သတင္းေဆာင္းပါး

ျပည္တြင္းပဋိပကၡႏွင့္ ႏုိင္ငံတကာ

ညီညီ
 

ဒီေန႔ကာလ ဗမာျပည္ႏုိင္ငံေရးကိစၥေတြကုိ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ေနသူေတြ၊ ႏုိင္ငံေရး စိတ္ဝင္စားသူေတြ ေျပာေနၾကတာက စစ္အုပ္စုအေပၚ ႏုိင္ငံတကာ ဖိအားကုိ လက္ရွိထက္ ပုိေပးဖုိ႔၊ စီးပြားေရး ဆက္လက္ပိတ္ဆုိ႔ဖုိ႔၊ ကုလသမဂၢလုံၿခဳံေရးေကာင္စီက ထိေရာက္စြာ အေရးယူေဆာင္ရြက္ဖုိ႔၊ တခ်ဳိ႕ဆုိရင္ အေမရိကန္ကုိယ္တုိင္ ဗမာျပည္အေရးကိစၥကုိ ဝင္ေရာက္ ကုိင္တြယ္ေျဖရွင္းဖုိ႔အထိ အလြန္အၾကဴး ေျပာဆုိေနၾကပါတယ္။

            တကယ္တမ္း အဲဒီျပႆနာေတြကုိ စိတ္၀င္စားတယ္ဆုိရင္ ပထမဦးဆုံး စဥ္းစားရမွာက ျပည္တြင္းအတုိက္အခံအုပ္စု၊ လက္ရွိ စစ္အုပ္စုအေျခအေနေတြကုိ စဥ္းစားရမယ္လုိ႔ထင္တယ္။ ၿပီးမွ ႏုိင္ငံတကာကုိ ၾကည့္ရပါလိမ့္မယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ရက္ပုိင္းက သံဃာေတာ္ေတြ ဦးေဆာင္ခဲ့တဲ့ လူထုတုိက္ပြဲႀကီးကုိ ရက္ရက္စက္စက္ ယုတ္ယုတ္မာမာနဲ႔ အၾကမ္းဖက္ခဲ့တယ္။ ဒါ့အျပင္ ကုလသမဂၢကုိယ္စားလွယ္ ေရာက္႐ွိေနတဲ့ ရက္ေတြမွာေတာင္ ဖမ္းဆီးမႈေတြ၊ အၾကမ္းဖက္ ဝင္ေရာက္စီးနင္းမႈေတြ ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါဟာ လူထု၊ အတုိက္အခံအုပ္စုနဲ႔ ႏုိင္ငံတကာအေပၚ ေသြးတုိးစမ္းတာလား စဥ္းစားရမွာပါ။

            အဲဒီျဖစ္စဥ္ေတြမွာ အတြင္းအႏွစ္သာရအားျဖင့္ေတာ့ စစ္အုပ္စုက အၿပီးသတ္ ေခ်မႈန္း ေရး လုပ္တာပါ။ ျပည္သူလူထုနဲ႔ အတုိက္အခံအုပ္စုအေပၚ လက္နက္အားကုိးၿပီး လက္ရွိ စစ္အာဏာ ၿမဲဖုိ႔အတြက္  ထိပ္တုိက္ရင္ဆုိင္ခဲ့တယ္၊ အၾကမ္းဖက္ခဲ့တယ္။ အခုျဖစ္စဥ္မွမဟုတ္ ပါဘူး။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာ (၁၈) ရက္ေန႔ အာဏာသိမ္းၿပီးကတည္းက အတုိက္အခံ အင္အားစုေတြအေပၚ  အၿပီးသတ္ေခ်မႈန္းေရးမူ ထားရွိၿပီးသားပါ။ အခြင့္အေရးရရင္ အၿပီးသတ္ ေခ်မႈန္းမယ္၊ မရေသးရင္ ႏုိင္ငံတကာအေပၚ လွည့္ပတ္ေျပာဆုိမယ္၊ အခ်ိန္ဆြဲမယ္၊ ကစားမယ္ ဆုိတာ ၿပီးခဲ့တဲ့ ဗမာျပည္ႏုိင္ငံေရးျဖစ္ရပ္ေတြနဲ႔ စစ္အုပ္စုရဲ႕လုပ္ရပ္ေတြက သက္ေသျပၿပီးသားပါ။(အထူးသျဖင့္ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ဒီပဲယင္းအေရးအခင္းမွာ လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ကုိ လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားခဲ့ျခင္း)။

