|
အဆင့္တိုင္းမွာ ရင္ဆိုင္ၾကစို႔
ဗၾသ
ဂမ္ဘာရီ တပ္ေခါက္သြားၿပီ။
နအဖ ဘာေတြစဥ္းစားၿပီး လုပ္ေနတယ္ဆိုတာ ေပၚသထက္ေပၚလြင္လာၿပီလို႔
ေျပာႏိုင္ တယ္။ သူတို႔အေနနဲ႔ ဂမ္ဘာရီမကလို႔ ဘန္ကီမြန္းလည္း
ဂ႐ုမစိုက္ဘူးလို႔ ဆိုတဲ့အဓိပၸါယ္ကို ေဖာ္ျပလိုက္ၿပီပဲ။ နအဖဟာ
ကုလသမဂၢကို ေျဗာင္ စိမ္ေခၚလိုက္ၿပီလို႔ေတာင္ ေျပာႏိုင္တယ္။ ဒါဟာ
သူတို႔အေနနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးနယ္ပယ္၊ ႏိုင္ငံတကာနယ္ပယ္မွာ
နတ္ေနကိုင္းမထားေတာ့ဘူး၊ အျပတ္လုပ္ေတာ့မယ္လို႔
သေဘာထားေဖာ္ျပေနတာျဖစ္တယ္။ စာပြဲ၀ိုင္းမွာ ေတြ႔ဆံုစကားေျပာ ေရးကို
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔သာမက တႏိုင္ငံလံုး၊ တကမၻာလံုးနဲ႔ပါ
ဖ်က္သိမ္းလိုက္ၿပီလို႔ ဆိုလိုက္တာပဲ။
ဒါေတြဟာ ၿပီးခဲ့တဲ့ စက္တင္ဘာသံဃာ့အေရးအခင္းမွာ ဒင္းတို႔ အထိနာသြားတဲ့
အတြက္ က်ားနာခဲ ခဲဖို႔ျပင္ေနတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။
အေသးစိပ္၊ အတိအက်အျခအေနေတြမသိရေပမဲ့ နအဖဟာ ဒီတပြဲမွာ
ျပည္တြင္း-ျပည္ပအားလံုးနဲ႔ အျပတ္ရင္ဆိုင္၊ အျပတ္ရွင္းလင္းမယ္လို႔
ဆံုးျဖတ္ထားဟန္တူတယ္။ သူတို႔ အေနနဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၊
ကိုမင္းကိုႏိုင္ စသူေတြနဲ႔ သံဃာ့ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ခ်ဳပ္ထား ၿပီးၿပီ။
ၿငိမ္းအဖြဲ႔ေတြကိုလည္း ဒီတပြဲမွာ ဝင္မပါေအာင္ လုပ္ထားၿပီးၿပီ။
က်န္တဲ့အင္အားေတြကို သူတို႔ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ဖိႏွိပ္ႏိုင္မယ္လို႔
တြက္ထားဟန္တူတယ္။
လက္ရွိ
ဗမာျပည္အေျခအေနမွာ ႏွစ္ဖက္စလံုးအႏိုင္ရၾကတဲ့ ‘၀င္း-၀င္း’ အေျဖထြက္ဖို႔
ဆိုရင္ ႏွစ္ဖက္ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးတဲ့ နည္းပဲ႐ွိတယ္။ အဲဒီမွာ
ဗမာျပည္ရဲ႕ျပႆနာကို ႐ိုးသား ေလးနက္စြာနဲ႔ ေျဖရွင္းၾကေရးျဖစ္တယ္။
ဒါေပမဲ့ ဗိုလ္ေက်ာ္ဆန္းေျပာတဲ့ ၀င္း-၀င္း ဆိုတာ က်ေတာ့ နအဖဖက္က
ႏွစ္ထပ္ကြမ္းႏိုင္ေရးျဖစ္ေနတယ္။ တဖက္က အကုန္အေလွ်ာ့ေပးရတဲ့ ‘ဝင္း’
ျဖစ္ေနတယ္။ တခ်ိန္တုန္းက ဗမာျပည္ႏိုင္ငံေရးမွာ လူေျပာမ်ားခဲ့တဲ့
