|
ကိုဟိုဒင္းေရ-
လူကိုေခြးသတ္တာသာမက သံဃာကို
ေခြးသတ္တာပါ၊ က်ေနာ္တို႔ ေတြ႔ေနၾကရၿပီဗ်ာ။
ဗမာျပည္သမိုင္းမွာ
အဆိုးဆံုးအျဖစ္ကို က်ေနာ္တို႔ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ ရင္ဆိုင္ေနရတာ
ပါလားဗ်ာ၊ ဒါ ဗမာႏိုင္ငံမွဟုတ္ပါေလစ၊ (၂၁) ရာစုမွ ဟုတ္ပါေလစလို႔
ကိုယ့္ကိုယ္ကို အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပန္ေမးေနမိေတာ့တယ္။
အဂၤလိပ္ကိုလိုနီ
အစိုးရလက္ထက္ ၁၉၃၆ ခုႏွစ္၊ မႏၱေလးအာဇာနည္ (၁၇) ဦး အေရး အခင္းမွာ
သံဃာေတြကိုပစ္သတ္တယ္ဆိုတာ ႐ွိခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒါက ကိုလိုနီအစိုးရ၊
ဘာသာမတူ၊ လူမ်ိဳးကြဲျပား၊ တျခားတႏိုင္ငံကလာတဲ့ နယ္ခ်ဲ႕ေတြ၊ ေနာက္ၿပီး
ဂ်ပန္ဖက္ဆစ္ ကာလတုန္းက သံဃာေတာ္ေတြကို ႐ိုက္တယ္၊ ႏွက္တယ္ဆိုတာ
႐ွိခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါဟာလည္း ဓေလ့ထံုးစံမတူ၊ လူမ်ိဳးကြဲျပားတဲ့ တိုင္းတပါးက
ဖက္ဆစ္ေတြ။ အခုေတာ့ ႐ိုင္းပေလဗ်ာ၊ ရာဇ၀င္႐ိုင္းပေလ။
ေရႊတိဂံုကုန္းေတာ္ေပၚမွာ စစ္ဖိနပ္ေတြ တခြပ္ခြပ္နဲ႔တဲ့။ ေ႐ွးေခတ္က
ဗမာအမ်ိဳးသားေတြ အဂၤလိပ္ကိုလိုနီနဲ႔ ရင္ဆိုင္ခဲ့ၾကတာကို
မၾကားဖူးၾကေလေရာ့သလား။ ေရႊတိဂံုကုန္းေတာ္ေပၚမွာ ဖိနပ္မခၽြတ္တဲ့
အဂၤလိပ္ကို အေသခံၿပီး ဓားနဲ႔ခုတ္ခဲ့တာေလ။ က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံသားေတြ ဗုဒၶ
ဘာသာဝင္ေတြအေနနဲ႔ ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္ႀကီးနဲ႔တကြ
ဘုရားေက်ာင္းကန္အားလံုးမွာ ဖိနပ္ မစီးၾကဖို႔ တိုင္းတပါးက လူေတြနဲ႔
ျပင္းျပင္းထန္ထန္ တိုက္ပြဲဆင္ခဲ့ရတဲ့ သမိုင္း႐ွိခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ တုန္းက
သတင္းစာေတြ၊ ဇာတ္သဘင္ေတြပါ ဒီကိစၥကို အျပင္းအထန္ ဆန္႔က်င္ၾကလို႔
တႏိုင္ငံ လံုးဆိုင္ရာ အမ်ိဳးသားေရးလႈပ္ရွားမႈႀကီး ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒါဟာ
မေ၀းလွေသးတဲ့ သမိုင္း၊ စာနဲ႔ေပနဲ႔ ဓာတ္ပံုအေထာက္အထားနဲ႔ကို ႐ွိတဲ့
