|
(၁)
အခ်ိန္ကား
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္း၏ အိမ္ေစာင့္အစိုးရကာလ။ တနည္းဆိုေသာ္
ကြန္ျမဴနစ္ေခ်မွဳန္းေရး ကာလ။ ကြန္ျမဴနစ္ေခ်မွဳန္းေရးသည္
အိမ္ေစာင့္အစိုးရ၏ (ပ) ဦးစားေပး စီမံခ်က္ျဖစ္သျဖင့္ စစ္ဆင္ေရး
ၾကီးငယ္မ်ားက ျမန္မာျပည္၏ေနရာအႏွံ႔တြင္ ရွိေနသည္။
ေနရာကား ရွမ္းျပည္နယ္ႏွင့္ ဗမာျပည္မ၏ နယ္နိမိတ္သဖြယ္ ျဖစ္ေနသည့္
ေပါင္းေလာင္း နန္႔ဖာ ေဒသ။ ထိုေဒသတြင္ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၏
ရွမ္းျပည္နယ္ေတာင္ပိုင္းခ႐ိုင္ အေျခစိုက္ထား သည္။ ေပါင္းေလာင္း
နန္႔ဖာေဒသသည္ ပါတီဗဟိုဌာနခ်ဳပ္႐ံုး(PHQ) ရွိေနေသာ ပဲခိုး႐ိုးမႏွင့္
ဆက္သြယ္ေရးေကာင္းမြန္ေသာ ေဒသတခုျဖစ္ျခင္း၊ ရပ္ေစာက္၊ အင္ေတာ၊ ေက်ာက္ကူ၊
မိုးကုတ္၊ မိုးမိတ္ေဒသမ်ားမွ တဆင့္ တ႐ုတ္ျပည္နယ္စပ္အထိ
ဆက္သြယ္ေရးလမ္းေၾကာင္း ရွိႏိုင္ျခင္း စသည္တို႔ေၾကာင့္ စစ္ေရးအရ
အလြန္အေရးပါေသာ ေဒသျဖစ္၍ အိမ္ေစာင့္အစိုးရမွ ေတာင္ၾကီးအေျခစိုက္
တပ္မမွဴး ဗိုလ္မွဴးၾကီးသိန္းတုတ္၏ ေၾကးစားစစ္တပ္မ်ား ေျခခ်င္းလိမ္ေန
သည့္ ေနရာျဖစ္သည္။ ရန္သူ႔ထိုးစစ္မ်ားက သဲသဲမဲမဲ၊ မိုးေရမ်ားက တဖြဲဖြဲ
ျဖစ္ေနသည့္ အခ်ိန္ လည္း ျဖစ္သည္။
“ေမြးျပီေတာ့ .. ေမြးျပီ။ ေယာက်္ားေလး"
ရြာမွ လက္သည္အမ်ိဳးသမီး၏ စကားသံအၾကားတြင္ သူမတကိုယ္လံုး
ေျမာက္တက္သြားသလို ခံစားရသည္။ နာရီေပါင္းမ်ားစြာ ခံစားခဲ့ရသည့္
နာက်င္မွဳ၊ ပင္ပန္းမွဳမ်ားသည္ ဘယ္ဆီသို႔ ေရာက္ကုန္သည္မသိ။
အမ်ိဳးအမည္မသိရေသာ ခံစားခ်က္တို႔က အစားထိုး ဝင္ေရာက္လာ ခဲ့သည္။
ပီတိဆိုသည္မွာ ဤသည္ကို ေခၚေလသည္လားမသိ။ မ်ိဳးဆက္သစ္ဆိုေသာ အသိက
ခြန္အားသစ္တို႔ိကို ေမြးဖြားေပးလာသည္။ ေတာ္လွန္ေရးကာလ၊
တိုက္ပြဲမ်ားၾကားတြင္ လူ႔ေလာကထဲ ေရာက္လာသည့္ ေတာ္လွန္ေရးမ်ိဳးဆက္။
ပါတီ၏မ်ိဳးဆက္။
လက္သည္အမ်ိဳးသမီးေပးလာသည့္ နီတာရဲ ကေလးေလးအား ေပြ႔ခ်ီရင္း ရြာႏွင့္
မနီးမေဝးတြင္ ရဲေဘာ္တခ်ိဳ႕ႏွင့္အတူ လံုၿခံဳေရးကင္းေစာင့္ေနသည့္
