|
ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးပြဲနဲ႔ စကားေျပာပြဲ
ရဲေဘာ္ဖုိးသံေခ်ာင္း
ဒီေန႔ဗမာျပည္မွာ ေဖေဖာ္၀ါရီလထဲမွာ
ထုတ္ျပန္လိုက္တဲ့ ၁/၂၀၀၈ နဲ႔ ၂/၂၀၀၈ တို႔ရဲ႕ ဂယက္ေတြ
အျပင္းအထန္႐ိုက္ခတ္ေနပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ နအဖစစ္အစိုးရဟာ ေဒၚေအာင္
ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ “စကားေျပာ” ေနတဲ့အၾကားက သူတို႔ရဲ႕
ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံုဥပေဒကုိ အတည္ျပဳဖို႔နဲ႔
ေရြးေကာက္ပြဲအစီအစဥ္တို႔ကုိ အတင္းတင္ျပလာတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ
ေဒၚေအာင္ဆန္းစု ၾကည္နဲ႔ နအဖတို႔ “စကားေျပာ”တာရဲ႕ အေျဖလား၊
ေနာက္ဆက္တြဲလား၊ စဥ္းစားစရာျဖစ္ပါ တယ္။ အဲဒီ“ စကားေျပာပြဲ”ဟာ
ဘာျဖစ္သြားၿပီလဲ၊ ဆက္ၿပီး ေျပာခိုင္းထားဦးမွာလား၊ ေမးစရာ ေတြလည္း
ေပၚလာပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ ဒီစကားေျပာပြဲဟာ
စံက်တဲ့ စစ္အုပ္စုပံုစံ စကားေျပာပြဲတခုသာ ျဖစ္ပါ တယ္။
ဒီလိုဆုိေတာ့
စကားေျပာပြဲဆိုတာနဲ႔ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးပြဲဆိုတာတို႔ရဲ႕ ျခားနာခ်က္ကို
ေျပာဖို႔လိုလာပါတယ္။ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးတယ္ဆိုတာ ႏွစ္ဖက္ကြဲလြဲေနတာေတြကို
ေျဖ႐ွင္းေရး ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္န႔ဲ ဦးတည္ခ်က္႐ွိ႐ွိ
စကားေျပာတာျဖစ္ပါတယ္။ စကားေျပာပြဲဆိုတာကေတာ့ ဘာေဘာင္မွ ခတ္မထားတဲ့၊
တနည္းေျပာရရင္ ဦးတည္ခ်က္မထားပဲ ေျပာရင္လည္း ေျပာလို႔ရတဲ့
စကားေျပာျခင္းတရပ္ျဖစ္ပါတယ္။ န၀တ-နအဖရဲ႕ သက္တမ္းတေလွ်ာက္မွာ
ေစ့စပ္ေဆြးေႏြး တယ္ဆိုတဲ့ စကားမေျပာနဲ႔ စားပြဲ၀ိုင္းမွာထိုင္တယ္ဆိုတဲ့
စကားမ်ဳိးေတာင္ မသံုးဘူးဆိုတာ သတိ ျပဳမိပါတယ္။ သူတို႔တေတြ
ၿငိမ္းအဖြဲ႔ေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆံုတာေတြမွာေတာင္ ဒီလိုအသံုးႏႈန္းေတြ မသံုးခဲ့
ပါဘူး။
တကယ္ၾကေတာ့
စစ္အုပ္စုတိုင္းလိုလိုပဲ “ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရး”ကို ယတိျပတ္ ျငင္းပယ္
ေလ့႐ွိပါတယ္။ သူတို႔ဟာ “သေရပြဲ”ဆန္တဲ့ အေျဖမ်ဳိးကုိ
လက္ခံႏိုင္စြမ္းမ႐ွိပါဘူး။ သူတို႔ဟာ “အႏိုင္”ရမွ ႀကိဳက္ပါတယ္။
“ႏိုင္”ၿပီးၿပီဆိုေတာ့မွ ဘယ္၍ဘယ္သို႔ေသာ စည္းကမ္းခ်က္ေတြနဲ႔ အညံ့ခံပါ။
လက္နက္ခ်ပါ၊ အဲဒီက်မွ ႏိုင္သူနဲ႔ ႐ႈံးသူ “စကားေျပာပြဲ” လုပ္ၾကမယ္လို႔
