သတင္းေဆာင္းပါး

‘ငါး မင္းေဆြ’ ကေန ‘ဖား မင္းေဆြ’ ျဖစ္လာၿပီ

တူေမာင္ညိဳ
(၂၀၀၇ ခုႏွစ္၊ မတ္လ ၉ ရက္)

အရင္က ‘ဖားတစ္ပိုင္း ငါးတစ္ပိုင္း မင္းေဆြ’ ပဲ။ 

အခု ေဖာ္လံဖားတဲ့ စာေတြေရးလာေတာ့ ‘ဖား မင္းေဆြ’ ျဖစ္လာၿပီ။

ေၾကာ္ျငာနဲ႔ေစ်း၀ယ္ မဂၢဇင္း (အမွတ္ ၁၃၈၊ ဇန္န၀ါရီလ)ထဲမွာ အခုလို ဘုံေျမႇာက္ ေရးထားတာ ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ “ထုိ႔ေၾကာင့္ Living Color မဂၢဇင္းအေနျဖင့္ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ အတြင္း ထြက္ရွိခဲ့ေသာ ႏုိင္ငံပိုင္သတင္းစာ ေဆာင္းပါးမ်ားအနက္ ဂုဏ္သိကၡာရွိေသာ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္အျဖစ္ မွတ္တမ္းတင္ရမည္ ျဖစ္သည္”။ ယင္းေဆာင္းပါးမွာ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္၊ ႏုိဝင္ဘာလ ၂၆ ရက္ေန႔ထုတ္ ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာမွာရွိတဲ့ “၇၅ မင္းေဆြမွ ၈၈ မင္းကိုႏုိင္ သို႔”ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးကို ရည္ၫႊန္းတာျဖစ္ပါတယ္။ ၾကည့္ရတာ အႏူေတာကလူေခ်ာ ဆိုတာ မ်ဳိးပဲ ထင္တယ္။ တဖက္ကလွည့္ေတြးျပန္ရင္ေတာ့ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္အတြင္း ႏိုင္ငံပိုင္ သတင္းစာ ေဆာင္းပါးေတြဟာ ဂုဏ္သိကၡာမရွိဘူးလို႔ ယူဆမယ္ဆိုရင္လည္း ရတာေပါ့။ က်ီးဘုတ္ေျမႇာက္၊ ဘုတ္က်ီးေျမႇာက္ လုပ္ေနတာေတြလို႔ပဲ သေဘာထားပါတယ္။

‘ငါး မင္းေဆြ’က ေဖာ္လံဖားၿပီး မတ္လ ၉ ရက္ေန႔ ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာမွာ “ကုန္ေစ်းႏႈန္းက်ခ်င္သလား လွ်ပ္စစ္မီးမွန္ခ်င္သလား”ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါး ေရးလာျပန္ပါတယ္။

‘ငါး မင္းေဆြ’က သူ႔ေဆာင္းပါးထဲမွာ ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြတက္ေနတာ၊ လွ်ပ္စစ္မီးေတြ မွန္မွန္မလာတာေတြကို ၀န္ခံထားတယ္။ သူလည္း ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြ က်ဆင္းေစခ်င္တဲ့အထဲ ပါဝင္ပါသတဲ့။ ဒါေပမယ့္ သိမ္ႀကီးေစ်းေရွ႕ မဟာဗႏၶဳလလမ္းေပၚ ဆႏၵျပၾကသူေတြလိုေတာ့ သတၱိမရွိပါဘူး။

အခုလို ဆႏၵျပမႈကေလးေတြကေန လူထုအုံႂကြမႈႀကီးအထိ က်ယ္ျပန္႔သြားမွာကိုလည္း ထိတ္လန္႔စုိးရိမ္ေနေၾကာင္း ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ လူထုအုံႂကြမႈႀကီးျဖစ္လာရင္ အေျခခံ လူတန္းစားေတြ အငတ္ေဘးႀကီး ဆိုက္သြားမယ္လို႔လည္း ၿခိမ္းေျခာက္လိုက္ပါေသးတယ္။ ထမင္းငတ္တဲ့ဗိုက္က က်ည္ဆန္မေၾကာက္ဘူးလို႔ အေျဖေပးၿပီးသားပါ။