ခင္ပြန္းသည္ကို သတိရလာသည္။ သူသိ လွ်င္ မည္မွ်ဝမ္းသာမည္မသိ။
သူမတို႔ပါတီ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရး (A/S) သို႔ ဆင္းစဥ္ကတည္းက
ေတာ္လွန္ေရးထဲသို႔ ျပိဳင္တူလိုလို ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။ သို႔ေပမယ့္ ပါဝင္သည့္
တပ္ရင္းမတူခဲ့ၾကပါ။ ဖူးစာဆံုခ်င္ေတာ့ ပ်ဥ္းမနားစစ္မ်က္ႏွာတြင္
ဆံုေတြ႔ခဲ့ၾကသည္။ ၁၉၅၀၊ စက္တင္ဘာ (၁) ရက္တြင္ ဖြဲ႔စည္းေသာ
ျပည္သူ႔တပ္မေတာ္တြင္ အတူတကြ ပါဝင္ခဲ့ၾကသည္။ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရး
ဒီေရ အတက္အက်တေလွ်ာက္လံုး တိုက္ပြဲအသီးသီးကို ရင္ဆိုင္ဆင္ႏႊဲခဲ့ၾကသည္။
ေနာက္ပိုင္း ပါတီ၏ တာဝန္ေပးခ်က္အရ ရွမ္းျပည္နယ္ေတာင္ပိုင္းခ႐ိုင္
အေျခခံေဒသတြင္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ ၾကသည္။
“ကၽြန္မသြားမွ ျဖစ္ေတာ့မယ္။ အစစအရာရာ ကူညီေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္“
ေမြးဖြားျပီးကာစ ေသြးႏုသားႏုဆိုေပမယ့္ အသက္အႏၱရာယ္လံုျခံဳေရးကိုက
ပိုဦးစားေပးရသည္။ ရန္သူ႔စစ္ေၾကာင္းေရွာင္ရင္း ေတာထဲတြင္
ဗိုက္နာလာသည္မို႔ နီးစပ္ရာ ရြာသို႔ဝင္၍ ကေလးမီးဖြား ရျခင္းျဖစ္သည္။
ေျပာက္က်ားအဖြဲ႔မို႔ သူမတို႔တြင္ လူအင္အား သိပ္မပါလာခဲ့။ ရဲေဘာ္အခ်ိဳ႕က
ရြာျပင္တြင္ က်န္ခဲ့ျပီး သူမႏွင့္ အင္းေလးေဒသသူ ရဲေဘာ္တေယာက္က
ရြာတြင္းဝင္လာခဲ့ၾက ျခင္းျဖစ္သည္။
(၂)
တဲထဲမွ
ထြက္လာျပီး မၾကာခင္မွာပင္ ရြာျပင္မွ ေသနတ္သံမ်ားကို စတင္ၾကားရသည္မို႔
သူမတို႔ ႏွစ္ေယာက္ တေယာက္မ်က္ႏွာ တေယာက္ၾကည့္မိၾကသည္။ ရြာျပင္မွာ
တိုက္ပြဲျဖစ္ေနျပီ။ သူမလက္ထဲတြင္က ယေန႔မွ လူ႔ေလာကထဲေရာက္လာသည့္
ကေလးငယ္ေလး ရွိေနသည္။ ဘာလုပ္ရမည္နည္း။
အေတြးတို႔မဆံုးမီ သူမတို႔ထံသို႔ ကေမ်ာေသာပါး ေျပးလာေသာ ရဲေဘာ္တေယာက္ကို
ေတြ႔ရ သည္။
"ဗိုလ္ဘသိုက္က မွာလိုက္တယ္။ သူတို႔ခံပစ္ထားမယ္တဲ့။ ရန္သူေတြ
