ္ေျပာင္စြာ
က်ဆံုးသြားခဲ့ေသာ ရဲေဘာ္ ကိုေအာင္ေက်ာ္မိုး က်ဆံုးျခင္း
(၉)ႏွစ္ျပည့္အေနျဖင့္ ဂုဏ္ျပဳေရးဖြဲ႔ပါသည္။ ကိုေအာင္္ေက်ာ္မိုးသည္
ကြယ္လြန္ခ်ိန္တြင္ အသက္(၃၈)ႏွစ္သာ ရွိေသး သည္။ သူ၏ ႐ုပ္အေလာင္းကို
အာဏာပိုင္တို႔က ခ်က္ခ်င္း လွ်ိဳ႕ဝွက္စြာ သၿဂဳႋလ္ခဲ့သည္။ သူ၏
မိသားစုဝင္မ်ားအားလည္း အေၾကာင္းၾကားျခင္းမရွိေပ။ တျခားသူမ်ားထံမွ
တဆင့္ၾကားသိရ၍ မိဘမ်ားက အာဏာပိုင္မ်ားထံ ဆက္သြယ္စံုစမ္းေသာအခါတြင္္လည္း
ကူးစက္တတ္ေသာ ေရာဂါေၾကာင့္ အေရးေပၚ သၿဂႌဳလ္လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္ဟု
ေျပာၾကား၍ သူ၏အေလာင္းကို ႐ိုက္ထားေသာ ဓာတ္ပံုကိုသာ ထုတ္ျပခဲ့သည္။
ဤဓာတ္ပံုထဲတြင္လည္း ခႏၶာကိုယ္တြင္ ႐ိုက္ႏွက္ ခံထားရေသာ
အညိဳအမဲအကြက္မ်ား ေတြ႔ရေၾကာင္း မိသားစုဝင္မ်ားက ျပန္လည္ေျပာျပသည္။)
(“သူရဲေကာင္းေသြးသြန္းပန္းပု လွလွပပ ထုဆစ္သြားခဲ့တယ္” ကဗ်ာကို
ခံစားခြင့္ျပဳခဲ့ေသာ ေရးဖြဲ႔သူ ဆရာ(ဦး)လွဝင္း(ျမင္းျခံ)ကိုလည္း
အထူးေက်းဇူးတင္ပါသည္။) |
