ရွမ္းျပည္နယ္၏ အလွတခုျဖစ္ေသာ အင္းေလးေဖာင္ေတာ္ဦး ဘုရားပတ္ဝန္းက်င္မွ ေဒသခံေစ်းသည္မ်ားသည္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ ၅၀ ေက်ာ္မွ စတင္ကာ ေဖာင္ေတာ္ဦးဘုရားအား အမွီျပဳလွ်က္ ဘုရားတြင္ ေစ်းေရာင္းစားျခင္းျဖင့္ ဝမ္းစာ ေရးရွာေဖြစားေသာက္ေနၾကရသူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။

ဘမၻာလွည့္ ခရီးသြားမ်ား ပိုမိုမ်ားျပားစြာ လာေရာက္လည္ပတ္ေနမႈမ်ားေၾကာင့္ ဘုရားတြင္ အစဥ္အဆက္ကတည္းက ေရႊသကၤန္းေရာင္း ခ်ျခင္းျဖင့္ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းျပဳခဲ့သည့္နည္းတူ၊ လက္ရွိအေျခအေနတြင္ အင္းေလးေရျပင္ ခမ္းေျခာက္မႈ၊ စိုက္ပ်ဳိးေျမ ရွားပါးလာမႈ ေစ်းသည္အလုပ္ကိုသာ ပိုမိုအား ထားေနၾကရသည္။

ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ေက်ာ္ၾကာ ဘုရားေရႊသကၤန္းေရာင္းခ်မႈျဖင့္ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းျပဳေနသူ ေဒသခံတဦးက “ဒီေရႊသကၤန္း ေရာင္းခ်တဲ့အလုပ္ကို တဦးတည္းပိုင္ကသာ ေရာင္းခ်ရမယ္ဆိုတဲ့ ေဒသႏၱရအမိန္႔ထုတ္လိုက္တယ္၊ ဘုရားေဂါပကေတြနဲ႔ ပူးေပါင္းလုပ္လိုက္တယ္လို႔ ယူဆတယ္၊ ႏွစ္ရွည္လမ်ားကတည္းက ဒီေရႊသကၤန္းေရာင္းတာေလးနဲ႔ အသက္ေမြး ဝမ္းေၾကာင္းျပဳေနၾကရတဲ့ က်ေနာ္တို႔ဒီေသခံ အမ်ားအျပားဒုကၡေရာက္ရတယ္” ဟု ရွင္းျပသည္။

၎က ဆက္လက္ၿပီး “လြန္ခဲ့တဲ့ရက္ပိုင္းအတြင္းကဆို ေစ်းေရာင္းတဲ့ အမ်ဳိးသမီးငယ္ေတြကို ဖမ္းၿပီး ႀကိဳးနဲ႔တုတ္တာ၊ ထိပ္တုံးခတ္တာေတြေတာင္ ရွိခဲ့တယ္။ ထုိကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အထက္အာဏာပိုင္အဆင့္ဆင့္ သိေအာင္ေတာ့ ဆက္ႀကိဳးစားသြားမယ္လို႔” ဟု ဆက္လက္ရွင္းျပခဲ့သည္။

အသစ္ဆိုေပမဲ့ အေဟာင္းလည္းျဖစ္ေနႏုိင္တာပဲ
ႏိႈက္ၿပီးသားလက္ကို ျပန္ဆြဲထုတ္ဖို႔ေလာက္လြယ္တာ မရိွဘူး
ဒါေပမဲ့ ႏိႈက္ဖို႔က်ေတာ့ ရွာရပါလိမ့္မယ္..။

ပင့္႐ိႈက္ၿပီးထုတ္လုိက္တဲ့ ေလေတြ
ခ်ဳိးၿပီးသား အညစ္အေၾကးေတြ မရြံပါနဲ႔
ဒါေတြကို ပိုင္ဆုိင္ခဲ့သားပဲ
အလင္းေရာင္ေတြကို လုိက္ရွာဖုိ႔ေတာ့ မလြယ္ဘူးဆိုေပမဲ့
လက္ခံတတ္ဖို႔ေတာ့ လုိပါလိမ့္မယ္
အဲဒီအတြက္ ပိုက္ဆံေပးစရာမလုိဘူး
ေနာက္တစ္ေန႔က ေမွ်ာ္ေနပါလိမ့္မယ္..။