ရြာထဲမေရာက္ခင္ အျမန္ ေျပးျပီး၊ ------ ရြာမွာ ေစာင့္ေနပါတဲ့။
အခ်ိန္မရွိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရြာထဲက ခ်က္ခ်င္းထြက္မွ ျဖစ္မယ္"
ခင္ပြန္းသည္ ရဲေဘာ္ဘသိုက္အတြက္ စိုးရိမ္သြားမိေသာ္လည္း၊
ေစာဒကမတက္မိေတာ့။ သူမ၏ ခင္ပြန္းသည္သည္ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔အနစ္နာခံတတ္သည့္
တပ္မွဴးေကာင္းတေယာက္။ စစ္ေျမ ျပင္တြင္ တပ္မွဴး၏ ဆံုးျဖတ္ခ်က္သည္သာ
အတည္ျဖစ္သည္မို႔ သားငယ္ေလးကိုပိုက္၍ သုတ္ေျခတင္ရေတာ့သည္။
ခ်ိန္းထားသည့္ေနရာတြင္ အခ်ိန္အတန္ၾကာေစာင့္ေပမယ့္ ကိုဘသိုက္တို႔
ေရာက္မလာခဲ့။ ရန္သူတပ္မ်ား ေတာင္ယာမက်န္ ရြာဖုန္းဆိုးမ်ားကိုပါ
ပိုက္စိပ္ တိုက္ေနျခင္း၊ ပင္မတပ္ဖြဲ႔ႏွင့္ အခ်ိန္မွီ
ပူးေပါင္းရန္လိုအပ္ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ရြာမွ ရင္းႏွီးသူ မိသားစုထံတြင္
သားေလးအား ခဏအပ္ႏွံ၍ ေရွ႕ခရီးဆက္ရသည္။
သိပ္မၾကာလိုက္။ ပင္မတပ္ဖြဲ႕ႏွင့္ ေပါင္းမိျပီးေနာက္ပိုင္း
ခ်စ္ခင္ပြန္းသည္တို႔၏ အျဖစ္ဆိုးကို ရင္နင့္ဖြယ္ ၾကားခဲ့ရသည္။
အဆမတန္အင္အားၾကီးမားသည့္ ရန္သူ႔တပ္မ်ားအား ခုခံေခ်မွဳန္း ရင္း
ဂုဏ္ေရာင္ေျပာင္စြာ က်ဆံုးခဲ့ၾကေလျပီ။ ရန္သူ႔တပ္မ်ား၀ိုင္းကာ
လက္နက္ခ်ခိုင္းသည့္ ၾကားမွ ဒူးမေထာက္၊ အညံ့မခံခဲ့။ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ
လက္နက္ကို စြဲကိုင္ကာ တိုက္ပြဲဝင္သြား ခဲ့ၾကသည္။ တိုက္ရဲ၊
ေသရဲခဲ့ၾကသည္။
လံုျခံဳေရးအေျခအေန အတန္ငယ္ စိတ္ခ်ရေတာ့ သားေလးအား ခဏထားခဲ့သည့္ ----
ရြာသို႔ သူမ ျပန္ဝင္သည္။ မ်ိဳးဆက္သစ္သားငယ္ေလးအား သူ႔ဖခင္ကဲ့သို႔ေသာ
ေတာ္လွန္ေရးသား ေကာင္းတေယာက္ ျဖစ္လာေစရန္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးရမည္။
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ၾကီးစြာျဖင့္ ရြာသို႔ ေရာက္စဥ္မွာပင္ အလာေကာင္းေပမယ့္
အခါေႏွာင္းျပီမွန္ သိလိုက္ရျပန္သည္။ ေနဝင္း၏ ဖက္ဆစ္ေၾကးစားစစ္တပ္မ်ား