တိုင္းျပည္မွာ အေျခခံလူတန္းစားေတြ အမ်ားစုျဖစ္တဲ့ လယ္သမား၊ အလုပ္သမား၊ ၿမိဳ႕ေနဆင္းရဲသားေတြ၊ ၀န္ထမ္းေတြ ဘာေၾကာင့္ အခုလို ဆင္းရဲေနၾကရတာလဲ။ တုိင္းျပည္ရဲ႕ ဥစၥာဓနေတြကို အထက္တန္းစားေတြျဖစ္တဲ့ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြ၊ သူတို႔ရဲ႕ ေဆြမ်ဳိးအသိုင္း အဝိုင္းေတြ၊ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြနဲ႔ေပါင္းၿပီး စီးပြားျဖစ္ေနၾကတဲ့ စစ္ဗ်ဴ႐ုိကရက္လူတန္းစားေတြက လုယက္အပိုင္စီးထားၾကလို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအရင္းခံအေၾကာင္းတရားကို ‘ငါး မင္းေဆြ’ မေဖာ္ထုတ္၀ံ့ဘူး။

ၿပီးေတာ့ သူက စစ္အစုိးရရဲ႕ ေညာင္ႏွစ္ပင္ညီလာခံရလဒ္ကို ရွင္ျပဳေတာ့မည့္ သားငယ္ ဘ၀ ေရာက္ေနတယ္လို႔ဆိုတယ္။ အဓိပၸါယ္ကေတာ့ ျပည္သူလူထု လူတန္းစား လူ႔အလႊာေပါင္းစုံ က ၀ုိင္း၀န္းဆန္႔က်င္ေနၾကတယ္လို႔ ေျပာခ်င္တာလို႔ ထင္ပါတယ္။

‘ငါး မင္းေဆြ’ က ဆန္နဲ႔ အေထြေထြကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြ က်ဆင္းဖို႔ စီးပြားေရးအေျမာ္ အျမင္ ႀကီးမားစြာနဲ႔ ေျမလြတ္ေျမ႐ုိင္း ပလပ္ေျမမ်ားတြင္ စပါးတိုးခ်ဲ႕စိုက္ပ်ဳိးပါလို႔ ေစတနာ ဗလာပြနဲ႔ အႀကံေတြေပးထားပါေသးတယ္။

ဟုတ္ကဲ့။

ဆန္စပါးစိုက္ဧကေတြနဲ႔ စပါးထြက္ေတြ တိုးပြားလာသေလာက္ ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြ က်ဆင္းသြားပါရဲ႕လား။

တိုးမ်ားလာတယ္လို႔ဆိုတဲ့ စုိက္ဧကနဲ႔ စပါးအထြက္ႏႈန္းေတြကလည္း စာရြက္ေပၚက လိမ္ညာေဖၚျပထားတဲ့ ကိန္းဂဏန္းေတြပဲလား။

ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာပါ ေဆာင္းပါးေတြရဲ႕ အၿမီႇးအေမာက္မတည့္တဲ့ ေဖာ္ျပခ်က္ ေတြကို ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာမွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ေဆာင္းပါးဆိုတာေတြနဲ႔ပဲ ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္ၾက ပါစို႔။

၂၀၀၆ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ ၉ ရက္ေန႔ထုတ္ ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာမွာ ‘ဦးေဇာ္’ ဆိုသူ ေဆာင္းပါးရွင္က “ႏိုင္ငံေတာ္၏ တုိင္းျပဳျပည္ျပဳ သမုိင္းမွတ္တိုင္မ်ား(၂)” ေဆာင္းပါးမွာ အခုလို ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