ျပန္ငုံ႔ၾကည့္လုိက္
ျဖတ္ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ လမ္းေတြၾကမ္းတယ္မဆိုႏုိင္ဘူး
သြားေနတဲ့ေျခေထာက္ေတြကသာ ေနာက္ျပန္လွည့္လုိ႔ မရတာပါ..။

လူတစ္ေယာက္ရဲ႕အရွင္လတ္လတ္ အကင္ခံရျခင္းဆုိတာ
ရယ္စရာမဟုတ္ပါဘူး
နားေထာင္ခဲ့ဖူးတဲ့ တစ္ေတာင့္တညပုံျပင္ေတြကို
အရည္က်ဳိေသာက္ဖူးတယ္ဆုိရင္ကို လုံေလာက္ေနပါၿပီ
ကဲေမးမယ္….မင္းအစိမ္းစားဖူးလား…..။

ဆလုိင္းျမတ္ႏုိးသူ(ေတာင္ဇလပ္ေျမ)

သူေပးဆပ္ခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္ေတြ လေတြကို ဘယ္သူမွ မသိပါဘူး
သူဟာဘယ္သူမွမသိတဲ့ ေပးဆပ္သူပဲျဖစ္ခ်င္တယ္တဲ့ေလ..။

ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ ခ်င္းေတာင္တန္းၾကီးေလ သူဟာ..
ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ခ်င္းလူမ်ဳိးေတြအတြက္ အေဖဆုိလည္း အေဖ
အေမဆုိလည္းအေမ မားမားမတ္မတ္ရပ္တည္ေပးခဲ့သူပါ။

သူရဲ႕ပိုင္ဆုိင္မႈေတြက လူေတြရဲ႕ရမက္မီးေတြ အတၱေတြ
သူျပန္ေပးတာက ႏူးညံ့တဲ့ အၾကင္နာလက္တစ္စုံရယ္ပါ။

ဒီလုိနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ ခ်င္းေတာင္တန္းၾကီးကို
ႏႈတ္မဆက္ဘဲ ထြက္သြားတဲ့လူေတြရိွသလုိ လက္ျပျပီး ထြက္သြားတဲ့သူေတြရိွပါတယ္။

အဲလိုခ်ိန္ေတြဆို ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ ခ်င္းေတာင္တန္းၾကီးက
မ်က္ရည္စက္ေတြနဲ႔ ဝမ္းနည္းေနတတ္ပါတယ္..။

အခ်ိန္ေတြကုန္တာျမန္ေလ သူေပးဆပ္တာေတြ မ်ားေလေလ
သူရရိွတာက ဝမ္းနည္းမႈေတြ ရက္စက္မႈေတြ
ဒါေပမဲ့ ..ေပးဆပ္သူတုိ႔ ႏွလုံးသားကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေမွးမသြားပါဘူး။

ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ခ်င္းေတာင္တန္းႀကီးကို
စကားေျပာတတ္ေစခ်င္တာပဲ…။

ျမဝတီၿမဳိ႕၊ အမွတ္ (၄) ရပ္ကြက္၊ ၾကခတ္ေတာင္ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေနာက္တြင္ ေနထုိင္သူ ကုိခ်မ္းေျမ႕၊ မေမသန္းႏြယ္ လင္းမယားက သနပ္ပင္ၿမဳိ႕နယ္၊ ေထာင္မင္းေက်းရြာမွ မလြင္လြင္ထူး၊ မသူဇာဝင္း၊ မနီလာဝင္း၊ မျမင့္ျမင့္စိန္ႏွင့္ မေအးေအးသင္းတုိ႔အား တဖက္ႏုိင္ငံသုိ႔ ပုိ႔ေဆာင္ေပးမည္ဟု ေျပာဆုိကာ တဦးကုိ က်ပ္ေငြ ၁၅၀၀၀၀ (တစ္သိန္းခြဲ) စီ ေတာင္းခံၿပီး မပုိ႔ဘဲ လိမ္လည္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