တည္ၿမဲဖဆပလရဲ႕ ႏိုင္ရင္လည္းႏိုင္ရမယ္၊ ႐ႈံးရင္လည္းႏိုင္ရမယ္ဆိုတဲ့ ၁၉၆၀
ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲတုန္းက ေႂကြးေၾကာ္သံကုိ သတိရစရာေကာင္းတယ္။
အဲဒီတုန္းက သူတို႔ဟာ ဗိုလ္ေန၀င္းနဲ႔ သူ႔အေပါင္းပါ
ဆိုရွယ္လစ္စစ္ဗိုလ္ေတြကိုင္ထားတဲ့ စစ္တပ္အားကိုးနဲ႔ ေျပာတာျဖစ္တယ္။
ဒါေၾကာင့္
ဗမာျပည္ရဲ႕ ဒီဖက္ေခတ္သမိုင္းမွာ အာဏာရေနတဲ့လူက
လူမိုက္ႀကိမ္း-ႀကိမ္းတာဟာ မဆန္းတဲ့အက်င့္တခုသာျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုရမယ္။
ဒါေပမဲ့ အႏွစ္ေလးဆယ္ အာဏာတည္ၿမဲရမယ့္ ဖဆပလအဖြဲ႔ႀကီးဟာ အာဏာသက္ ၉
ႏွစ္အေရာက္မွာ ကြဲေတာ့တာပဲ၊ ဗိုလ္ေန၀င္းစစ္တပ္က အာဏာသိမ္းတာ
ခံလိုက္ရတာပဲ။
အထက္မွာေျပာခဲ့သလိုပဲ နအဖဟာလည္း ဒီတခါဆႏၵခံယူပြဲမွာ
ႏိုင္ရင္လည္းႏုိင္ရမယ္၊ ႐ႈံးလည္းႏိုင္ရမယ္လို႔ ႀကိတ္ၿပီးႀကဳံး၀ါးထားမွာ
ေသခ်ာတယ္။ ဘယ္လိုလုပ္မယ္ဆိုတာကိုေတာ့ မေျပာေသးဘူး။ ဒီဆႏၵခံယူပြဲကို
ဘယ္လိုက်င္းပမယ္ဆိုတာေတာင္ မေၾကညာေသးဘူးမဟုတ္ လား။ သူတို႔၀ွက္ဖဲကိုေတာ့
ေနာက္ဆံုးမွာ ထုတ္ျပမယ္လို႔ ယူဆရတယ္။
ရွိေစ။ သူတို႔ ဘယ္လိုပဲလုပ္လုပ္၊ ျပည္သူလူထုကလည္း ကိုယ့္နည္းနဲ႔ကိုယ္
ျပန္လုပ္ရ မယ္။ သူ႔မွာ သူ႔နည္းရွိသလို ကိုယ့္မွာလည္း
ကိုယ့္နည္းရွိေၾကာင္း ျပၾကရမယ္။
ဒီေနရာမွာ ရွင္းေနရမယ့္ကိစၥတခုက နအဖဟာ သူတို႔ မႏိုင္
ႏိုင္ေအာင္လုပ္မွာမုိ႔ ဆႏၵ ခံယူပြဲကို အေလးမထားနဲ႔၊ အားကုန္မခံနဲ႔၊
ေက်ာခိုင္းသာထားလိုက္ဆိုတဲ့ အေလွ်ာ့ေပးစဥ္းစား နည္းမ်ိဳးပါ။
နအဖစစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြသာ ဒီတပြဲမွာ တဖက္က အေလွ်ာ့ေပးလိုက္လို႔၊
မရင္ဆိုင္လို႔ အႏိုင္ရသြားတယ္ဆိုရင္ ဘယ့္ကေလာက္ ေရာင့္တက္၊
မာနတက္လိုက္မလဲဆိုတာ ေတြးၾကည့္ ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီစစ္ဗိုလ္ေတြအေနနဲ႔ ငါတို႔
ထင္တိုင္းလုပ္လို႔ရႏိုင္တယ္လို႔ တြက္သြားတာေလာက္ အႏၱရာယ္ႀကီးတာ
ရွိႏိုင္ပါအုံးမလား။
ဒီလိုနဲ႔ ဒီဖြဲ႔စည္းပံုဥပေဒဆိုတာကို အတည္ျပဳၿပီးရင္ သူတို႔အဖို႔
ၿငိမ္းအဖြဲ႔ေတြကို ဖ်က္ သိမ္းျခင္းအပါ က်န္ဥပေဒတြင္း ပါတီနဲ႔
အတိုက္အခံေပါင္းစံုကို “ကိုင္တြယ္”လုိ႔ ေကာင္းသြားမွာ ျဖစ္တယ္။
