|
ေ႐ွ႕ေျခလွမ္းကိုသာ စဥ္းစားၾကစို႔
ဗၾသ
ဒီေန႔ဗမာျပည္ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးဇာတ္ခံုေပၚမွာ မ်က္ႏွာဖံုးေတြခၽြတ္၊
သံခ်ပ္အက်ႌေတြ၀တ္လို႔ က်ားနဲ႔ဆင္ လယ္ျပင္မွာ ေတြ႔ၾကၿပီျဖစ္ပါတယ္။
နင္တန္-နင္တန္ ပန္းကန္ကြဲဆိုသူေတြ၊ နအဖေပးသေလာက္ကို အရင္ယူထားပါ ဆိုသူ
ေတြ၊ ေညာင္ႏွစ္ပင္ကို ေအာင့္ကာနမ္းထားပါဆိုသူေတြ ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္
ေပ်ာက္ကုန္ ၾကၿပီ။ တကယ့္မင္းသားနဲ႔ တကယ့္ဘီလူးတို႔ ခ်ၾကေတာ့မွာမို႔
လူျပက္ေတြ ကားလိပ္ၾကားထဲ ေရာက္ကုန္ၾကတာျဖစ္တယ္။ အခုဟာက နတ္ဓားေတြ၊
ဇာတ္ဓားေတြနဲ႔ ခုတ္တာမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး။ တကယ့္ဓား တကယ့္လွံေတြနဲ႔
ခ်ၾကေတာ့မွာ။
ႀက့ံဖြံ႕ေတြ၊ စြမ္းအားရွင္ေတြေတာင္မွ ကာလတခုအားျဖင့္ေတာ့ ၀ပ္သြား၊
အၿမီးကုတ္ သြားၿပီ။
တေလွ်ာက္လံုးသူကခ်ည္း တဖက္သတ္ ထိုးစစ္ဆင္ခဲ့တဲ့ နအဖဟာ ခံစစ္ဘဝ ေရာက္
စျပဳေနၿပီ။ အနည္းဆံုး ႏိုင္ငံေရးအရေတာ့ ခံစစ္လံုးလံုးျဖစ္သြားၿပီ။
ဒါေၾကာင့္ နအဖဟာ လက္နက္ကုန္ထုတ္သံုးဖို႔ ျပင္လာတယ္။ သူ
စုေဆာင္းလို႔ရသမွ် အင္အားေတြအားလံုး ဆြဲေခၚ ေနတယ္။ မဆလဖိုင္တြဲ၊
စင္ေပၚမွာ ဖံုတင္ ပင့္ကူမွ်င္ယွက္ေနတဲ့ သခင္တင္ျမ၊ ဦးခ်စ္လိႈင္
စသူေတြကို ဖုတ္ဖက္ခါ ပြဲထုတ္လာတယ္။ ေနာက္တန္းကိုျပန္ေခၚၿပီး
ၾကပ္ပူထိုးေပးေနရတဲ့ ႀကံ႕ဖြံ႕ေတြ၊ စြမ္းအား႐ွင္ေတြကို
ဘယ္ေတာ့မန္းမႈတ္ၿပီး တြန္းပို႔ဦးမလဲမသိဘူး။
တကယ္က ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံမွာ သံဃာေတာ္ေတြေတာင္ အ႐ိုက္အႏွက္ခံၾကရတယ္၊ ဘုရား
သားေတာ္မ်ားကအစ ဆႏၵျပၾကတယ္ဆိုတာေတြဟာ မေကာင္းတဲ့ကိစၥေတြပဲ။ ဒါေပမဲ့
အခုေတာ့ ဒါမ်ိဳးေတြေပၚလာတာကိုပဲ ဒီႏိုင္ငံသားေတြဟာ
၀မ္းသာအားတက္ေနၾကတယ္၊ လမ္းေဘးက ဒကာ၊ ဒါယကာမေတြဟာ ဆႏၵျပသံဃာေတာ္မ်ားကို
ကန္ေတာ့ရင္း လက္အုပ္ ခ်ီထားတဲ့ လက္ဖမိုးေတြအေပၚမွာ ၀မ္းသာမ်က္ရည္ေတြ
တေပါက္ေပါက္ က်ေနတယ္။ လူေတြ ဟာ အလုပ္ပ်က္အကိုင္ပ်က္ျဖစ္ရတာကို
ေက်နပ္ေနၾကတယ္။ ဒါေတြဟာ ဘာေၾကာင့္လဲလို႔ ဒီႏိုင္ငံက ဘယ္သူ႔ကိုပဲေမးေမး