ခုႏွစ္

၁၉၈၇
၁၉၉၁
၁၉၉၃
၁၉၉၅
၂၀၀၁ 

စိုက္ဧက

၁၁ ဒသမ ၅
၁၁ ဒသမ ၉
၁၄ ဒသမ ၀
၁၅ ဒသမ ၂
၁၅ ဒသမ ၇

စပါးအထြက္ (တင္းသန္းေပါင္း)

၆၅၃
၆၃၃
၈၀၃
၈၆၀
၁၀၅၂

စပါးအထြက္ႏႈန္းတိုးေရးအတြက္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ရာမွာလည္း ပထမဆုံးအႀကိမ္ (၁)ႏွစ္ စပါးတင္းသန္းေပါင္း ၈၀၀ ထြက္ရွိေရး ရည္မွန္းခ်က္ ခ်မွတ္ေဆာင္ရြက္ခဲ့ပါသတဲ့။ ၁၉၉၃-၉၄ ခုႏွစ္ကစၿပီး ႏွစ္စဥ္ပုံမွန္ စပါးတင္းသန္းေပါင္း ၈၀၀ ထုတ္လုပ္လာႏုိင္ခဲ့ၿပီး၊ ၂၀၀၀-၂၀၀၁ ခုႏွစ္မွာ စပါးတင္းေပါင္း သန္း ၁,၀၀၀ ေက်ာ္ ထုတ္လုပ္လာႏုိင္ခဲ့ကာ၊ ၂၀၀၅-၂၀၀၆ ခုႏွစ္တြင္ စပါးတင္းသန္းေပါင္း ၁,၂၀၀ ေက်ာ္ ထုတ္လုပ္လာႏုိင္ခဲ့ပါသတဲ့။ ဆက္ၿပီးလည္း စပါးတင္း သန္းေပါင္း ၁,၅၀၀ ထြက္ရွိေရးစီမံခ်က္ ခ်မွတ္ထားတယ္လို႔ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေဆာင္းပါးရွင္က အရွိန္မထိန္းႏုိင္ဘဲ အူျမဴးၿပီး အခုလို ေရးသားထားျပန္ပါတယ္။

“ယခင္အစုိးရ ေခတ္အဆက္ဆက္၌ စပါးအမ်ားဆုံး ထုတ္လုပ္ႏိုင္သည့္ႏွစ္၌ပင္ တင္းသန္း ၆၈၀ ခန္႔သာ ထြက္ရွိသည့္အတြက္ ယခုဆိုလွ်င္ တင္းသန္း ၅၂၀ ေက်ာ္ ပိုမို ထုတ္လုပ္လာႏုိင္ၿပီျဖစ္ရာ ေနာင္ သားသမီးေျမးျမစ္အထိပင္ စားနပ္ရိကၡာႏွင့္ စပ္လ်ဥ္းၿပီး ပူပင္ေသာကျဖစ္စရာ မလုိေတာ့ေအာင္ အေျခခံအုတ္ျမစ္ေကာင္း ခ်မွတ္ထားႏုိင္ၿပီျဖစ္သည္”တဲ့။

တကယ္ပဲ ပူပင္ေသာကျဖစ္စရာ မလိုေတာ့ဘူးလား။

ေဆာင္းပါးပါ ေရးသားခ်က္ေတြကို လက္ေတြ႔ျဖစ္ရပ္ေတြက ေခါင္းခါၿပီး မဟုတ္မွန္ ေၾကာင္း အေျဖေပးခဲ့ပါတယ္။ ဒါကို အခ်က္အလက္ ၂ ခု တင္ျပၿပီး သက္ေသျပပါမယ္။

ေၾကာျငာနဲ႔ ေစ်း၀ယ္လမ္းညြန္မဂၢဇင္း အမွတ္ (၁၃၅)၊ ေအာက္တုိဘာ ၂၀၀၆၊ စာမ်က္ႏွာ ၄၇ မွ ၅၂ အထိ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ‘ထင္ေအာင္ေက်ာ္’ရဲ႕ “၀င္ေရာက္ထိန္းညိႇေပးလာ ရေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံေစ်းကြက္”ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးထဲက အခ်က္အလက္မ်ားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ မူရင္းအတုိင္း ေရးသားကူးယူေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။