သမိုင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ေတာင္မွ အခု ကိုယ့္ႏိုင္ငံသားက
တိုင္းတပါးသားထက္ေတာင္ ပိုမိုက္႐ိုင္းတာ ေတြ႔ေနရပါေရာ့လား။
ကိုဟိုဒင္းေရ -
ခင္ဗ်ားလည္း က်ေနာ့္လိုပဲေနမွာပါ။ အခုအခါမွာ ေရဒီယို၊ အင္တာနက္
ေတြေ႐ွ႕မွာ ထိုင္ၿပီး လူဟာ တုန္ရီေနေအာင္ ေဒါသေတြျဖစ္ေနရတယ္။
ခင္ဗ်ားဆီကိုေရးတဲ့ ဒီစာမွာ ေဒါသသံမ်ား ပါသြားရင္လည္း ခြင့္လႊတ္ပါ။
ဒီအခ်ိန္ဟာ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံသားေတြ တကယ့္ကို ႀကိတ္မႏိုင္ခဲမရ
ေဒါသေတြျဖစ္ၾက၊ မ်က္ရည္ေတြက်ၾကတဲ့ အခ်ိန္ပါ။
ေျပာလို႔ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံေတာ္က
သံဃာေတာ္ေတြေလာက္ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔တဲ့၊ ႏိုင္ငံနဲ႔အမ်ိဳးသားကို
ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ သံဃာေတာ္ ဒါမွမဟုတ္ တျခားဘာသာေရး ဝန္ထမ္း
ဘယ္ႏိုင္ငံမွာမွ မ႐ွိဘူးလို႔ ခံစားမိတယ္ဗ်ာ။ တဦးစ၊ တဖြဲ႔စေတာ့
႐ိွႏိုင္ေလာက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုလို ေသာင္းလိုက္၊ သိန္းလိုက္ ပရိတ္ရြတ္
ေမတၱာပို႔ၿပီး ေသနတ္ေျပာင္းေတြကို ထိပ္တိုက္ဝင္တိုးတဲ့
သာသနာ့၀န္ထမ္းမ်ိဳး ၾကားေတာင္မၾကားဖူးပါဘူးဗ်ာ။ သူတို႔ကိုၾကည့္ၿပီး
ဒါယကာ၊ ဒါယိကာမေတြ မ်က္ရည္က်ၾကတာလည္း သဘာဝက်ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ေတာင္မွ
ေတြးလိုက္ရင္ ရင္ထဲမွာ ဆို႔နင့္နင့္ႀကီး ခံစားရတာမဟုတ္လား။
ရဲေဘာ္ႀကီးမွတ္မိမွာပါ။ ဂဠဳန္ဆရာစံကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့ေလးခ်ိဳးႀကီးမွာ
ဆရာႀကီး သခင္ ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းက - “ရဂံုစံခ်စ္စရာ တပည့္တို႔မွာျဖင့္၊
ဥံဳအရဟံ၊ သစၥာကတိေတြနဲ႔၊ ဂဠဳန္သရဏံ ဂစၦာမိၾကေပေတာ့”လို႔ အင္မတန္
စိတ္တက္ႂကြစဖြယ္ ေရးခဲ့တာေလ။ ဒါဟာ ရတနာသံုးပါးကို ဦးထိပ္ထားေၾကာင္း၊
ဘုရားစာထဲက စာေၾကာင္းကို အင္မတန္ေျပာင္ေျမာက္စြာ ျပင္ၿပီး