            အဲဒီလုိျဖစ္ရပ္ေတြ၊ လုပ္ရပ္ေတြ၊ အေျခအေနေတြမွာ ႏုိင္ငံတကာဖိအားနဲ႔ စီးပြားေရး ပိတ္ဆုိ႔ဒဏ္ခတ္ဖုိ႔ကုိ အလြန္အမင္း လုိလားေတာင့္တၿပီး ေျပာဆုိေနၾကပါတယ္။ တ႐ုတ္အစုိးရနဲ႔ ႐ု႐ွအစုိးရကုိလည္း အထူးသျဖင့္ တ႐ုတ္အစုိးရကုိ ဗမာျပည္စစ္အုပ္စုကုိ အကာအကြယ္မေပးဖုိ႔ အတြက္ ဖိအားေပးေတာင္းဆုိမႈေတြလုပ္ဖုိ႔ စဥ္းစားၾကတယ္၊ ႀကိဳးစားၾကတယ္။

            (၁) ႏုိင္ငံတကာဖိအားနဲ႔ စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔ဒဏ္ခတ္ဖုိ႔ဆုိရင္ စစ္အုပ္စုရဲ႕ စီးပြားေရးပုံစံနဲ႔ လုပ္ငန္းကုန္သြယ္မႈေတြကုိ ၾကည့္ရပါလိမ့္မယ္။ လက္႐ိွ စစ္အုပ္စုလက္ထက္မွာ ႏုိင္ငံစီးပြားေရး ဟာ ႏုိင္ငံတကာနဲ႔ ကူလူးဆက္ဆံမႈ သိပ္မရွိပါဘူး။ စက္မႈလုပ္ငန္းနဲ႔ နည္းပညာလည္း မထြန္း ကားေသးပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ စစ္အုပ္စုစီးပြားေရးဟာ သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႔၊ မူးယစ္ေဆး၀ါးနဲ႔ နယ္စပ္ေမွာင္ခုိလုပ္ငန္းအေပၚ  အဓိက အေျခစုိက္ပါတယ္။

စစ္အုပ္စုစီးပြားေရးဟာ နယ္စပ္ေတြမွာပါ။ ထုိင္းကုန္ပစၥည္းေတြကုိ နယ္စပ္ကတဆင့္ သြင္းၿပီး တ႐ုတ္နဲ႔ အိႏိၵယကုိ ပုိ႔တယ္။ တ႐ုတ္ကုန္ပစၥည္းေတြကုိ နယ္စပ္ကသြင္းၿပီး အိႏၵယနဲ႔ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ကုိ ပုိ႔တယ္။ အိႏိၵယကုန္ပစၥည္းကုိ နယ္စပ္ကသြင္းၿပီး တ႐ုတ္၊ မေလးရွားနဲ႔ အင္ဒုိ နီးရွားကုိ ပုိ႔တယ္။ မေလး(ပီနန္)က ကုန္ပစၥည္းေတြကုိ တ႐ုတ္နဲ႔ အိႏိၵယကုိ ပုိ႔တယ္။ အဲဒီလုပ္ငန္း ေတြအေပၚမွာ စစ္အုပ္စုက နာမည္အမ်ဳိးမ်ဳိး၊ ကုမၼဏီနာမည္အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ လုပ္ကုိင္ေနတာျဖစ္ တယ္။ ဗမာျပည္ကထြက္တဲ့ သဘာဝအတြင္းထြက္ပစၥည္း၊ ကၽြန္းသစ္နဲ႔ ေရထြက္ပစၥည္းေတြကုိ အဓိက မွာယူေနၾကတာလည္း အာဆီယံႏုိင္ငံေတြ၊ တ႐ုတ္နဲ႔ အိႏိၵယတုိ႔ပဲ ျဖစ္တယ္။