လူတိုင္းက “၁၉ႏွစ္႐ွိၿပီ”လို႔ တညီတၫြတ္တည္း ေျဖၾကမွာ။
ျပန္ၾကည့္လိုက္ရင္ အတိုက္အခံေတြဘက္က တေလွ်ာက္လံုးတင္လာတာဟာ ေတြ႔ဆံု
ေဆြးေႏြးတာမလုပ္ဘဲ သူတို႔ရဲ႕လမ္းျပေျမပံုအတိုင္း ဆက္သြားေနလို႔ကေတာ့
လူထုဆႏၵျပပြဲေတြ မရပ္မစဲ တၿခိမ္းၿခိမ္း ျဖစ္ေနဦးမွာပဲ။ အစျပဳတာဟာ
ေလာင္စာဆီကိစၥ၊ ကုန္ေစ်းႏႈန္းကိစၥ စာေမးပြဲကိစၥ
အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ဆံုးက်ရင္ေတာ့
စစ္အာဏာ႐ွင္စနစ္ ဖ်က္သိမ္းေရး၊ ဒီမိုကေရရ႐ွိေရးတိုက္ပြဲႀကီးေတြအျဖစ္
အသြင္ေျပာင္းသြားေတာ့တယ္။ လမ္း အားလံုးဟာ ေရာမ ၿမိဳ႕ၾကီးကို
ဦးတည္ေနတယ္ဆိုတာလိုပဲ။ ႏိုင္ငံေရးပါးဝလွတဲ့ ဗမာျပည္သူ ေတြဟာ အေပၚယံ
ေဖာ္ျပတာေရာ ေအာက္ခံအေၾကာင္းရင္းကိုပါ
ေကာင္းေကာင္း ျမင္ႏိုင္စြမ္း ႐ွိတယ္။
အခုဆိုရင္ တိုက္ပြဲဝင္ေနသူေတြေရာ မဝင္ေသးတဲ့လူေတြအပါ သံဃာ၊ ေက်ာင္းသား၊
ဝန္ထမ္း၊ စစ္သား အားလံုးဟာ ေႂကြးေၾကာ္သံအမ်ဳိးမ်ဳိးကို
တင္လာစျပဳေနၾကတယ္။ ဘာပဲ ေျပာေျပာ နအဖနဲ႔ အတိုက္အခံေတြ
ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရးဆိုတာကိုေတာ့ နအဖကလြဲရင္ ဘယ္သူ မွ မျငင္းပယ္ၾကဘူး။
ေႂကြးေၾကာ္သံကိုသာ ထုတ္ထားၿပီး အဲဒါကို အေကာင္အထည္ ေပၚေအာင္
ဘာမွမလုပ္ရင္ေတာ့ ဆႏၵပါသည္ျဖစ္ေစ၊ မပါသည္ျဖစ္ေစ ဒါဟာ
သႀကၤန္အေျမာက္ ျဖစ္ေနမွာပဲ။ လမ္းစဥ္တရပ္ခ်ၿပီးၿပီဆိုရင္ အဲဒါကို
အေကာင္အထည္ေဖာ္ရမယ္။ ကိုယ့္ေကဒါ ေတြကို ေအာက္ေျခအထိ စြမ္းစြမ္းတမံ
အေကာင္အထည္ေဖာ္ခိုင္းရမယ္။ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ တိုက္ပြဲ
ရယ္လို႔ေပၚလာရင္ ဘယ္လိုေပါင္းစပ္ပါ၀င္ရမလဲဆိုတာ စဥ္းစားရမယ္။
ဒီေန႔မွာ တိုက္ပြဲကို ဘယ္လို ဆက္လက္သယ္ေဆာင္ရမလဲ။ နအဖက အၾကမ္းဖက္
ၿဖိဳခြဲလာရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ စတာေတြကို စဥ္းစားရတဲ့အခိ်န္ ေရာက္ေနၿပီ။
သံဃာေတာ္ေတြ ဒါေလာက္ လမ္းေပၚတက္ေနလႈပ္႐ွားေနတာ လူေတြ
ဘာလို႔မပါ၀င္ေသးတာလဲလို႔ ေမးၾကတာ လည္း မနည္းဘူး။ ဒီလိုျဖစ္ရတာရဲ႕
အဓိကအေၾကာင္းရင္းတခုက လူေတြကို စည္း႐ံုးေရွ႕ေဆာင္ မယ့္ လူ၊ ဒါမွမဟုတ္
