ရသစာစု

(၄)

အခ်ိန္ကား (၁၉၈၃) ခု။
ေနရာကား နန္႔လန္နယ္။

အလုပ္ကိစၥတခုျဖင့္ နန္႔လန္နယ္အတြင္းမွ ရြာငယ္တခုသို႔ ေရာက္ရွိေနသည္။ နန္႔လန္ျမိဳ႕အေျခ စိုက္ စစ္တပ္၏ စစ္ေၾကာင္းမ်ား နယ္ေျမတြင္းရွိေေနေပမယ့္ အနီးအနားမွ ရြာတရြာတြင္ မိမိတို႔ တပ္စုတစုရွိေနသည္မို႔ စိတ္ခ်လက္ခ်ပင္ တေယာက္တည္းထြက္လာျဖစ္ခဲ့သည္။ ျပန္ခါနီး ရြာလူၾကီးမိသားစုမွ ထမင္းစားအတင္းေခၚေနသျဖင့္ ေခတၱ ဝင္ထိုင္ျဖစ္သည္။ ေျပာက္က်ား စစ္ေဒသ၊ လွဳပ္ရွားနယ္ေျမတြင္ လူထုမ်ားႏွင့္ ရင္းႏွီးခင္မင္မွဳသည္ ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ အေရးပါလွသည္။

အခ်ိန္အားျဖင့္ သိပ္မၾကာလိုက္။ အိမ္ဝိုင္းထဲမွ မသကၤာဖြယ္ရာ အသံတခ်ဳိ႕ၾကားရသည္မို႔ ပါလာ သည့္ ေသနတ္ကို ဆြဲထုတ္ရသည္။ အေျခအေနကို ေလ့လာၾကည့္ေတာ့ ရန္သူမ်ား ဝိုင္းထား သည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ခုခံျပီး ခုန္ခ်ထြက္ေျပးလွ်င္ေတာ့ လြတ္ခ်င္လြတ္ႏိုင္မည္။ ေသနတ္သံ ၾကားသည္ႏွင့္ ---- ရြာအနီး ေတာင္ယာတဲမ်ားတြင္ အေျခစိုက္ထားေသာ တပ္စုက ခ်က္ခ်င္း လိုက္လာလိမ့္မည္။

ထိုရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ေသနတ္ကို ေမာင္းတင္စဥ္ခဏ။ အလို --- ဘာသံပါလိမ့္။ ငိုသံ။ ကေလး ငယ္တေယာက္၏ ငိုရွိဳက္သံ။ ရြာလူၾကီး ဇနီးက ကေလးငယ္၏ ပါးစပ္ကို အတင္းပိတ္ထား သည္မို႔ ဝူးဝူးဝါးဝါး ျဖစ္ေနသည္။ သူမ ေသနတ္ေျပာင္းက ေအာက္သို႔ ငိုက္သြားသည္။ ေၾကးစား စစ္တပ္သည္ လူစိတ္ကင္းမဲ့ေနေသာ တပ္ျဖစ္သည္။ အိမ္ေပၚတြင္ ကေလးငယ္တေယာက္ရွိေန သည္ကို ဂ႐ုစိုက္မည္မဟုတ္။ သူမ စပစ္သည္ႏွင့္ က်ည္ဆံမ်ားက တဲထဲသို႔ တရေဟာ ဝင္လာ လိမ့္မည္။ သူမလြတ္ေအာင္ ေရွာင္ႏိုင္ေပမယ့္ သနားစဖြယ္ ကေလးငယ္ႏွင့္ မိသားစုတခု အသက္ဆံုးရလိမ့္မည္။ ထိုရြာလူၾကီးမိသားစုသည္ ေတာ္လွန္ေရးကာလတေလွ်ာက္တြင္ သူမ တို႔အား ကူညီအားေပးခဲ့သည့္ သူရဲေကာင္း ျပည္သူမ်ားျဖစ္သည္။

ေသနတ္တခ်က္မွမေဖာက္ဘဲ အသာတၾကည္ပင္ သူမ အဖမ္းခံလိုက္ပါသည္။ ရြာတြင္းတြင္ စစ္တပ္ သတင္းေပးတေယာက္ေယာက္ရွိႏိုင္သည္ဆိုေသာ အခ်က္ကို သူမ ေပါ့ေလ်ာ့စြာ သတိ မျပဳခဲ့မိျခင္းသာ ျဖစ္သည္။