            တ႐ုတ္၊ အိႏိၵယ၊ ေတာင္ကုိရီးယားနဲ႔ ထုိင္းတို႔က သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႔မ၀ယ္ဖုိ႔၊ ႏုိင္ငံတကာ အကူအညီနဲ႔ စစ္အုပ္စုရဲ႕ ဘိန္းအေရာင္းအ၀ယ္လုပ္ငန္းကုိ ျဖတ္ေတာက္ဖ်က္ဆီးဖုိ႔၊ အိႏိၵယနဲ႔ တ႐ုတ္က လက္နတ္မေရာင္းဖုိ႔၊ ဒါမွာမဟုတ္  ၾကားခံလုပ္ၿပီး လက္နတ္မ၀ယ္ေပးဖုိ႔၊

            (၂) ႏုိင္ငံတကာဖိအားေတြကုိ စဥ္းစားမယ္ဆုိရင္ သူတုိ႔ႏုိင္ငံေတြရဲ႕ ႏုိင္ငံျခားေရးရာ ေပၚလစီကုိ အဓိကထားၿပီး ေျပာရမယ္ထင္တယ္။ ဒီေန႔ ဗမာျပည္ႏုိင္ငံေရးျပႆနာေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဒီမုိကေရစီအေရး၊ လူ႔အခြင့္အေရးဆုိတာေတြကုိ ၀င္ေရာက္ေျပာဆုိေနမႈဟာလည္း သူတုိ႔ႏုိင္ငံရဲ႕ ႏုိင္ငံျခားေရးရာ ေပၚလစီေတြအေပၚမွာ အေျခခံၿပီး ေျပာဆုိေနတာျဖစ္တယ္။ အေမရိကန္အစုိးရနဲ႔ တ႐ုတ္အစုိးရ ေျပာဆုိမႈမတူတာ ျပႆနာမဟုတ္ေပမယ့္ အာဆီယံႏုိင္ငံေတြ ၾကားမွာေတာင္ အျမင္နဲ႔ အေျပာေတြ မတူတာကုိေတာ့ သတိထားၿပီး စဥ္းစားရမယ္ထင္ပါတယ္။

            ႏုိင္ငံတခုရဲ႕ ႏုိင္ငံျခားေရးေပၚလစီတုိင္းဟာ အက်ဳိးစီးပြား(Interests)နဲ႔ တန္ဖုိး(Value) ေပၚမွာပဲ အေျခခံၿပီး ေရးဆြဲၾကပါတယ္။ မတူတာက အခ်ဳိ႕ႏုိင္ငံေတြက အက်ဳိးစီးပြားကုိ ပုိအေလး ေပးသလုိ အခ်ဳိ႕ႏုိင္ငံေတြက တန္ဖုိးဂုဏ္သိကၡာကုိ ပုိဦးစားေပးၿပီး ေရးဆြဲၾကပါတယ္။

            အေမရိကန္ႏုိင္ငံအေနနဲ႔ အာဖဂန္ႏုိင္ငံကုိ စစ္ေရးအရ ၀င္ေရာက္တုိက္ခုိက္တာဟာ အၾကမ္းဖက္၀ါဒ ေခ်မႈန္းေရး၊ ဒီမုိကေရစီေဘာင္ သြပ္သြင္းေရးဆုိတဲ့ ႏုိင္ငံဂုဏ္္သိကၡာအရ ျဖစ္သလုိ အီရတ္ႏုိင္ငံကုိ ဝင္ေရာက္က်ဴးေက်ာ္ခဲ့တာဟာလည္း ႏုိင္ငံအက်ဳိးစီးပြားကုိ ပုိအေလး ေပးတဲ့ ျဖစ္ရပ္တခုပါ။ ဒါေပမယ့္ ေျခာက္ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာတဲ့အထိ မၿပီးဆုံးေသးသလုိ မလုိလား အပ္တဲ့ ဆုိးက်ဳိးေတြကုိ ႏွစ္ဖက္စလုံး ခံစားေနရပါတယ္။ အေမရိကန္အစုိးရအေနနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ ဗမာျပည္အေနအထားဟာ လူ႔အခြင့္အေရး၊ ဒီမုိကေရစီအေရးဆုိတဲ့ ႏုိင္ငံေရးတန္ဖုိး၊ ႏုိင္ငံေရး ဂုဏ္္သိကၡာပဲ ရွိပါတယ္။ တုိက္႐ိုက္ ဝင္ေရာက္စြက္ဖက္ဖုိ႔ဆုိတာ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ အာဆီယံႏုိင္ငံ ေတြအေပၚ ႏုိင္ငံေရးၾသဇာအာဏာ လႊမ္းမုိ္းႏုိင္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားရာမွာ လက္ရွိဗမာျပည္အေနထားဟာ အေကာင္းဆုံး ျဖစ္ႏုိင္ေပမယ့္ ႏုိင္ငံတကာဆက္ဆံေရးမွာ တ႐ုတ္၊ အိႏိၵတုိ႔နဲ႔ ထိပ္တုိက္ တုိးလာ မွာကုိ မလုိလားဘူးလုိ႔ထင္ပါတယ္။