အဖြဲ႔အစည္း မ႐ွိေသးတာပဲ။ သံဃာဆိုတာက ဘာပဲေျပာေျပာ သူ႔စာသင္ တိုက္၊
သူ႔ေက်ာင္း စသျဖင့္ စည္း႐ံုးဖြဲ႔စည္းမႈေလးေတြ ႐ွိၿပီးသားလို ျဖစ္ေနတယ္။
လူထုမွာေတာ့ တကၠသိုလ္ေတြကလဲ ကြဲႀကဲ၊ ၿမိဳ႕စြန္ၿမိဳ႕ဖ်ား ေရာက္ေနၾကတယ္။
ကိုမင္းကိုႏိုင္တို႔လို လူေတြကို ဖမ္း၊ မမိေသးသူေတြလဲ
ေ႐ွာင္တိမ္းေနၾကရလို႔ မင္းေလာင္းေမွ်ာ္ရမလိုလို ျဖစ္ေနတယ္။ သံဃာ
ေတာ္ေတြေနာက္က လိုက္ဖို႔ပဲ႐ွိသလိုလို ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒါဟာ
ယာယီပဲျဖစ္မယ္။ လူထုဟာ ေခါင္းေဆာင္မယ့္လူမ႐ွိရင္ သူတို႔ဖာသာ
ေခါင္းေဆာင္႐ွာ၊ ေခါင္းေဆာင္တင္ၿပီး တိုက္မွာ စိတ္ခ်။
နအဖကို ေစ့စပ္ေရးစာပြဲ၀ိုင္းေပၚေရာက္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ ေၾကျငာခ်က္
ထုတ္ တာေလာက္နဲ႔ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ စာပြဲ၀ိုင္းဆီကို ေရာက္လာမလား။
ကမၻာ့အ၀န္းအ၀ိုင္းက ေျပာ႐ံုနဲ႔ အတိုက္အခံေတြနဲ႔
ေတြ႔ဆံုစကားေျပာပါ့မလား။ ၁၉ ႏွစ္ေက်ာ္ အေတြ႔အၾကံဳက ဒါကို စိတ္ကူးယဥ္
ေနလို႔မရေၾကာင္း ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျပသၿပီးၿပီ။
ရန္သူနဲ႔ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးတယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္အင္အားက ရန္သူကျမင္မွ
ကိုယ့္ကို ေလးေလးစားစား ဆက္ဆံမွာျဖစ္တယ္။ ကိုယ့္စကားကို
အေလးထားနားေထာင္မွာျဖစ္တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ ဖဆပလအဖြဲ႔ႀကီးက
ၿဗိတိသွ်ကိုလိုနီနဲ႔ လြတ္လပ္ေရးရဖို႔ ေဆြးေႏြးတာ
ေအာင္ျမင္ရတဲ့အေၾကာင္းရင္းမွာ အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ သပိတ္ႀကီးေတြနဲ႔
ဗမာျပည္သားေတြဟာ တစိတ္တ၀မ္းတည္း႐ွိေၾကာင္း လြတ္လပ္ေရးကို မရရတဲ့နည္းနဲ႔
တိုက္ယူမွာျဖစ္ေၾကာင္း ပိုင္းျဖတ္ခ်က္ေတြေဖာ္ျပေနတာဟာ အဓိက
က႑ျဖစ္တယ္။ အဲဒီတုန္းက သပိတ္ေတြသာမက ပ်ဥ္းမနား က လယ္သမားသူပုန္၊
ထန္းတပင္က ဆန္လုပြဲ စတဲ့ အဂၤလိပ္အုပ္စိုးမႈကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း