ကိုယ္ေတာ္မိွဳင္းဟန္ျပဳထားတယ္ဆိုတာ လူတိုင္းသိပါတယ္။ ဒါကိုအခုေတာ့
က်ေနာ္တို႔က သူ႔မူရင္းအတိုင္း သံဃာသရဏံဂစၦာမိလို႔ ျပန္ဆိုၾက
႐ြတ္မိၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကိုဟိုဒင္းေရ၊ အခု အဲဒီရတနာသံုးပါးထဲက တပါးကို
စစ္ဖိနပ္ေတြနဲ႔ ကန္လားကန္ရဲ႕၊ ေခါင္း႐ိုက္လား႐ိုက္ရဲ႕။ ဗမာစကားမွာ
ဘုန္းၾကီးေခါင္းေခါက္ၿပီး ကန္ေတာ့တယ္ဆိုတာ မွတ္မိတယ္မဟုတ္လား။ နအဖကေတာ့
ဘုန္းႀကီးေခါင္းကို လွိမ့္ကန္ၿပီးတာေတာင္ ဘုန္းႀကီးက
ျပန္ဝန္ခ်ေတာင္းပန္ခိုင္း ေနေလရဲ႕ဗ်ာ။ ေနာက္ၿပီး ၿမိဳ႕လည္ေခါင္က
လမ္းမႀကီးေတြေပၚမွာ သံဃာေတာ္ေတြကို အမဲပစ္သလို စိမ္ေျပနေျပ
ပစ္သတ္ေနတာကေရာ ဒီေကာင္ေတြကို ရာသက္ပန္ ပတၱနိကၠဳဇၨန ကံေဆာင္ရမယ္။
ေျပာရရင္
က်ေနာ္တို႔ဒီေန႔ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ ဖိႏွိပ္သူေတြကို က်ေနာ္ကေတာ့
ရန္သူလို႔ပဲ တည့္တည့္ေခၚမယ္ဗ်ာ။ ဒီေကာင္ေတြဟာ ေတာ္႐ံုရက္စက္တာမဟုတ္ဘူး။
သူတို႔ဟာ အခုကိစၥ က်မွ သူတို႔ရဲ႕ေဒါသကို အႏိႈးဆြခံရၿပီး
စိတ္လိုက္မာန္ပါေတြ ေလွ်ာက္လုပ္ေနတာ။ ႐ွက္ရမ္း ရမ္းေနတာမဟုတ္ဘူးဗ်၊
သူတို႔မွာ လူထုအေပၚ ဒီလို မတရားမညႇာတာ ရက္ရက္စက္စက္ လုပ္ဖို႔ဆိုတာဟာ
ဗမာႏိုင္ငံမွာ စစ္အုပ္စုရယ္လို႔ စေပၚလာကတည္းက သူတို႔ေခါင္းထဲမွာ
႐ွိခဲ့တဲ့ အေတြးအေခၚျဖစ္တယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ဒီအေတြးအေခၚကို ဗိုလ္ေန၀င္းက
အာဏာတက္လာစဥ္မွာ ‘ဓားဓားခ်င္း လွံလွံခ်င္း ရင္ဆိုင္မယ္’လို႔ ေၾကျငာၿပီး
ပလႅင္ေပၚအဆင္းက်ေတာ့ ‘စစ္တပ္က မွန္ေအာင္ ေသေအာင္ ပစ္တယ္”လို႔
က်ိန္စာတိုက္တာနဲ႔ ေဖာ္ေျပာခဲ့တယ္၊ ဆိုလိုတာ ဒါဟာ သူတို႔ရဲ႕
အေသြးထဲအသားထဲမွာ စိမ့္၀င္ေနတဲ့ အယူအဆျဖစ္တယ္။ သူတို႔ေသမွ ဒီအယူအဆနဲ႔
လုပ္ဟန္ကိုစြန္႔မွာ။
က်ေနာ္တို႔
ျပည္သူေတြဟာ ဒီလိုေကာင္မ်ိဳးေတြကို ရင္ဆိုင္ေနရတာပါ။ (ဒါနဲ႔မ်ားေတာင္
မွ တခ်ဳိ႕လူေတြက ဗမာျပည္ကလူေတြ ေၾကာက္ေနၾကတယ္၊ အေၾကာက္တရားက ဖိစီးျခင္း
ခံေနရတယ္ ဆိုတာမ်ိဳး ေျပာၾကေသးတယ္ဗ်)။