သူတုိ႔အာဏာကို ပိုမိုခိုင္ၿမဲေစမယ့္ လုပ္ငန္းေတြကို “တရားဥပေဒနဲ႔အညီ”
ဆက္လုပ္ ဖို႔ အေၾကာင္းျပေကာင္းသြားမွာပဲ။ ေနာက္ၿပီး သူ႔တပ္တြင္းနဲ႔
သူ႔ေနာက္လိုက္ေတြကို သူတို႔အေပၚ ပိုမိုစိတ္ခ်ယံုၾကည္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္မွာ
ေသခ်ာတယ္။ အဲဒီကေန တဆင့္တက္လို႔ကေတာ့ သူတို႔ အာဏာကို
ၿခိမ္းေျခာက္မႈအႀကီးဆံုးေပးေနတဲ့ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကို
“တရား နည္းလမ္းက်စြာ” ဖယ္ရွားပစ္မွာပဲ။ ဒီလိုအခါမွာ သခင္အားရ
ကၽြန္ပါး၀လုပ္ေလ့ရွိတဲ့ ႀကံ႕ဖြတ္၊ စြမ္းအားရွင္ အစရွိတာေတြဟာ
ဂ်ိဳေထာင္လာမွာ မလြဲဘူး။ အမိန္႔မေပးမီ ပစ္ၿပီး၊ ႐ုိက္ၿပီးျဖစ္ေန
တာမ်ိဳးေတြ မၾကာခဏ ေတြ႔လာရလိမ့္မယ္။ ျမင္းခ်ိဳ(ဂ်ိဳ)တပ္၊
ေၾကာင္အေတာင္ပံတပ္ေတြ ျဖစ္ လာမွာ ေသခ်ာတယ္။
ဒါကို ဘယ္လိုရင္ဆိုင္မလဲ။ ဘယ္လိုျပင္ဆင္ၾကမလဲ။ ေတာေမွ်ာ္၊ ေတာင္ေမွ်ာ္
လုပ္ေန ရမယ့္ အခ်ိန္မဟုတ္ေတာ့ပါ။ ျပည္ပကို အားကိုးေနလို႔၊ ကုသသမဂၢကို
ေမွ်ာ္ကိုးေနလို႔ ဘာမွ မျဖစ္ေၾကာင္း သေဘာေပါက္သင့္ၿပီ။ ဒီေန႔လို
ႏိုင္ငံတကာအေျခအေနမ်ိဳးမွာ ဗမာျပည္ရဲ႕ ဒီမို ကေရစီအေရးကို
တျခားႏိုင္ငံတခုက ကယ္တင္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္တာဟာ ႐ုိးအတာသက္သက္ ျဖစ္တယ္။
ဒုတိယကမၻာစစ္တုန္းက ႏိုင္ငံႀကီးေတြခ်င္း စစ္ျဖစ္ေနၾကတာမို႔
သူတို႔အက်ိဳးစီးပြား ေတြအေပၚ အေျခခံၿပီး တျခားႏိုင္ငံက အေရးကိစၥကို
ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ကူညီခဲ့ၾကတာျဖစ္ တယ္။ ဗမာျပည္က
လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲ၀င္ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ အဂၤလိပ္နဲ႔ ဂ်ပန္တို႔အၾကား မွာ
ရွိေနတဲ့ ပဋိပကၡကို အသံုးခ်ၿပီး ကိုယ့္ႏုိင္ငံလြတ္လပ္ေရးအတြက္
လုပ္ၾကတာျဖစ္တယ္။
ဒီေနရာမွာ စပ္မိလို႔ ရွင္းသင့္တဲ့အခ်က္တခ်က္ရွိတယ္၊ အဲဒါကေတာ့ အဂၤလိပ္
အင္ပါယာ အလိုေတာ္ရိေတြနဲ႔ သမိုင္းကို ဘူးလံုး နားမထြင္း၊
ေသခ်ာနားမလည္သူတခ်ိဳ႕က ဂ်ပန္တပ္ေတြကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔
ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္တို႔ေခၚလာလို႔ အေရွ႕ေတာင္အာရွထဲ ကို ဖက္ဆစ္ေတြ