ပထမဆုံး ေဆာင္းပါးေခါင္းစဥ္ကိုပဲ သတိျပဳ ဖတ္ၾကည့္လုိက္ပါ။ ေရွ႕မွာ ‘အစိုးရ’ ဆုိတာကို ထည့္ေရးလို႔မျဖစ္လို႔ ခ်န္လွပ္ထားခဲ့ရတာကို သတိျပဳမိပါလိမ့္မယ္။

(နအဖ)စစ္အစုိးရက ေလတလုံး မုိးတလုံးနဲ႔ လယ္သမားႀကီးမ်ား ဆန္စပါးကို လြတ္လပ္စြာ စိုက္ပ်ဳိးထုတ္လုပ္ သယ္ေဆာင္ေရာင္းခ်ႏုိင္ၿပီဆိုတဲ့ ဆန္စပါးေရာင္း၀ယ္ေရး မူဝါဒသစ္ကို ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၂၃ ရက္ေန႔မွာ ျပဌာန္းခဲ့ပါတယ္။ အဆိုပါျပဌာန္းခ်က္ကို ယခု လက္ေတြ႔ျဖစ္ရပ္က ေလွာင္ေျပာင္သေရာ္သလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဆန္စပါးေရာင္း၀ယ္ေရးမွာ (နအဖ)စစ္အစုိးရက “ကုန္းေစ်းႏႈန္းထိန္းသိမ္းေရး ေကာ္မတီ” အမည္ခံၿပီး ၀င္ေရာက္ျခယ္လွယ္ ေနတယ္ မဟုတ္ပါလား။ ဘယ္မွာလဲ လြတ္လပ္စြာ စုိက္ပ်ဳိးထုတ္လုပ္ ေရာင္းခ်ႏုိင္ခြင့္၊ ဘယ္မွာ လဲ လြတ္လပ္တဲ့ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္။

စစ္အစုိးရက ၀င္ေရာက္ထိန္းသိမ္းတယ္ဆိုတဲ့ နည္းလမ္းေတြကိုလည္း ေလ့လာၾကည့္ ပါဦး။

ကုန္ေစ်းႏႈန္း ဘာေၾကာင့္ ျမင့္တက္ရသလဲဆိုတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းဇစ္ျမစ္ကို မရွာေဖြ ဘဲ ဆန္ကုန္သည္ႀကီးမ်ားကို ေခၚယူၿခိမ္းေျခာက္ျခင္း၊ ျပည္တြင္းျပည္ပ ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားသူမ်ား ကို လက္ညႇိဳးထုိး အျပစ္ပုံခ်ျခင္း၊ ဆန္ကုန္သည္မ်ားကို အႏုိင္က်င့္ဖိအားေပး၍ သတ္မွတ္ ေစ်းႏႈန္းျဖင့္ အထူးႏႈန္းဆန္ဆိုင္ေတြ ဖြင့္လွစ္ေရာင္းခ်ေစျခင္း၊ နယ္စပ္သို႔ ္ဆန္တင္ပို႔ေရာင္းခ် ျခင္းကို တားျမစ္ပိတ္ပင္ျခင္းဆိုတဲ့ ေဆးၿမီႇးတိုကိုပဲ သုံးစြဲခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။

အက်ဳိးဆက္အျဖစ္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ဆင္ေျခဖုံးက အေျခခံလူတန္းစားအမ်ားစု ေနထုိင္ရာ ၿမိဳ႕နယ္ ၂၅ ၿမိဳ႕နယ္မွာ ဇြန္လအတြင္းကစၿပီး အထူးႏႈန္းဆန္ဆိုင္ ၁၀၀ ေက်ာ္ ဖြင့္လွစ္ကာ ကုစားခဲ့ရပါတယ္။ မႏၱေလးၿမိဳ႕မွာလည္း အလားတူ အထူးႏႈန္းဆန္ဆိုင္ေတြကို ဖြင့္လွစ္ေပးၿပီး ေျဖရွင္းေပးခဲ့ရပါတယ္။