“၂၆-၁၁-၁၂ ရက္ေန႔မွာ ျမဝတီၿမဳိ႕ကုိ ေရာက္တယ္။ ၂၈-၁၁-၁၂ ရက္ေန႔မွာ က်မတုိ႔ ၅ ေယာက္စာ ၇ သိန္းခြဲ သူတုိ႔လင္မယားကုိ ေပးရတယ္။ က်မတုိ႔ကုိ အမွတ္ (၄) ရပ္ကြက္၊ ေဟမာန္ဦးဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေရွ႕က အိမ္တအိမ္မွာ ေနေစတယ္။ တေန႔ကုိ ဆန္ ၁ ဗူးနဲ႔ ေငြ ၂၀၀ စီ ေပးၿပီးေတာ့ ကုိယ့္ဟာကုိယ္ ခ်က္စားခုိင္းတယ္” ဟု ေငြလိမ့္ခံခဲ့ရသူမ်ားတြင္ တဦးအပါအဝင္ျဖစ္သည့္ မလြင္လြင္ထူးက ေျပာသည္။

ထုိင္းႏုိင္ငံတြင္ အလုပ္လုပ္လွ်င္ တရက္လုပ္ခ ဘတ္ေငြ ၃၀၀ စီ ရရွိမည္ျဖစ္ၿပီး ပုိ႔ေဆာင္ခ ဘတ္တစ္ေသာင္းကုိ ၄ လအတြင္း ျပန္လည္ေပးဆပ္ၾကရမည္ဟုလည္း ထုိလင္မယားက ေျပာေၾကာင္း သူမက ဆက္ေျပာသည္။

သုိ႔ေသာ္လည္း ၂ လနီးပါးခန္႔ ၾကာသည္အထိ မပုိ႔ေဆာင္ေပးသျဖင့္ ေမးျမန္းၾကည့္ရာ တုိင္ခ်င္ရာ တုိင္တန္းႏုိင္ေၾကာင္း၊ တုိင္တန္းၿပီးပါက ျမဝတီၿမဳိ႕တြင္ ေနခြင့္ရွိေတာ့မည္မဟုတ္ေၾကာင္း ၿခိမ္းေျခာက္ေျပာဆုိခဲ့သည္ဟု မလြင္လြင္ထူးက ဆက္ေျပာသည္။

သူမက “က်မတုိ႔က တုိင္မယ္လုိ႔ေျပာေတာ့ အဲဒီပြဲစားလင္မယားက တုိင္ခ်င္ရာတုိင္ သမၼတဦးသိန္းစိန္ဆီ ေရာက္ေလ ေကာင္းေလပဲတဲ့၊ ျမဝတီးတၿမိဳ႕လံုးက ရဲစခန္းေတြ ငါတုိ႔က ပိုင္ၿပီးသားလို႔လည္း ေျပာတယ္။ ၿပီးေတာ့ တိုင္ၿပီးရင္ေတာ့ ျမဝတီၿမိဳ႕မွာ နင္တုိ႔ ေနလို႔ရမွမဟုတ္ဘူး ဆုိၿပီး ၿခိမ္းေျခာက္တယ္” ဟု ေျပာသည္။

ထုိ႔အတြက္ေၾကာင့္ မလြင္လြင္ထူးအပါအဝင္ အမ်ဳိးသမီး ၅ ဦးသည္ ၁၀-၁-၁၃ ရက္ေန႔၌ ျမဝတီၿမဳိ႕ အမွတ္ (၁) ရဲစခန္းတြင္ ကုိခ်မ္းေျမ႕ႏွင့္ မေမသန္းႏြယ္တုိ႔ လင္မယားအား ပုဒ္မ (၄၁၇) အရ အမႈဖြင့္ တုိင္ၾကားကာ ေနရပ္သုိ႔ ျပန္လာခဲ့ၾကသည္။

လက္ရွိျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ အလုပ္အကုိင္ရွားပါးၿပီး စားဝတ္ေနေရးခက္ခဲမႈမ်ားေၾကာင့္ တဖက္ႏုိင္ငံမ်ားသို႔ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ သြားေရာက္၍ အလုပ္အကုိင္ရွာေဖြၾကရာတြင္ ၾကားပြဲစားမ်ား၏ လိမ္လည္မႈႏွင့္ လူကုန္ကူးမႈကုိ ျပည္သူအမ်ား ခံေနၾကရေၾကာင္း သတင္းမ်ား မၾကာခဏထြက္ေပၚေလ့ရွိသည္။

