Yoma3 » ဥပေဒေရးရာ

ဖတ္မိမွတ္မိသမွ် ဥပေဒအပိုင္းအစမ်ား (၁၇)

႐ုိးမ ၃ — Wed, 13 Oct 2010 08:55:50 +0000

ျပစ္မႈဥပေဒပုဒ္မ – ၅၀၁ အရ နစ္နာသူကုိယ္တုိင္ တရားလုိျပဳလုပ္ တရားစြဲဆုိရမည္ဆုိလွ်င္၊ ယခုအခ်ိန္အထိ တရားလုိျပဳလုပ္တရားစြဲဆုိထားသည့္ တဂုံၿမိဳ႕သစ္ၿမိဳ႕နယ္၊ ၿမိဳ႕နယ္မွဴး ဒုရဲမွဴး တင္ေမာင္ေအးသည္ အမွန္ တကယ္တရားလို ဟုတ္မဟုတ္ဆုိသည္ကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ေပၚေပါက္ေအာင္ေမးျမန္းရမည္ ျဖစ္သည္။

ျပစ္မႈဥပေဒပုဒ္မ – ၅၀၁ ဆုိသည္မွာ အေၾကာင္းအရာတခုကို ပုံႏွိပ္ရာတြင္၊ သို႔တည္းမဟုတ္ ထြင္းထုရာတြင္ ထိုအေၾကာင္းအရာသည္ တဦးတေယာက္ေသာ သူ၏ အသေရကို ပ်က္ေစသည္ဟု သိလွ်င္၊ သို႔တည္းမဟုတ္ ထိုသို႔ ပ်က္ေစသည္ဟု ယုံၾကည္ရန္ အေၾကာင္းရွိလွ်င္ဟု အတိအလင္း ျပဌာန္းထားရာ၊ စြပ္စြဲခံရသူ ကိုတင္၀င္းေရးသားသည့္ “ခြပ္ေဒါင္းအာမာန္” စသည္အားျဖင့္ ကဗ်ာမ်ားသည္ ပုံႏွိပ္ထားျခင္းျဖစ္သည္မွာ မွန္ေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အျငင္းပြားရန္ အေၾကာင္းမေပၚေပါက္ပါ။ အျငင္းပြားစရာမ်ားမွာ အသေရကိုပ်က္ေစသလား ဆိုသည့္အခ်က္၊ အသေရကိုပ်က္ေစပါကလည္း မည္သူ၏ အသေရကိုပ်က္ေစပါသလဲ ဆုိသည့္အခ်က္မ်ားသည္ အျငင္းပြားစရာ ျပႆနာမ်ား ျဖစ္လ်က္ရွိသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ယင္းႏွစ္ခ်က္ကို တရား႐ုံးမွ သိရွိေစရန္လည္းေကာင္း၊ မွန္ကန္သည့္အတုိင္း သက္ေသခံထြက္ ခ်က္မ်ားတင္သြင္းႏုိင္ရန္အတြက္လည္းေကာင္း ေမးျမန္းရမည္ျဖစ္သည္။

ဤေနရာတြင္ ေရးသားရန္တစ္ခ်က္က်န္ရွိေနေသးသည္မွာ “စြဲခ်က္တင္သည္” ဆုိသည့္အဆင့္ပင္ ျဖစ္သည္။ စြပ္စြဲခံရသူမ်ားအား စြဲခ်က္တင္လိုက္သည္ဆိုသည္မွာ တရား႐ုံးေတာ္အေနျဖင့္ တရားလိုဘက္မွ စြပ္စြဲထားသည့္ စြပ္စြဲခ်က္မ်ားသည္ ခိုင္လုံသည္ဟု ေယဘုယ်အားျဖင့္ မွတ္ယူလုိက္ၿပီျဖစ္သည္။ တနည္းအားျဖင့္ ျပစ္မႈဆုိင္ရာဥေပဒတြင္ စြပ္စြဲခံရသူအျပစ္ရွိေၾကာင္း သက္ေသျပရန္တာ၀န္မွာ တရားလုိဘက္သုိ႔ အစဥ္တစုိက္က်ေရာက္ သည္ဆုိသည့္ အေျခခံမူကုိ တရားလုိဘက္မွ ပဏာမအားျဖင့္ သက္ေသထင္ရွားျပသႏုိင္ၿပီဟု တရား႐ုံးက လက္ခံလိုက္ျခင္းသာျဖစ္သည္။ စြဲခ်က္တင္လုိက္သည့္အတြက္ စြပ္စြဲခံရသူကို အမွန္တကယ္အျပစ္ရွိသည္ဟူ၍ ယူဆရမည္မဟုတ္ပါ။ စြပ္စြဲခံရသူဘက္မွ မိမိသည္ တရားလိုတင္ျပသည့္ စြပ္စြဲခ်က္မ်ားကို က်ဴးလြန္ျခင္း မရွိေၾကာင္း သက္ေသခံအခ်က္အလက္မ်ား တင္ျပျခင္း၊ လူသက္ေသမ်ားတင္ျပျခင္း စသည္အားျဖင့္ ျပန္လည္ထုေခ်ရွင္းလင္းရမည္ ျဖစ္သည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ စြဲခ်က္တင္ျခင္းမတုိင္ခင္အဆင့္သည္ စြပ္စြဲသူ(တရားလိုဘက္)မွ စြပ္စြဲခံရသူတြင္ အျပစ္ရွိပါသည္ဟု တရား႐ုံးတြင္ သက္ေသခံအခ်က္အလက္ အေထာက္အထားအခုိင္အမာ တင္ျပရသည့္အဆင့္ျဖစ္၍ စြဲ ခ်က္တင္ၿပီးအဆင့္ ေနာက္ပုိင္းသည္ စြပ္စြဲခံရသူဘက္မွ သက္ေသခံအခ်က္အလက္ အေထာက္အထားအခုိင္အမာ တင္ျပလ်က္ စြပ္စြဲသူ(တရားလို) ဘက္ကစြပ္စြဲခ်က္မ်ားသည္ မဟုတ္မွန္ေၾကာင္းျပန္လည္ေခ်ပရသည့္အဆင့္ ျဖစ္ေပသည္။