ဒီလိုေျဖရွင္းေပးလိုက္လို႔ ေျပလည္သြားသလားဆိုေတာ့ ယာယီအားျဖင့္၊ ခဏတာ အားျဖင့္ အိုးထဲက ဆူပြက္ေနတဲ့ေရကို ခပ္ၿပီး ဆူပြက္ေနတဲ့ေရထဲ ျပန္ေလာင္းထည့္လိုက္သလို ေတာ့ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေရကေတာ့ ဆူပြက္ၿမဲ ဆူပြက္ေနဆဲပါ။ မၾကာခင္ကပဲ သိမ္ႀကီးေစ်း ေရွ႕ မဟာဗႏၶဳလလမ္းေပၚမွာ ကုန္ေစ်းႏႈန္းမ်ား က်ဆင္းေရးအတြက္ ဆႏၵျပပဲြ ျဖစ္ခဲ့တယ္ မဟုတ္ပါလား။

ဘာ့ေၾကာင့္ ဆန္ေစ်းႏႈန္းေတြ တက္လာရတာလဲ။ 

မက္ခ႐ိုေဘာဂေဗဒပညာရွင္ေတြက သုံးသပ္ျပရာမွာ ျပႆနာဖန္တီးလိုေသာေၾကာင့္ ဆန္ေစ်းတက္ျခင္းဟူ၍ ၂ မ်ဳိးရွိေၾကာင္း သုံးသပ္ေျပာဆိုၾကပါတယ္။ ျပႆနာေၾကာင့္ ဆန္ေစ်း တက္ရတဲ့အထဲမွာ ထုတ္လုပ္မႈျပႆနာနဲ႔ မူ၀ါဒျပႆနာ ၂ မ်ဳိးရွိပါတယ္။ မူ၀ါဒျပႆနာဆိုတာ ကေတာ့ သက္ဆုိင္ရာ အစုိးရကိစၥျဖစ္ပါတယ္။ ထုတ္လုပ္မႈျပႆနာဆိုတာကေတာ့ ထုတ္လုပ္မႈ စရိတ္ ျမင့္တက္ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဓါတ္ေျမၾသဇာေစ်းႏႈန္း၊ လုပ္အားခ၊ စက္နဲ႔ စက္ဆီစရိတ္၊ ထြန္ခ၊ ထယ္ခ၊ သယ္ယူပို႔ေဆာင္စရိတ္ စသည္ျဖင့္ သြင္းအားစုေတြ ေစ်းတက္သေလာက္ ဆန္ေစ်းတက္မွာပါပဲ။

ဆန္ေစ်းတက္လာပုံကေတာ့ ထူးျခားဆန္းၾကယ္ပါတယ္။ ဒါကလည္း စစ္အစုိးရရဲ႕ လုပ္ရပ္နဲ႔ ျပည္သူလူထု လက္ေတြ႔ဘ၀ခံစားခ်က္က အၿမဲတမ္း ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေနတဲ့အတုိင္းပဲ ျဖစ္လာတာပါ။ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလ ၁ ရက္ေန႔ကစၿပီး ႏုိင္ငံ့၀န္ထမ္းမ်ား လစာတိုးျမႇင့္ေပးမယ္ ဆိုတဲ့သတင္း ထြက္ေပၚလာတာနဲ႔ ဆန္ေစ်းႏႈန္းက မူလထက္ တုိးျမင့္သြားျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