တကုိယ္ေတာ္ ဆႏၵျပေနသူ ေဒၚျမျမ

စြမ္းအင္ဝန္ႀကီးဌာနက ျမန္မာေရနံဓာတုလုပ္ငန္း၊ အမွတ္ (၁) ေရနံခ်က္စက္႐ုံ (သန္လ်င္) တည္ေဆာက္ရန္အတြက္ သိမ္းယူထားသည့္ သန္လ်င္ၿမိဳ႕နယ္၊ ဒါရ္ကာရပ္ကြက္၊ အကြက္အမွတ္ (၈) ရွိ ေျမကြက္တြင္ တဲထုိးကာ ယခုကဲ့သုိ႔ ဆႏၵျပခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

အဆုိပါ သန္လ်င္ၿမဳိ႕နယ္၊ ဒါရ္ကာရပ္ကြက္၊ အကြက္အမွတ္ (၈)၊ ဆင္က်ဳံးကြက္၊ ဦးပုိင္အမွတ္ (၇) ရွိ ေျမဧရိယာ (၄.၁၆၄) ဧကကုိ ေရနံခ်က္စက္႐ုံတည္ေဆာက္ရန္ စြမ္းအင္ဝန္ႀကီးဌာနက အလုိရွိသျဖင့္ ၿပီးခဲ့သည့္ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္၊ ေမလ (၂၂) ရက္ေန႔က သိမ္းယူထားၿပီးျဖစ္ေၾကာင္း မၾကာေသးမီကာလ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္၊ ဇန္နဝါရီလ ၁၁ ရက္ေန႔တြင္မွ သိရွိရေၾကာင္း ေျမပုိင္ရွင္ ေဒၚျမျမႏွင့္ နီးစပ္သူတဦးက ေျပာဆုိသည္။

သိသိခ်င္းပင္ ေဒၚျမျမက ႏုိင္ငံေတာ္သမၼတ႐ုံးအပါအဝင္ ဌာနဆုိင္ရာမ်ားသုိ႔ အဆုိပါ ေျမကြက္အား ျပန္လည္ရရွိလုိေၾကာင္း အသနားခံစာ တင္သြင္းေသာ္လည္း တစုံတရာ အေရးယူေဆာင္ရြက္ေပးျခင္း မရွိေၾကာင္း ၂၀၁၂ ခုႏွစ္၊ မတ္လ (၁၂) ရက္ေန႔တြင္ စြမ္းအင္ဝန္ႀကီးဌာန၊ ျမန္မာ့ေရနံဓာတုလုပ္ငန္း၏ ျပန္ၾကားစာအရ သိရွိရသည္။

ျပန္ၾကားစာတြင္ “ေျမကြက္သည္ အမွတ္ (၁) ေရနံခ်က္စက္႐ုံ (သန္လ်င္) လုံၿခဳံေရးအတြက္ ပုဒ္မ (၁၄၄) ထုတ္ျပန္တားျမစ္သည့္ နယ္ေျမအတြင္း၌ က်ေရာက္ေနျခင္း၊ စက္႐ုံ၏ အုတ္တံတုိင္းအတြင္း၌ တည္ရွိေနျခင္း၊ ေျမယာပုိင္ဆုိင္မႈအတြက္ ေဆာင္ရြက္ရမည့္ လုပ္ငန္းစဥ္မ်ားအားလုံး ေဆာင္ရြက္ၿပီးျဖစ္သည့္အတြက္ အေရးယူရန္မရွိေၾကာင္း” ေဖာ္ျပပါရွိသည္။

ထုိ႔အတြက္ေၾကာင့္ ေဒၚျမျမက (၄၊ ၁၊ ၂၀၁၃) ရက္ေန႔တြင္ တကုိယ္ေတာ္ ဆႏၵျပခဲ့ရာ ရပ္ကြက္အာဏာပုိင္တခ်ဳိ႕ႏွင့္ စက္႐ုံတာဝန္ရွိသူမ်ားက လာေရာက္ေမးျမန္းၾကေၾကာင္းႏွင့္ ရဲမ်ားကလည္း သူ႔အား ရဲစခန္းသုိ႔ အတင္းေခၚယူခဲ့ေသာ္လည္း ေဒၚျမျမက လုိက္မသြားခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။