ကမ္းကုန္ေအာင္ ရမ္းကားသြားခဲ့ျပန္ေလျပီ။ ရြာကို မီးရွိဳ႕႐ံုမက
ရြာသူရြာသားအမ်ားအျပားကိုပင္ ႐ိုက္ႏွက္ညႇဥ္းပန္းခဲ့ၾကသည္။
မည္သူမွ်ေဖာ္ေကာင္မလုပ္ခဲ့ၾက။ ကေလးငယ္ကို လံုျခံဳေသာ ေနရာတြင္
ဖြက္ထားခဲ့ၾကသည္။ ေက်းလက္ေနျပည္သူမ်ားအား ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္ကာ
အိုးအိမ္မ်ားကို ဖ်က္ဆီးလိုက္လွ်င္ ေတာ္လွန္ေရးအရွိန္ကို
႐ိုက္ခ်ိဳးႏိုင္ မည္ဟု ယုတ္မာစြာ ယူဆထားသည့္ ေၾကးစားစစ္တပ္၏ ျပယုဂ္ကို
နာက်ည္းဖြယ္ ေတြ႔ျမင္ရ သည္။
ေၾကးစားတပ္မ်ား ရြာမွထြက္သြားျပီးေနာက္ပိုင္း အေျခအေနကို
စိတ္မခ်သည္ႏွင့္ သူမကေလး အား ေစာင့္ေရွာက္ထားေသာ မိသားစုသည္
ပင္းတယေဒသသို႔ ေျပာင္းေရႊ႕သြားေၾကာင္း ၾကားသိရျပန္သည္။
ေၾကးစားတပ္အႏၱရာယ္ကို ေၾကာက္၍ ရြာအမည္အား ေျပာမထားခဲ့။ ကေလးအား
လူျဖစ္ေအာင္ေမြး၍ အရြယ္ေရာက္လာခ်ိန္တြင္ သူမထံသို႔ ျဖစ္သည့္နည္းျဖင့္
ပို႔ေပးမည္ဆိုေသာ စကားတခြန္းကိုသာ ၾကားလိုက္ရေတာ့ သူမ
ရင္ကြဲနာက်ရျပန္သည္။ ဤသို႔ေသာ စစ္မက္ကာလတြင္ မိတ္ေဆြမ်ား၏ေစတနာကိုလဲ
သူမ သေဘာေပါက္ပါသည္။ သို႔ေပမယ့္ ကိုယ့္ရင္ေသြးေလးကို ရင္အုပ္မကြာ
ေစာင့္ေရွာက္ခ်င္သည္ကေတာ့ မိခင္တိုင္း၏ ေမတၱာပင္ မဟုတ္ပါလား။
ႏို႔အံုေတြ တင္းလာသည့္အခါတိုင္း မိခင္ႏို႔ခ်ိဳ တစက္မွ မစို႔လိုက္ရ သည့္
သားငယ္ေလးအတြက္ မ်က္ရည္အတန္တန္ က်ခဲ့ရသည္ပဲေလ။
(၃)
လ အခ်ိန္ကား
(၁၉၈၂)။
ေနရာကား ေပြးလွျမိဳ႕။
ေပြးလွျမိဳ႕သည္ ပင္းတယနယ္ထဲမွ ျဖစ္ျပီး၊ ဓႏုတိုင္းရင္းသားအမ်ားစု
ေနထိုင္သည့္ ျမိဳ႕ျဖစ္ သည္။ တိုက္နယ္ေဆး႐ံုငယ္တခုရွိျပီး၊
ငါးရက္တေစ်းရွိသည့္ ျမိဳ႕ငယ္ေလးျဖစ္သည္။ ဗမာျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၏
(၁၉၇၉) ပန္ဆန္းတိုးခ်ဲ႕ဗဟိုအစည္းအေဝးမွ အသစ္ဖြဲ႔စည္းခဲ့ေသာ
အလယ္ပိုင္းဗဟိုဌာနခြဲ နယ္ေျမတြင္ ပါဝင္သည္။
ခင္ပြန္းသည္ဆံုး၊ သားလည္းေပ်ာက္အေျခအေနမ်ား
ျဖစ္ပြားျပီးသည့္ေနာက္ပိုင္း ေရရွည္ပူေဆြး ဖို႔ သူမမွာ အခ်ိန္မရခဲ့။