ေျပာေလ့႐ွိ တာဟာ သူတို႔႔ရဲ႕၀သီပါ။ ထံုးစံပါ။ ဒါဟာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြရဲ႕
အေတြးအေခၚနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ ေတြရဲ႕ စဥ္းစားျခားနားခ်က္လို႔
ေျပာရင္ရမယ္ထင္ပါတယ္။
စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕
ဒီလိုအေတြးအေခၚကို ကမၻာ့စစ္ပြဲ (၂) ခုမွာလည္း ေတြ႔ခဲ့ၾကရပါ တယ္။
ဒုတိယကမၻာစစ္ပြဲမွာ ဂ်ပန္ကို အဲဒီနည္းနဲ႔ လက္နက္ခ်ခိုင္းခဲ့ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ဂ်ပန္ တင္းခံေနေတာ့ မႏိုင္ ႏိုင္တဲ့နည္းနဲ႔ “အႏုျမဴဗံုး”
ႀကဲခ်ခဲ့တာပါပဲ။
ကိုးရီးယားစစ္ပြဲ
(၁၉၅၀-၅၃ ခုႏွစ္)မွာက်ေတာ့လည္း စစ္ဗိုလ္ေတြက (အေမရိကန္က မက္အာသာက)
စစ္ပြဲၾကာလာတာနဲ႔အမွ် သူတို႔ဖက္က အက်အဆံုးမ်ားလာလို႔
အႏိုင္အ႐ႈံုးျပတ္ဖို႔ အႏုျမဴဗံုးကို သံုးခ်င္ပါတယ္။ ဒီအခါမွာ
ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ျဖစ္တဲ့ သမၼတ ထ႐ူးမင္းက မက္အာသာကို
“ကိုယ္အာဏာမပိုင္တဲ့ ေပၚလစီထုတ္ျပန္မႈ”နဲ႔ ကိုးရီးယားစစ္ေျမျပင္
တပ္မွဴး အျဖစ္က ျဖဳတ္ပစ္ခဲ့ပါတယ္။ (တကယ္ေတာ့ ထရူးမင္းဟာ ဂ်ပန္မွာ
အႏုျမဴဗံုးႀကဲဖို႔ အမိန္႔ေပးခဲ့ သူ ျဖစ္ပါတယ္။အဲဒီတုန္းက ဆိုဗီယက္မွာ
အႏုျမဴဗံုးမ႐ွိပါဘူး။ ဂ်ပန္ကုိ နလန္မထူႏိုင္ေအာင္
အႏုျမဴဗံုးႀကဲျပလိုက္ေတာ့ ဆိုဗီယက္ကုိလည္း
ေျခာက္လွန္႔ၿပီးျဖစ္သြားလို႔ အက်ဳိးႏွစ္ခု ရလိုက္ ပါတယ္။
ကိုးရီးယားစစ္ပြဲမွာ တ႐ုတ္ျပည္အေပၚ အႏုျမဴဗံုးႀကဲမိရင္ ဆိုဗီယက္က
ဝင္ရပါလိမ့္ မယ္။ ဆိုဗီယက္မွာက အႏုျမဴဗံုး႐ွိေနပါၿပီ။ ကမၻာဖ်က္
စစ္ပြဲႀကီးျဖစ္ေတာ့မွာ ေသခ်ာသေလာက္ ပါ။ ဒါေၾကာင့္ အရမ္းေျပာ
အရမ္းလုပ္မဲ့ စစ္ဗိုလ္ မက္အာသာကို အိမ္ျဖဴေတာ္က ျဖဳတ္လိုက္ရ တာပါပဲ။
ဒီလိုနဲ႔ သမၼတ အိုဆင္ေဟာင္၀ါ လက္ထက္က်မွ ႏွစ္ဖက္စလံုးက “သေရပြဲ”အျဖစ္
အသိအမွတ္ျပဳၿပီး စစ္ကို ရပ္လိုက္တာျဖစ္ပါတယ္။ ကိုးရီးယားစစ္ပြဲဟာ
ႏိုင္ငံေရးနဲ႔႐ွင္းမွ ၿပီးသြား တာပါ။
ဗီယက္နမ္စစ္ပြဲမွာလည္း
ဒီလိုျပႆနာႀကံဳခဲ့ပါတယ္။ အေမရိကန္ဟာ စစ္ကိုႏိုင္ေအာင္
တိုက္ႏိုင္မယ္ထင္လို႔ ပဲရစ္ေဆြးေႏြးပဲြေတြကို ဟန္ေဆာင္ေလာက္ လုပ္ၿပီး
အခ်ိန္ဆြဲေနခဲ့တာပါ။ ဒါေပမဲ့ စစ္ပြဲဟာ သူတို႔ထင္သလို ျဖစ္ေပၚမလာပဲ
ျဗဳန္းဆို အေကြ႔အခ်ဳိးတခုကို ေရာက္သြားၿပီး အေမရိကန္ေတြ
အကုန္ထြက္ေျပးရတာ ျဖစ္ပါတယ္။
စစ္တိုက္ေနတဲ့
စစ္ဗိုလ္ေတြက အႏိုင္ရမွ ႀကိဳက္ပါတယ္။ အ႐ႈံးအႏိုင္ျပတ္ၿပီးမွ