ယခုအခါ စက္႐ုံတာဝန္ရွိသူမ်ားႏွင့္ ေဒၚျမျမအၾကားတြင္ အျပန္အလွန္ တရားစြဲဆုိမႈမ်ား ရွိေနေၾကာင္း သိရသည္။

အဲ့ဒါမွ……
ျပည့္စံုႏုိင္ၾကသလား။
သူ႔ကို
ရြာငယ္ငယ္ေလးမွာေမြး
လယ္သမားရဲ႕ ကေလးပါပဲ။
ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ စာသင္
တကၠသိုလ္ၾကီးေတြလဲ မဝင္ဘူးပါဘူး။

နံပါတ္တုတ္ေအာက္မွာ
မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္ခဲ့တယ္
အေတာင္ေပါက္စ ခြပ္ေဒါင္းဘဝက။
ကြ်န္စိတ္မဝင္ေအာင္
သခင္လည္း ျဖစ္ခဲ့ဘူးတယ္။
ပန္းလို မီးလိုက်င့္
စစ္သားေကာင္းလည္း ျဖစ္တယ္။

အဂၤလိပ္ကိုအာခံ
ဂ်ပန္ကိုေတာ္လွန္
ဆင္းရဲသားေတြအတြက္ အၿမဲမွန္ခဲ့တယ္။
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ျမတ္ႏိုး
စစ္သူခိုးေတြနဲ႔လမ္းခဲြခဲ့တယ္။

သူပ်ဳိးတဲ့ပန္း
သူမနမ္းသြားရရွာဘူး။
သူ႔ရြာငယ္ေလး ေရးေရးေတာင္
ျမင္မသြားရရွာဘူး။
ေရႊတိဂံုကို ဖူးခြင့္မရေပမယ့္
ယံုၾကည္ရာကို အျမစ္တြယ္
ခန္႔ခန္႔ထယ္ထယ္ ေသဆံုးခဲ့တယ္။

မ်ဳိးဆက္ရွင္သန္ဖို႔
ေျမာက္ဘက္ကိုပ်ံခဲ့တယ္။
ေတာင္ဘက္ပ်ံသူေတြကိုအားနာလို႔
ၾကားအလည္မွာ ရပ္မေနပါ
အဲ့ဒါမွ ရဲရင့္တဲ့ၾကိဳးၾကာ။
ျခေသၤ့နဲ႔ယုန္ ျပသာနာကို
ေနသာသလို မေနခဲ့ဘူး။
တဘဝလံုးရင္း
အားႀကီးသူေတြကိုု
စစ္ခင္းခဲ့တယ္။

ဒါေပမယ့္….
သူ႔ဧည့္ခန္းမွာ
တူနဲ႔တံဇဥ္ တလက္စီကလြဲ
ဆုဆိုတဲ့ တို႔လို႔တြဲလဲေတြ
နဲနဲမွ မရွိခဲ့ဘူး။

လူထုအတြက္………
ေတာ္လွန္ေရးနဲ႔ႀကီးျပင္း
ေတာ္လွန္ေရးကို ရႈရႈိက္
ေတာ္လွန္ေရးကိုေထြးခ်ီ
ေဆြးေဆြးနီတဲ့ ခြပ္ေဒါင္း
အေတာင္ဘယ္တုန္းကမွ မေညာင္းခဲ့။

ခုေတာ့
သူရဲေကာင္းတို႔ရြာ
ဆိုင္းစု ေကာင္းကင္မွာ
ျမဴေတြရစ္သိုင္းတဲ့
ေအာက္တိုဘာရဲ႕ ညလည္ခင္း
အနီေရာင္ ၾကယ္တစင္းေၾကြ

ေသခ်ာတာက…………….
သူဘယ္ေတာ့မွ ေျမမခဘူး ။           ။

(သူရဲေကာင္း ဗိုလ္မႈးခ်ဳပ္ေဟာင္းေက်ာ္ေဇာအတြက္ ဂုဏ္ျပဳေရးစပ္ပါသည္။)