            ကုလသမဂၢရဲ႕ အခန္းက႑ဟာ အေရးပါေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕လုပ္ငန္းစဥ္နဲ႔ ဥပေဒေတြဟာ အလြန္႐ႈပ္ေထြးၿပီး အခ်ိန္ေပးရပါတယ္။ ဗမာျပည္ထက္ကုိ ပုိၿပီး ဦးစားေပးရမယ့္ ႏုိင္ငံတကာ ျပႆနာေတြကလည္း မေရမတြက္ႏုိင္ေအာင္ မ်ားျပားလွၿပီး ဗမာျပည္ထက္ကုိ ပုိဦိးစားေပးရ မယ့္ ျပႆနာေတြနဲ႔ ႏုိင္ငံႀကီးေတြၾကား ကုလသမဂၢ ဗ်ာမ်ားၿပီး အခ်ိန္နဲ႔အမွ် ေခါင္းကုိက္ေနပါ တယ္။

ေနာက္ၿပီး တကမၻာလုံးက စစ္အုပ္စုကို မႀကိဳက္မႏွစ္သက္ေပမယ့္ ေအာင့္ကာနမ္းၿပီး ရပ္ခံေပးေနတာက အာဆီယံႏုိင္ငံ အမ်ားစုပါပဲ။ အထူးသျဖင့္ ထုိင္းႏိုင္ငံပါ။ ကုန္သြယ္ေရးအရ ႏွစ္စဥ္ တဖက္သတ္၀င္ေငြရေနသလို ဗမာျပည္ကုိ ျဖတ္ေဖါက္ေနတဲ့ အာ႐ွလမ္းမႀကီးသာ စစ္အုပ္စုလက္ထက္မွာ ၿပီးသြားခဲ့ရင္ သူ႔ႏုိင္ငံရဲ႕အက်ဳိးစီးပြားဟာ ဒီထက္မက တုိးပြားလာမွာ ျဖစ္သလုိ ထုိင္းႏုိင္ငံတြင္းမွာ သန္းခ်ီၿပီးရွိေနတဲ့ ဗမာျပည္ အလုပ္သမားထုအေပၚ လုပ္ခေခါင္းပုံ ျဖတ္ၿပီး အလုပ္ေစခုိင္းမႈေတြကုိ စစ္အုပ္စုက မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေပးထားျခင္းျဖင့္ ထုိင္း လုပ္ငန္းရွင္ေတြ အက်ဳိးအျမတ္ အမ်ားႀကီးရွိေနပါတယ္။