ေနဝင္းေၾကးစားတပ္၏ စစ္ေၾကာင္းမ်ားႏွင့္ တိုက္ပြဲမ်ားစြာ ရင္ဆိုင္ဆင္ႏႊဲ
ခဲ့ရသည္။ အေရွ႕ပိုင္းတိုင္းစစ္ဌာနခ်ဳပ္ (ရပခ)တိုင္းမွဴး ဗိုလ္သန္းတင္၏
မိုးလံုးဟိန္းစစ္ဆင္ေရး၊ ဂဠဳန္စစ္ဆင္ေရးမ်ားကို ၾကံ့ၾက့ံခံ
ရင္ဆိုင္ခဲ့ရသည္။ (၁၉၇၁)တြင္ ဖြဲ႕စည္းေသာ (၁၀၈) စစ္ေဒသ ၏
လူထုစည္း႐ံုးေရးမ်ားတြင္ စြမ္းစြမ္းတမံ ပါဝင္ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။
ထိုမွတဖန္ (၁၀၈)စစ္ေဒသ ႏွင့္ (၆၈၃) တပ္မဟာနယ္ေျမမွ ေကဒါမ်ားႏွင့္
ပါတီဝင္မ်ားပါဝင္သည့္ အလယ္ပိုင္းဗဟိုဌာနခြဲကို ဖြဲ႔စည္းျပီး
ေနာက္ပိုင္းတြင္လည္း ပါတီမွေပးအပ္ေသာ တာဝန္မ်ားကို အသက္ႏွင့္ရင္း၍
ေက်ပြန္ ေအာင္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။ အလုပ္တာဝန္မ်ားႏွင့္ ပိေန၍
နာက်င္ခဲ့ရေသာ ရင္ထဲမွ ဒဏ္ရာ မ်ားက အကင္းေသစ ျပဳေနခဲ့ပါျပီ။
ထိုဒဏ္ရာမ်ားကို အသစ္တဖန္တူးဆြေစခဲ့သည္ကား --- ။
ထံုးစံအတိုင္း ေပြးလွေစ်းေန႔သည္ ေစ်းသြားေစ်းလာမ်ားျဖင့္
စည္ကားလို႔ေနသည္။ ငါးရက္ တေစ်းမို႔ နီးစပ္ရာနယ္ေပါင္းစံုမွ
ေစ်းေရာင္းေစ်းဝယ္မ်ားျဖင့္ ျပည္႔လွ်ံေနသည္။ တာဝန္ႏွင့္
ရြာထဲျမိဳ႕ထဲဝင္လွ်င္ ထိုလိုေန႔မ်ိဳးကို သူမေရြးခ်ယ္ေလ့ရွိသည္။
ၾကံၾကံဖန္ဖန္ ကံၾကမၼာက ဖန္တီးလာေတာ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ
ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာသူကို သူမ ေတြ႔လိုက္ရသည္။
“ဦးခြန္သိန္း၊ ဦးခြန္သိန္း၊ ဟုတ္ပါတယ္ေနာ္"
ဓႏုတိုင္းရင္းသူတေယာက္လို ႐ုပ္ဖ်က္ထားသည့္ သူမကို ထိုသူက မမွတ္မိ။
“ကၽြန္မ မျမၾကည္ပါ။ ဟို ... ကၽြန္မကေလးေလးေလ၊ ဦးခြန္သိန္းတို႔
ေစာင့္ေရွာက္ေပးတာ"
ထိုသူက ေဘးဘီဝဲယာကိုၾကည့္သည္။
“ဒီမွာေျပာလို႔မေကာင္းဘူး။ အိမ္ခဏလိုက္ခဲ့ပါလား"
သားေဇာေၾကာင့္ လံုၿခံဳေရးကိုပင္ ဂ႐ုမစိုက္မိ။ ထိုသူေခၚရာသို႔
တေကာက္ေကာက္ လိုက္ျဖစ္ သြားသည္။
“သား၊ သားေလးေကာဟင္ .... "
x x x x x x x x x
|