ခင္ဗ်ားစဥ္းစားၾကည့္ပါ ရဲေဘာ္ႀကီးရယ္။ အိမ္မွာေနေတာ့ ႐ိုက္ၿပီးဖမ္းတယ္။
လမ္းေပၚ ထြက္ေတာ့ ေသနတ္နဲ႔ပစ္တယ္။ ဒီေလာက္ ယုတ္မာရမ္းကားေနမွေတာ့
လူေတြအေနနဲ႔ သည္းခံ ႏိုင္စြမ္းေတြ ကုန္ဆံုး႐ံုမက ရရာလက္နက္နဲ႔
ျပန္ခ်ခ်င္စိတ္ေတြ ေပၚတာ ဆန္းသလားဗ်ာ၊ သူမ်ား မေျပာနဲ႔၊ ျပည္ပမွာေနၿပီး
အင္တာနက္ကသတင္းေတြကို ဖတ္ေနရတဲ့ က်ေနာ္တို႔ ခင္ဗ်ားတို႔ လည္းပဲ
လက္ထဲ႐ွိတဲ့ ေမာက္စ္ကိုကိုင္ၿပီး ေမာ္နီတာေပၚက စစ္သားေတြပံုကို
ပစ္္ေပါက္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတြ ေပၚတယ္မဟုတ္လား။ တကယ္လို႔သာ အနီးအနားမွာ
လက္နက္လြယ္လြယ္ရႏိုင္ရင္ လက္နက္ကိုင္ ပုန္ကန္မူ အမ်ိဳးမ်ိဳးေပၚေပါက္တာ
ၾကာလွေရာ့မယ္။
ဆိုလိုတာ
အခုလိုျဖစ္ေနမွေတာ့ ျပည္သူေတြဘက္က ဘာပဲလုပ္လုပ္ တရားတယ္ ဆိုတာပဲ
ေရာင္းရင္းႀကီးေရ႕။ ဒီေကာင္ေတြကို ခဲနဲ႔ ျပန္ေပါက္၊
တုတ္နဲ႔ျပန္႐ိုက္လည္း တရား တယ္။ ေခ်ာင္း႐ိုက္ ေခ်ာင္းထုလည္း တရားတယ္။
ေသနတ္႐ွာေတြ႔လို႔ ေသနတ္နဲ႔ျပန္ပစ္၊ လက္လုပ္ဗံုးနဲ႔ထုရင္လည္း က်ေနာ္ေတာ့
လက္ခုပ္တီးမယ္ဗ်ာ။
ျပည္သူေတြကို
ဒီလုိလုပ္ေအာင္ တြန္းပို႔တာဟာ အုပ္စိုးသူေတြျဖစ္တယ္။ လမ္းေပၚ
ေလွ်ာက္ေနသူကို ေသနတ္ကိုင္ေစတာဟာ အုပ္စိုးသူပဲ။ ဒီအခ်က္ကို
ဒီေန႔ဗမာျပည္ အျဖစ္ အပ်က္က ထပ္ၿပီး အတည္ျပဳေပးတယ္လို႔ပဲ ေျပာရမယ္။ ဒါဟာ
သမိုင္းနဲ႔ဆိုင္တဲ့ မွတ္တမ္းတင္ ရမယ့္ အေရးႀကီးအခ်က္ပဲ။
ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ေတာ့
က်ေနာ္ေျပာရဲတယ္ဗ်ာ ကိုဟိုဒင္း၊ က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံမွာ သာသနာ
တည္ျမဲတယ္ဆိုရင္ ဒါဟာ ဗိုလ္သန္းေရႊတို႔က ပုဂံမွာ ေမွ်ာ္စင္ႀကီးေဆာက္တဲ့
ကုသိုလ္မ်ိဳးေၾကာင့္ လံုးဝမဟုတ္ဘူး။ ေဟာဒီလို မ်က္ရည္အသြယ္သြယ္နဲ႔
လက္အုပ္ခ်ီေနတဲ့ ဒါယကာ၊ ဒါယိကာမ ေတြရဲ႕ အၾကားမွာ
ေသနတ္ေျပာင္းေတြ႐ွိရာကို ေမတၱာသုတ္႐ြတ္ရင္း ႂကြခ်ီသြားၾကတဲ့
သံဃာေတာ္အ႐ွင္ျမတ္ေတြေၾကာင့္ပဲဗ်။
ဘယာေဘးကြာေ၀းၾကပါေစ။
x x x x x x x x x
ယာေတာက
သာေျဗာ |