ဆန္႔က်င္ျပတာေတြလည္း ႐ွိတယ္။ ေနာက္ၿပီး ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္၊ တပ္နီ စတဲ့
လက္နက္ကိုင္ႏိုင္ ေအာင္ ေလ့က်င့္တဲ့ အဖြဲ႔ေတြကလည္း ၿမဳိ႕ႀကီးေတြမွာ
ရင္ေကာ့ စစ္ေရးျပ ေနၾကတာ သာမန္ လူထုထဲမွာကိုပဲ အေလးမတာ၊ ကာယဗလ
ေလ့က်င့္တာ၊ လက္ေဝွ႔ထိုးတာ ေတြ ေခတ္စား ေနတာ။ ဒါေတြအားလံုးဟာ
ဒုတိယကမၻာစစ္ဒါဏ္ေၾကာင့္ ႏွာႏွပ္ၿပီး ထလာတဲ့ လန္ဒန္က ေခါင္းေဆာင္ေတြကို
ဗမာလူထုက စစ္ေရးနဲ႔ပါ ၿခိမ္းေျခာက္ေနတာျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္က်
အဂၤလိပ္က လန္ဒန္စာပြဲ၀ိုင္းမွာ ကိုယ္တင္ျပတာက
က်ဳိးေၾကာင္းဆီေလ်ာ္မႈ႐ွိတာ သက္သက္ ေၾကာင့္မဟုတ္ဘူး။ လူထုအင္အားသာ
မျပႏိုင္ရင္ဘာေတြ ဘယ္လိုေျပာလို႔မွ မရဘူးပဲ။
တ႐ုတ္ျပည္ကို ဂ်ပန္က က်ဴးေက်ာ္ေတာ့ ခ်န္ေက႐ွိတ္အစိုးရဟာ
ဂ်ပန္ကိုမတိုက္ဘဲ အီးေယာင္၀ါးလုပ္ေနတယ္။ ဒါ့အျပင္ ျပည္တြင္းစစ္ကိုပဲ
မဲတိုက္ေနတယ္။ ဒီအခါမွာ ခ်န္ေက႐ွိတ္ ကို ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္တြန္းလွန္ေရး
ေဆြးေႏြးတဲ့စာပြဲ၀ိုင္း ေရာက္လာဖို႔အတြက္ ကြန္ျမဴနစ္ေတြဟာ လူထုနည္းနဲ႔
ဆႏၵျပပြဲႀကီးေတြ က်င္းပ၊ ခ်န္ေက႐ွိတ္ရဲ႕ တပ္ထဲက
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးႏွစ္ေယာက္ကို ဖဲ့ထုတ္ ဖိအားေပးေတာ့မွ ခ်န္ေက႐ွိတ္ဟာ
စာပြဲ၀ိုင္းကိုေရာက္လာတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ ႐ွိဖူးတယ္။
နအဖေခါင္းမာတာ ၿဗိတိသွ်ကိုလိုနီ၊ ခ်န္ေက႐ွိတ္ စသူေတြထက္ မေလ်ာ့ပါဘူး။
ဒါေၾကာင့္ ဗမာျပည္မွာ ဒီေန႔ေပၚေပါက္ေနတဲ့ ဆရာေတာ္သံဃာေတာ္မ်ားနဲ႔
လူထုေတြရဲ႕ တိုက္ပြဲေတြဟာ မူသေဘာတရားအရ မွန္ကန္႐ုံမက
နည္းနာအားျဖင့္လည္း မွန္ကန္တယ္။ အေျခအေနရဲ႕လိုအပ္ခ်က္အရ သဘာ၀က်စြာ
ေပၚေပါက္လာတာျဖစ္တယ္။ အခုအခါမွာ ဒီတိုက္ပြဲ ေတြ ေပၚေပါက္တာ မွန္သလား၊
မွားသလား၊ တျခားနည္းနဲ႔ တိုက္ရင္မျဖစ္ဘူးလား စသျဖင့္
ျငင္းခုံေနဖို႔မလိုေတာ့ဘူး။ အခု ဆက္ေျပာၾက၊ ေဆြးေႏြးၾကရမွာဟာ
တိုက္ပြဲကို ဘယ္လိုို ဆက္သယ္ေဆာင္မလဲ။ ျပည္သူလူထုႀကီးတရပ္လံုး
ပါလာေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲဆိုတာပဲ။
x x x x x |