၂၀၀၆ ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလေနာက္ပိုင္း ဆန္ေစ်းႏႈန္းမ်ားမွာ ယင္းကာလ မတုိင္မီကထက္ ၃၅ ရာခိုင္ႏႈန္း ျမင့္တက္သြားပါတယ္။ အစုိးရလစာႏႈန္း တုိးျမႇင့္ေပးလိုက္တုိင္း ဆန္အပါအ၀င္ အေထြေထြကုန္ပစၥည္းေစ်းႏႈန္းက တုိးျမင့္သြားေလ့ရွိတတ္တာကို ျပည္သူလူထုက အေတြ႔အႀကံဳ အရ သေဘာေပါက္ၿပီးသားျဖစ္ပါတယ္။

(န၀တ-နအဖ) စစ္အစုိးရလက္ထက္မွာ ၀န္ထမ္းလစာ တုိးျမႇင့္ေပးခဲ့တာ စုစုေပါင္း (၄)ႀကိမ္ ရွိပါၿပီ။

• ပထမအႀကိမ္                   ၁၉၈၉ ဧၿပီလ ၁ ရက္ေန႔

• ဒုတိယအႀကိမ္                  ၁၉၉၃ ဧၿပီလ ၁ ရက္ေန႔

• တတိယအႀကိမ္                ၂၀၀၀ ဧၿပီလ ၁ ရက္ေန႔

• စတုတၳအႀကိမ္                  ၂၀၀၆ ဧၿပီလ ၁ ရက္ေန႔

အခုလို လစာတိုးျမႇင့္ေပးလုိက္တာရဲ႕ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ျပည္သူေတြ လစာ ၀င္ေငြ တိုးပါေစဆိုတဲ့အခ်က္နဲ႔ ဖုံးကြယ္ထားတဲ့၊ ျမင့္တက္လာတဲ့ ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြေၾကာင့္ ျပည္သူလူထု ထႂကြအုံႂကြလာမွာကို လမ္းလႊဲေစခ်င္တာနဲ႔ ယာယီ ထြက္ေပါက္ရွာတာပဲ ျဖစ္ပါ တယ္။

လက္ေတြ႔မွာေတာ့ စစ္အစုိးရက လစာတုိးျမႇင့္ေပးလိုက္တုိင္း ကုုန္ေစ်းႏႈန္းက တဆင့္ ခုန္တက္ၿမဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္၊ ဧၿပီနဲ႔ ေမလေနာက္ပိုင္းမွာ ဆန္အပါအ၀င္ အေထြေထြကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြ ျမင့္တက္သြားခဲ့ပါတယ္။ ‘ထင္ေအာင္ေက်ာ္’ရဲ႕ စကားနဲ႔ဆိုရင္ “လႈိင္းထခဲ့ေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံဆန္ေစ်းကြက္”လို႔ ေဖာ္ျပရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကို ၾသဂုတ္လအတြင္း က သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲမွာ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးက ဆန္ကုန္သည္ႀကီးေတြကို ေခၚယူၿပီး စည္း႐ုံးေရးနည္း၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးနည္းေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးခဲ့တယ္လို႔ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆုိခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါ တယ္။ အႏွစ္သာရကေတာ့ ဆန္ကုန္သည္ႀကီးေတြကို ၿခိမ္းေျခာက္တာနဲ႔ အတင္းအၾကပ္ ေစ်းႏႈန္းသတ္မွတ္ၿပီး ေရာင္းခ်ခုိင္းတာပဲဆိုတာကို သေဘာေပါက္ဖို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ တုိင္းျပည္မွာ ေကာလဟလတခုခု ေပၚေပါက္လာတုိင္း (ေကာလဟလ ဆုိတာကလည္း ေကာလဟလ၀တ္႐ုံၿခံဳလာတဲ့ သတင္းမွန္ေတြ ျဖစ္ေနတာက မ်ားတယ္) အိမ္ရွင္မေတြရဲ႕ နားလည္ပုံနဲ႔ တုန္႔ျပန္ေဆာင္ရြက္ပုံကို ေဖာ္ျပပါရေစ။