ေရာက္လာတယ္လို႔ ေျပာတဲ့ကိစၥပဲ။ တကယ္က ဂ်ပန္ဟာ အေစာႀကီးကတည္း က ဒီဘက္ကို
စစ္ေၾကာင္းဖြင့္ဖို႔ ျပင္ေနတာ။ ဥေရာပနဲ႔ အာဖရိကမွာ
အဂၤလိပ္နစ္ေနၿပီဆိုတာ သိကတည္းက ဂ်ပန္ဟာ အဂၤလိပ္ရဲ႕ အလွမ္းေ၀းတဲ့
ကိုလိုနီေတြကို လုယူဖို႔ ျပင္ေနတယ္။ သူတို႔သြားေရအက်ဆံုးဟာ
ၿဗိတိသွ်သရဖူေပၚက စိန္ႀကီးလို႔ဆိုၾကတဲ့ အိႏိၵယကိုျဖစ္တယ္။ အဲဒီ အတြက္
ဒုတိယကမၻာစစ္ျဖစ္ကာနီးမွာပဲ ဂ်ပန္သူလွ်ဳိေတြကို ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔
ဗမာျပည္ထဲလႊတ္ေန ခဲ့တယ္။ ၁၉၄၁ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာ (၇) ရက္မွာ
ပုလဲဆိပ္ကမ္းကို ဗံုးႀကဲတာဆိုေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ဒီ ေလတပ္နဲ႔ ေရတပ္ႀကီးကို
တည္ေဆာက္ရတာ (ကိုရီးယားနဲ႔ တ႐ုတ္ျပည္ကို ၀င္သိမ္းတဲ့အခါမွာ
ဂ်ပန္ေရတပ္နဲ႔ ေလတပ္ရဲ႕အခန္းက မေျပာစေလာက္ပါတာ) ဘယ္ေလာက္ၾကာမလဲ စဥ္းစား
ၾကည့္ပါ။ ပုလဲဆိပ္ကမ္းတိုက္ခိုက္မႈမတိုင္မီ အနည္းဆံုး (၂) ႏွစ္ေတာ့
ျပင္ရမယ္။ ဒါဟာ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္ ျပည္ပမထြက္မီ အေစာႀကီးကတည္းကျဖစ္တယ္။
ပုလဲဆိပ္ကမ္း ခ်ခံရၿပီဆိုတာ နဲ႔ စကၤာပူက အဂၤလိပ္တပ္ေတြ
ေၾကာက္ေခ်းပါေတာ့တာပဲမဟုတ္လား။ သူတို႔ရဲ႕ အိပ္ခ်္အမ္ အက္စ္ ရီပါ့လ္စ္
(HMS Repulse) နဲ႔ ပရင့္စ္ေအာဖ့္ေ၀းလ္စ္ (Prince of Wales) ဆိုတဲ့
တိုက္သေဘၤာႀကီးႏွစ္စင္းလည္း ဂ်ပန္ေတာ္ပီတိုေတြေၾကာင့္ ျမဳပ္ေရာ
ေနာက္က်တဲ့ ဖေနာင့္ သစၥာေဖာက္ဆိုၿပီး မိုးခိုးတန္းေျပးၾကေတာ့တာ
ကုလားျပည္ေရာက္ေတာ့မွ ရပ္ေတာ့တာပဲ။ ဘီအိုင္ေအနဲ႔ ဘာမွမဆိုင္ဘူး။
ဂ်ပန္တပ္ဟာ မေမွ်ာ္လင့္ႏိုင္ေအာင္နည္းတဲ့ ခုခံမႈေတြကို ဖယ္ရွား ၿပီး
ရန္ကုန္ကို သိမ္းခဲ့တာ။ အဲဒါဟာ ၁၉၄၁ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ (၁၀) ရက္မွာ
ျဖစ္တယ္။ ဘီအိုင္ေအဟာ ၁၉၄၂ ခုႏွစ္က်မွ ယိုးဒယားကို ေရာက္သြားတာ။
ဒုတိယကမၻာစစ္သမိုင္းကို ဗမာျပည္စစ္ေျမျပင္ေလးတခုတည္း
ၾကည့္ၿပီးေျပာတာထက္ တခြင္တျပင္လုံးၾကည့္ၿပီးေျပာမွ မွန္တယ္ဆိုတာ
ဒီအျဖစ္က ျပေနတာပဲ။
ျပန္ဆက္ရရင္ အခုလို နအဖက သူတို႔အဖို႔ အေရးႀကီးဆံုးလိုအပ္တဲ့