            အင္ဒုိနီး႐ွားနဲ႔ မေလး႐ွားႏုိင္ငံတုိ႔ဟာ အာဆီယံအတြင္းမွာ အထုိက္အေလ်ာက္ ၾသဇာ ရွိၿပီး စီးပြားေရးအရ ေတာင့္တင္းတဲ့ ႏုိင္ငံေတြျဖစ္ေပမယ့္ လူ႔ေဘာင္ လြတ္လပ္ပြင့္လင္းတဲ့ ဒီမုိကေရစီႏုိင္ငံေတြ မဟုတ္သလုိ ေခါင္းေဆာင္ပုိင္းေတြဟာလဲ အေနာက္ဆန္႔က်င္လုိစိတ္  (အထူးသျဖင့္ အေမရိကန္)ေတြ ရွိၾကပါတယ္။ တကယ္လုိ႔မ်ား အေမရိကန္ဟာ သူတဦးတည္း ျဖစ္ေစ၊ ကုလသမဂၢနဲ႔တြဲ၍ျဖစ္ေစ၊ ဗမာျပည္တြင္းအေရးကုိ ဝင္ေရာက္ရင္းကေန ဗမာျပည္မွာ အေျခစုိက္စရာ ရသြားၿပီး သူတုိ႔ရဲ႕အာဏာကုိ ၿခိမ္းေျခာက္မွာကုိ စုိးရိမ္ပုံရပါတယ္၊ အဲဒီအတြက္ လည္း စစ္အုပ္စုကုိ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ကာကြယ္ေပးေနအုံးမွာပါ။

            တ႐ုတ္ျပည္အေနနဲ႔က အေမရိကန္ ဝင္ေရာက္စြက္ဖက္လာရင္ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ေတာ့ ဆန္႔က်င္မွာပါ။ ထိပ္တုိက္တုိးေလာက္တဲ့ အဆင့္အထိေတာ့ စစ္အုပ္စုကုိ ကာကြယ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ လက္ရွိ တ႐ုတ္ေစ်းကြက္ ႀကီးမားက်ယ္ျပန္႔လာမႈ၊ ႏုိင္ငံ တကာ ဆက္ဆံေရးနဲ႔ ကုန္သြယ္ေရးထဲ နက္နက္႐ိႈင္း႐ိႈင္း ပါ၀င္ပတ္သက္ေနမႈ၊ တ႐ုတ္ ေခါင္းေဆာင္ပုိင္းေတြမွာ မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြ အစားထုိးေနတဲ့ကာလျဖစ္ေနေတာ့ သူ႔ျပည္တြင္း ဟန္ခ်က္ညီဖု႔ိကုိ ပုိအေရးေပးလုပ္ေဆာင္မွာပါ။ ဒါေပမယ့္ ကုလသမဂၢအေနနဲ႔ ဗမာျပည္အေရးကုိ ဝင္ေရာက္ကုိင္တြယ္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ စစ္အုပ္စုကုိ နည္းလမ္းေပါင္းစုံသုံးၿပီး ကာကြယ္မွာပါ။ စစ္အုပ္စုကုိ ႀကိဳက္လုိ႔ ကာကြယ္တာမဟုတ္ပါဘူး။ သူတုိ႔ကုိယ္သူတုိ႔ ကာကြယ္တာပါ။ ဗမာျပည္ အေရးကုိ ကုလသမဂၢက ၀င္ေရာက္ကုိင္တြယ္ေျဖရွင္းျခင္းအားျဖင့္ ႏုိင္ငံတခုရဲ႕ ျပည္တြင္းေရးကုိ ကုလသမဂၢက ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္ခြင့္ရွိတယ္ဆုိတဲ့ အယူအဆ ထင္က်န္ခဲ့မွာကုိ ဘယ္လုိမွ လုိလားမယ္မထင္ပါဘူး။ ၁၉၈၉ တိန္အန္မင္းရင္ျပင္အေရးအခင္းဟာ ႏုိင္ငံတကာ ဆက္ဆံေရး နယ္ပယ္မွာ အဖုအထုံးေလးအျဖစ္ ရွိေနဆဲပါ။