အဖမ္းခံျခင္းသာျဖစ္သည္။ လက္နက္ခ်ျခင္းမဟုတ္။ ဒါကို သူတို႔သိေအာင္ သူမ ေျပာရသည္။ ရြာသားမ်ားေရွ႕တြင္ လူမဆန္ေအာင္ ဝိုင္းဝန္း႐ိုက္ႏွက္ ကန္ေက်ာက္ျခင္းကို ခံရသည္။ အသား နာသည္ထက္ ရင္ထဲတြင္ ပိုနာရသည္က သူမအား ဖမ္းဆီးႏွိပ္စက္ကာ ခြဲ႐ံုးအေျခစိုက္ေနရာကို ေမးေနေသာ စစ္ေၾကာင္းမွ အရာရွိသည္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ဆယ့္ေလးႏွစ္ေက်ာ္က သူမေမြးဖြား ထားခဲ့ေသာ သူမ၏ သားရတနာ ျဖစ္ေနခဲ့ျခင္းပင္။

"ဗိုလ္ၾကီး၊ ကြန္ျမဴနစ္ေတြ အလံုးအရင္းနဲ႔ ဒီဘက္ကို ဆင္းလာတယ္ သတင္းရတယ္"
“ရြာထဲမွာ ၾကာလို႔မျဖစ္ဘူး၊ ဒါ သူတို႔နယ္ေျမ၊ နန္႔လန္တပ္ကို ခ်က္ခ်င္းသတင္းပို႔၊ စစ္ကူေတာင္း၊ ဆုတ္ဖို႔ျပင္ေတာ့"
“သူ႔ကို ဘယ္လိုလုပ္မလဲ"
“ကြန္ျမဴနစ္မ၊ ေခါင္း သိပ္မာတယ္၊ ရွင္းပစ္လိုက္၊ ေနဦး၊ ငါပစ္မယ္"

ေသြးအိုင္မ်ားၾကားတြင္ လဲေနေသာ သူမ ရွိသမွ်အားကို စုစည္း၍ ေခါင္းေထာင္ရသည္။ သားေလး မည္မွ်ရက္စက္ယုတ္မာေနသည္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အေမသတ္ေသာ သားအျဖစ္ ဘဝသံသရာ အဆက္ဆက္ ငရဲခံရမည္ကို သူမ မလိုလား။

“သားမပစ္နဲ႔၊ မွားမယ္၊ မပစ္နဲ႔"

x x x x x x x x x

ေနာက္ဆက္တြဲ -

အကယ္၍မ်ား သူ႔ကိုသားဟုေခၚကာ နီးရာေသနတ္ေျပာင္းဝသို႔ တိုးဝင္အေသခံသြားေသာ၊ သူ႔အေခၚ ကြန္ျမဴနစ္မတေယာက္၏ အတြင္းခံအက်ႌထဲမွ ဓာတ္ပံုတပံုကိုသာ ဗိုလ္စစ္ေအာင္ ေတြ႔ျမင္ခဲ့မည္ဆိုပါက ---------- ။

(မွတ္ခ်က္။   ။သမိုင္းေနာက္ခံအခ်က္အလက္မ်ားအား ရဲေဘာ္ခင္ညိဳ၏ “၄၉-ေတာ္လွန္ေရး မ်ိဳးဆက္ တဦး၏ ဘ၀၏ဝဒိုင္ယာရီ" ႏွင့္ ဗိုလ္သန္းတင္၏ “စစ္ဆင္ေရးျပီး စစ္ဆင္ေရး“ စာအုပ္မ်ားအား ရည္ညႊန္း ကိုးကားပါသည္။ ေမြးရပ္ဌာေန၊ ရွမ္းေမာေျမမွ၊ ယမ္းေငြ႕က်ည္ဆံ၊ ေသနတ္သံမ်ားၾကားတြင္ သူရဲေကာင္း ပီသစြာ က်ဆံုးသြားၾကေသာ ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ားအားလံုးအား ဂုဏ္ယူစြာ ဦးညႊတ္ပါ၏။)

(ပထမပုိင္း -)

မူးယစ္ေဝေသာ သပြတ္အူညမ်ား          ဂ်က္ကြမ္းၿခံကုန္း

ARCHIVE