ဖြဲ႔စည္းပံုဥပေဒ အတြက္ ကုလသမဂၢအပါ၊ တကမၻာလံုးနဲ႔ တႏိုင္ငံလံုးကို
စိမ္ေခၚဓားဆြဲထြက္လာတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ မတိုက္ရခင္ကတည္းက အ႐ႈံးေပးဖို႔
သေဘာတရားေတြအမ်ိဳးမ်ိဳး ထုတ္လာၾကတာကို ေတြ႔ေနရ တယ္။
ျပည္သူခ်င္းေသြးစည္းၾကရမယ့္အခ်ိန္မွာ ေသြးကြဲစရာစကားေတြ ေဖာ္ထုတ္ေနတယ္။
ႏိုးဗုတ္လား၊ ဗုတ္ႏိုးလားဆိုတာကို အေပ်ာ္ကစားသလို
စကားရည္လုခိုင္းေနၾကတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၊ ဗကပ၊ ဒီခ်ဳပ္ စတာေတြကို
တရားခံျဖစ္ေအာင္ ဇာတ္လမ္းေတြဖြဲ႔ တင္ျပေနၾကတယ္။ ဒါဟာ
ေနာင္အနာဂတ္ႏိုင္ငံေရးမွာ နအဖ၊ နအဖရဲ႕လူ၊ နအဖလူျဖစ္ခ်င္သူ၊ နအဖေပးတဲ့
အခြင့္အေရးကို မလြတ္ခ်င္၊ လူအမ်ိဳးမ်ိဳးဟာ အမ်ိဳးမ်ိဳး႐ႈပ္ေထြးေအာင္
လုပ္ေနၾက တယ္။ သူဒီလိုနဲ႔ပဲ နအဖလုပ္မယ့္ ဆႏၵခံယူပြဲအခ်ိန္က တျဖည္းျဖည္း
ကပ္လာေနတယ္။ နအဖက တမင္ညစ္ၿပီးသတ္မွတ္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္တိုေလးအတြင္း
ျပည္သူလူထုတရပ္လံုး တသံထဲ ထြက္ဖို႔၊ တမ်ဳိးထဲလုပ္ၾကဖို႔အတြက္
အခ်ိန္လုစည္း႐ုံးလံုးပမ္းၾကရပါမယ္။ ႏိုင္ငံေရးမွာ ျပည္သူလူထုအတြင္း
ကြဲၾကတယ္ဆိုတာ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေတြအတြင္း ကြဲလို႔သာျဖစ္တယ္ ဆိုတာ
မေမ့သင့္ဘူး။ ဆိုလိုတာ ျပည္သူတြင္း စည္းလံုးညီၫြတ္ေရးအတြက္ ႏိုင္ငံေရး
ေခါင္းေဆာင္ေတြမွာ အဓိက တာ၀န္ရွိတယ္။
စစ္အာဏာရွင္ေတြဟာ ဒီတခ်ီၿပီးတာနဲ႔ ေနာက္လုပ္ငန္းေတြကို ဆက္တိုက္ ဖိလုပ္
ေတာ့မယ့္ သေဘာရွိတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ျပည္သူေတြကလည္း
သူတို႔ရဲ႕ေျခလွမ္းတိုင္းကို ႐ုိက္ခ်ဳိး ႏိုင္ဖို႔၊ ဆန္႔က်င္ျပၾကဖို႔
သိပ္လိုတယ္။ အဆင့္တိုင္းမွာ တသားတည္းညီၫြတ္ဖို႔ဆိုတာ လြယ္တဲ့ ကိစၥ
မဟုတ္ဘူး။ ဒါကို အေျမာ္အျမင္ရွိရွိ ေတြးေတာျပင္ဆင္ရမယ္။ အႏွစ္ ၄၀ ေက်ာ္
၅၀ နီးပါး တည္ရွိခဲ့တာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို တိုက္ဖ်က္ေရးတိုက္ပြဲဟာ
တပြဲတည္းနဲ႔ ျပတ္ဖို႔မလြယ္ဘူး။ ၾကာရွည္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ ေသေသခ်ာခ်ာ
ႏွလံုးသြင္းထားရမယ္။
◊◊◊◊◊ |