            အိႏိၵယအေနနဲ႔ကေတာ့ မွန္းရခက္ပါတယ္။ ျပည္တြင္းလုိအပ္ခ်က္အရ စစ္အုပ္စုဆီက သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႔ကုိ ေဒၚလာသန္း ရာေထာင္ခ်ီၿပီးေတာ့ ဝယ္ေနပါတယ္။ စစ္အုပ္စုကုိ လက္နက္ ေရာင္းသလုိ၊ သဘာ၀ဓါတ္္ေငြ႔နဲ႔လည္း လဲလွယ္ပါတယ္။ နယ္စပ္ ေမွာင္ခုိကုန္သြယ္ေရးကုိလည္း တရားဝင္ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ နယ္စပ္ပုိင္း လမ္းမေတြကုိ သူတုိ႔ေငြနဲ႔သူတုိ႔ အကုန္အက်ခံ ေဖါက္ လုပ္ေပးေနပါတယ္။ တဖက္မွာလည္း ပါကစၥတန္နဲ႔ နယ္စပ္ျပႆနာ ရင္ဆုိ္င္ေနရသလုိ ဗမာ နယ္စပ္မွာလည္း နယ္စပ္လုံၿခံဳေရးတည္ၿငိမ္ဖုိ႔ စစ္အုပ္စုနဲ႔ အေပးအယူေတြ လုပ္ပါတယ္။ စစ္အုပ္စုနဲ႔ အတုိက္အခံေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တုိ႔ရဲ႕ ျပည္တြင္းေရးကုိလည္း ဝင္ေရာက္ေျပာဆုိမႈေတြ သိပ္မရွိလွပါဘူး။ ဂုိေဒါင္ထဲက လက္နက္အေဟာင္းေတြအတြက္ စစ္အုပ္စုဟာ ေစ်းကြက္အႀကီးစားျဖစ္ႏုိင္တယ္လုိ႔ ထင္ပုံရပါတယ္။ ႏုိင္ငံတကာ ကိစၥေတြမွာ လည္း ေအးတိေအးစက္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ လက္ရွိ အိႏိၵယအစုိးရရဲ႕ အတုိက္အခံအင္အားစုမ်ား ကေတာ့ ဗမာျပည္အေရးကုိ စိတ္၀င္စားၿပီး တက္တက္ႂကြႂကြနဲ႔ ကူညီေနတာကုိ ေတြ႔ရတယ္။ အတုိက္အခံေတြ အာဏာရရင္လည္း တိမ္ေတာင္သဖြယ္ မင္းေရးႂကြယ္ပါပဲ။

            ေနာက္ဆုံးအေနနဲ႔ကေတာ့ ႏုိင္ငံတကာဟာ ဗမာျပည္ပဋိပကၡမွာ သူတုိ႔ႏုိင္ငံရဲ႕ ႏုိင္ငံျခားေရးေပၚလစီ၊ ႏုိင္ငံတကာဆက္ဆံေရး ဆုိတာေတြနဲ႔ ဝင္ေရာက္ေျပာဆုိ ေဆြးေႏြးမႈေတြ ရွိေနမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ စကားလုံးေတြေနာက္ မလုိက္မိၾကဖုိ႔ လုိပါတယ္။ ဗမာျပည္ပဋိပကၡကုိ ေျဖ႐ွင္းဖုိ႔ရာမွာ ျပည္တြင္းစစ္မီး ထပ္မေလာင္ေစဖုိ႔၊ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ အကုန္အစင္ ဖ်က္သိမ္းဖုိ႔ အတြက္ က်ေနာ္တုိ႔ အတုိက္အခံအင္အားစုမ်ားနဲ႔ ျပည္သူလူထုကပဲ အဆုံးအျဖတ္ေပးမွာ ျဖစ္သလို မကုန္မခမ္းႏုိင္တဲ့ စြမ္းအားေတြရွိတဲ့ ႏုိင္ငံအေျပာင္းအလဲရဲ႕ ေရေသာက္ျမစ္ေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔အေနနဲ႔ ဗမာျပည္တြင္းမွာ ျပည္သူလူထုကုိ အာ႐ုံစုိက္ၿပီး ဦးေဆာင္ႏုိင္ဖုိ႔ လူထုတုိက္ပြဲေတြ ေဖၚေဆာင္ဖုိ႔၊ ပုိမုိအင္အားႀကီးထြားလာဖုိ႔၊ ျပည္သူေတြရဲ႕အာဏာ ျပည္သူ ေတြဆီ ျပန္ေရာက္ဖုိ႔အတြက္ကုိ ႏုိင္ငံတကာထက္ ျပည္သူလူထုနဲ႔ ပူးေပါင္းဖုိ႔ကုိ ပုိမုိ လုိအပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ကာလ ျဖစ္ေၾကာင္းပါ။

x x x x x 

ညီညီ
၇-၁၀-၂၀၀၇

Archive