စကားေျပာခ်င္ပါတယ္။ ေသနတ္နဲ႔ေျပာၿပီးမွ ပါးစပ္နဲ႔ ေျပာခ်င္ၾကတာပါ။
တကယ္ေတာ့ ဗမာျပည္အေရးနဲ႔ပတ္သက္လို႔
“သေရပြဲ” ထားဖို႔ဆိုတဲ့ ႏိုင္ငံေရးနည္းနာ ဟာ အသစ္အဆန္းလည္း
မဟုတ္ပါဘူး။ သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းရဲ႕“သူမနာ ကုိယ္မနာ သင္ပုန္း ေခ်ေရး”
နည္းဟာ “သေရပြဲ”အျဖစ္ လက္ခံတဲ့နည္းပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ဒါကို
ဖဆပလအစိုးရနဲ႔ စစ္ဗိုလ္ေတြဟာ “အဖို႔ႀကီး သူပုန္ေတြအတြက္
ေ႐ွ႕ေနလုပ္တယ္”လို႔ ပစ္ပစ္ခါခါ ေျပာၿပီး အျပဳတ္ တိုက္ေရးကို
လုပ္ၾကတာနဲ႔ ျပည္တြင္စစ္ႀကီး ဒီေန႔အထိ မၿပီးျပတ္ေနရတာပါပဲ။
မဆလေခတ္မွာ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ဟာ
ဗိုလ္ေန၀င္းရဲ႕ ႐ုပ္ေသး႐ုပ္ တ႐ုပ္ သက္သက္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ အာဏာရလိုက္တဲ့
ရက္ပိုင္းေလးအတြင္းမွာ ေျပာခဲ့တာဟာ “ေစ့စပ္ ေဆြးေႏြးပြဲ”
ေခၚတာမဟုတ္ပါဘူး။ “စကားေျပာပြဲ” နည္းနဲ႔ အခ်ိန္ဆြဲခ်င္တာပါ။ ဒါကို
ဘယ္သူက မွ ၀င္မပါခဲ့ဘူးဆိုတာကုိ အဲဒီကာလ ျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးသူတိုင္း
မွတ္မိၾကပါတယ္။ သူက အေပ်ာ့ဆြဲ ဆဲြၿပီး “လူထုအံုႂကြမႈ”ကို ရပ္ေပးေအာင္
လွည့္စားတာျဖစ္ပါတယ္။ ေၾကာက္ေခ်းပရိယာယ္ပါ။ သူ႔စကားထဲမွာ တကသ
အေဆာက္အဦႀကီးကို သူတို႔ေခါင္းေဆာင္မႈနဲ႔ ျပန္ေဆာက္ၾကဖို႔ဆိုတာ
ေတာင္ပါေသးတာပဲ။ ဒီစကားမ်ဳိးကုိ ဗိုလ္ေန၀င္းက အေျပာမခုိင္းရင္
ေဒါက္တာ(ဗိုလ္)ေမာင္ေမာင္က ေျပာ၀ံ့ပါ့မလား။
ႏိုင္ငံေရးမွာ ႐ိုးအထံုထိုင္းေနသူ
နာတတ္ပါတယ္။ ေဒါက္တာ(ဗိုလ္) ေမာင္ေမာင္ရဲ႕ စကားေတြထဲမွာ ကြယ္၀ွက္ထားတဲ့
အဓိပၸါယ္ေတြကို သတိျပဳသင့္ပါတယ္။
“အသံတိတ္ေနတဲ့ အမ်ားစုႀကီး” ဆိုတဲ့
စကားရဲ႕အဓိပၸါယ္။
“တကသ အေဆာက္အဦကုိ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး
ျပန္ေဆာက္ၾကပါစို႔”(ထင္ပါရဲ႕) ဆိုတာရဲ႕ အဓိပၸါယ္။
“၁၉၇၄ (မဆလ)အေျခခံဥပေဒ”ကို
ျပဳျပင္သင့္တာျပင္ဖို႔ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ စသည္ျဖင့္
စကားတိုင္းရဲ႕ေနာက္ကြယ္က အဓိပၸါယ္ေတြကို ေတြ႔ေအာင္ ၾကည့္တက္ရပါမယ္။
အလားတူပဲ ဗိုလ္သန္းေရႊတို႔က
“စကားေျပာတယ္” ဆိုတာရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ ဖံုး၀ွက္ ထားတဲ့ အဓိပၸါယ္ကုိလည္း
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထိုးထြင္းၾကည့္တတ္ဖို႔လိုပါတယ္။ ေကၽြးရင္ေကၽြးတိုင္း
စားတဲ့ အရြယ္ေတြ မဟုတ္ၾကေတာ့ပါဘူး။
◊◊◊◊◊ |