“ေကာလဟလသံ တခုခုၾကားရင္ ကၽြန္မ ဆန္အၿမဲ၀ယ္ထားတယ္။ ဒါ့အျပင္ ကၽြန္မက အိမ္မွာ ဆန္နဲ႔ဆီရွိေနရင္ လုံၿခဳံသလို စိတ္မွာ ခံစားေနရတယ္”တဲ့။ ဒီစကားကို အသက္ (၃၅) ႏွစ္ အရြယ္၊ ဒဂုံတကၠသိုလ္မွ ႐ႈပေဗဒအဓိကနဲ႔ ဘြဲ႔ရရွိခဲ့သူ အိမ္ရွင္မ ေဒၚျမတ္ျမတ္စုိးရဲ႕ ရင္ဖြင့္ ေျပာဆိုခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။

အိမ္ရွင္မေတြ႔ရဲ႕ ရင္ဖြင့္လႊာေတြဟာ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသားေတြ စုေဆာင္းေနတဲ့ “ရင္ဖြင့္စာလႊာလႈပ္ရွားမႈ”မွာ ေရးသားေဖာ္ျပေနၾကသလို ျပည္တြင္းမွာ ေန႔စဥ္ထုတ္ေ၀ေနတဲ့ ဂ်ာနယ္၊ မဂၢဇင္းေတြထဲမွာလည္း ေဖာ္ျပထားတာကို ေတြ႔ရွိႏုိင္ပါတယ္။

ကုန္ေစ်းႏႈန္း ႀကီးေနတာကေတာ့ တကယ့္လက္ေတြ႔ဘ၀ပဲ။

(နအဖ)စစ္အစိုးရကလည္း ကုန္ေစ်းႏႈန္းက်ဆင္းေအာင္ ဖန္တီးမေပးႏုိင္ဘူး။ ေျဖရွင္း ႏုိင္စြမ္းလည္း မရွိပါဘူး။ တရားဥပေဒရဲ႕အထက္မွာ စစ္အစိုးရရွိေနသလို စစ္အစုိးရရဲ႕ အထက္ မွာလည္း ကုန္ေစ်းႏႈန္းက ရွိေနပါတယ္။ စစ္အစုိးရ တခုခုျပဳလုပ္လုိက္တုိင္း ကုန္ေစ်းႏႈန္းက တဆင့္ျမင့္တက္ဖို႔ အဆင္သင့္ရွိေနပါတယ္။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ (နအဖ)စစ္အစုိးရက ကုန္ေစ်းႏႈန္းကို လည္း ပုဒ္မ ၁၀(က)၊ ၁၀(ခ)ေတြနဲ႔ ထိန္းသိမ္းအေရးယူခ်င္မွာပါ။ ဒါေပမယ့္ ခက္ေနတာက ကုန္ေစ်းႏႈန္းကို လက္ရမဖမ္းဆီးႏုိင္တာပါပဲ။ ကုန္ေစ်းႏႈန္းကလည္း လစာတိုးေပးမယ္၊ ေငြစကၠဴ ေတြ အသစ္ထုတ္ေတာ့မည္၊ စစ္အုပ္စုအတြင္းက စားခြက္လုပြဲေတြ၊ ရာထူးျဖဳတ္တာ ေျပာင္းတာ ေတြ ေပၚေပါက္လာတဲ့ အခါမ်ဳိးမွ ထင္ထင္ရွားရွား ကုိယ္ထင္ျပလာတတ္လို႔ပါပဲ။ ဒီအတုိင္း ေနရင္ေတာ့ တအိအိနဲ႔ တက္ေနတတ္မ်ဳိး ျဖစ္ပါတယ္။

ကုန္ေစ်းႏႈန္းက်ဆင္းဖုိ႔ဆုိရင္ အရင္းခံအားျဖင့္ စစ္အစုိးရကို ဖယ္ရွားပစ္ရမယ္ဆုိတဲ့ ေကာက္ခ်က္ကို အေျခခံလူတန္းစား ျပည္သူလူထုက လက္ေတြ႔ အေတြ႔အႀကံဳနဲ႔ ယွဥ္ၿပီး သေဘာေပါက္ေနၾကပါၿပီ။

ဆန္ဆုိတာ ျမန္မာႏုိင္ငံအတြက္ ႏုိင္ငံေရးသီးႏွံပဲ။ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြအတြက္ အဓိက အစားအစာျဖစ္ပါတယ္။ လူဦးေရအမ်ားစုက လယ္သမားေတြျဖစ္ပါတယ္။ ဆန္ေစ်း မတည္ၿငိမ္ လႈပ္ရွားလာရင္ ဆန္းစပါးစုိက္ပ်ဳိးထုတ္လုပ္ေနတဲ့ လယ္သမားေတြ၊ အလုပ္သမားေတြ၊ ၿမိဳ႕ေန ဆင္းရဲသားေတြ၊ ၀န္ထမ္းေတြ ထႂကြလႈပ္ရွားလာမွာပဲျဖစ္တယ္။ ဆန္နဲ႔ အေထြေထြကုန္ပစၥည္း ေစ်းႏႈန္း တက္လာတာကို စစ္အစုိးရက ေၾကာက္လန္႔ေနတယ္။

ဆန္နဲ႔ အေထြေထြကုန္ပစၥည္းေစ်းႏႈန္းေတြ ျမင့္တက္လာေနေပမယ့္ လယ္သမားေတြ ရဲ႕ဘ၀ကေတာ့ ဆင္းရဲတြင္း နက္သထက္နက္ေနရတယ္။ စုိက္ဧကေတြ တိုးေနတယ္။ စပါး အထြက္ေတြ တိုးေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆန္နဲ႔ အေထြေထြကုန္ပစၥည္းေစ်းႏႈန္းက က်မသြားဘူး။ အမ်ားစုျဖစ္တဲ့ အေျခခံလူတန္းစားေတြရဲ႕ဘ၀က တုိးတက္မလာဘူး။ ဒီေတာ့ သူတို႔ဘ၀ တုိးတက္ေျပာင္းလဲလာေရးအတြက္ သဘာ၀က်စြာဘဲ လႈပ္ရွားထႂကြလာရေပလိမ့္မယ္။

ဘယ္ေခတ္ဘယ္အခါနဲ႔မတူတဲ့ ဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္မႈေတြ ရရွိေနပါၿပီဆိုတဲ့ (နအဖ) စစ္အစိုးရရဲ႕ ေျပာစကားေတြဟာ ဗလာစကားသက္သက္ပဲ ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို အထက္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ အခ်က္ေတြက အခိုင္အမာ ေခ်ဖ်က္သက္ေသထူေနပါတယ္။

လွ်ပ္စစ္မီးမွန္မွန္ရဖို႔ဆိုရင္ “ငါး မင္းေဆြအေနနဲ႔ ေရမ်ားမ်ားရဖုိ႔ မုိးမ်ားမ်ားရြာေအာင္ လြန္ဆြဲဖို႔ဆိုတဲ့ အႀကံပဲ ေပးစရာရွိပါလိမ့္မယ္။ ၾကက္ဆူပင္ေတြကလည္း အခုမွ စိုက္ေနတုန္း။ သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႔ကေတာ့ ထုိင္းႏိုင္ငံကို ထုတ္ေရာင္းလိုက္လို႔ ျပည္တြင္းသုံးစရာ လက္က်န္မရွိ ေတာ့ဘူး။ ေရအားလွ်ပ္စစ္စီမံကိန္းႀကီး ၉ ခုကလည္း အခုမွ ေဆာက္လုပ္ေနဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။

‘ငါး မင္းေဆြ’အေနနဲ႔ ေရးလို႔ရတုိင္း ဖားလို႔ရတုိင္း ေရးမေနပါနဲ႔။

‘ငါးတစ္ပိုင္း ဖားတစ္ပိုင္း မင္းေဆြ’ ကေန ‘ဖား မင္းေဆြ’ ျဖစ္လာေနၿပီ။

x x x x x

Archive