စြဲခ်က္တင္ျခင္းမတုိင္ခင္အဆင့္တြင္ျဖစ္ေစ၊ စြဲခ်က္တင္ၿပီးသည့္ေနာက္ပိုင္းအဆင့္တြင္ျဖစ္ေစ၊ အဆင့္ ႏွစ္ခုစလုံးတြင္ စြပ္စြဲသူ(တရားလို) ဘက္မွလည္းေကာင္း၊ စြပ္စြဲခံရသူ ဘက္မွလည္းေကာင္း အျပန္အလွန္ေမးခြန္းမ်ား ေမးျမန္းေခ်ပခြင့္မ်ား ရရွိၾကသည္။

စြဲခ်က္တင္ၿပီးသည့္ေနာက္ပိုင္းအဆင့္၌ ယခင္စြဲခ်က္တင္ျခင္းမတုိင္ခင္အဆင့္တြင္ စစ္ေဆးေမးျမန္းခဲ့ၿပီးေသာ တရားလုိႏွင့္တရားလိုျပသက္ေသမ်ားကို ျပန္လည္ေခၚယူစစ္ေဆးေမးျမန္းခြင့္ရရွိေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ တရားလိုႏွင့္ တရားလိုသက္ေသမ်ားျဖစ္ၾကသည့္ ဒုရဲမွဴးတင္ေမာင္ေအး၊ အျခားရဲအုပ္တစ္ေယာက္၊ ဒုရဲအုပ္တစ္ေယာက္ကို ျပန္ေခၚသက္ေသမ်ားအျဖစ္ စာရင္းတင္သြင္းထားခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။ ၎တို႔အျပင္ တရားလုိဘက္ကတင္ျပထားသည့္ အျခားသက္ေသမ်ားကို ေခၚယူစစ္ေဆးခ်င္ေသာ္လည္း “တရားခြင္ကိုေႏွာင့္ ေႏွးၾကန္႔ၾကာေအာင္လုပ္ျခင္းသည္၊ တရားမွ်တမႈကို ျငင္းပယ္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္” ဆုိသည့္ တရားစီရင္ေရးမူသေဘာကို ေလးစားလုိက္နာေသာအားျဖင့္ စစ္ေဆးေမးျမန္းရာတြင္ အေၾကာင္းမထူးႏုိင္မည့္ တရားလိုျပသက္ေသမ်ားျဖစ္ၾကေသာ ရယကဥကၠဌမ်ား၊ ရာအိမ္မွဴးမ်ားကို ဖယ္ထုတ္ ခ်န္လွပ္ထားခဲ့ရသည္။

တရားလုိ ဒုရဲမွဴး တင္ေမာင္ေအးကို ျပန္ေခၚသက္ေသအျဖစ္ စစ္ေဆးေမးျမန္းရေသာအခါ၊ ပထမဦးစြာ ေျပာင္းလဲစြပ္စြဲလုိက္သည့္ ျပစ္မႈဥပေဒပုဒ္မ – ၅၀၁ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆုိခ်က္ကုိ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းသိရွိႏုိင္ရန္အတြက္

ျပစ္မႈဥပေဒပုဒ္မ- ၅၀၁ သည္ အသေရဖ်က္မႈအတြက္ ပုဒ္မျဖစ္သည္ကို သိပါသလားဆုိသည့္ ေမးခြန္း
တစ္စုံတဦးကို အျခားတစုံတဦးက အသေရဖ်က္သည္ဆုိရာတြင္ လူႏွစ္ဦးသို႔မဟုတ္ ႏွစ္ဦးထက္ပိုမုိသူမ်ား ပါ၀င္ရမည္ဆိုလွ်င္ – ဟုတ္ပါသလား ဆုိသည့္ေမးခြန္းမ်ဳိး
ကိုတင္၀င္းေရးသားထားသည့္ ကဗ်ာမ်ားထဲမွ မည္သည့္ကဗ်ာစာသားမ်ားက အသေရဖ်က္ေစသည့္ျပစ္မႈေျမာက္သည္ဟု ေထာက္ျပေျပာဆိုႏုိင္ပါလား – ဆုိသည့္ေမးခြန္းမ်ဳိး(ယင္းေမးခြန္းကို ေမးျမန္းသည့္အခ်ိန္တြင္ “ခြပ္ေဒါင္းအားမန္” ဆုိသည့္စကားရပ္က ျပစ္မႈေျမာက္ေစပါသည္ဟု ျပန္လည္ေျဖဆိုေလသည္။) ထုိ႔ေၾကာင့္ -
ခြပ္ေဒါင္းအားမန္ဆိုသည့္ စကားရပ္ကအသေရဖ်က္ေစသည့္ ျပစ္မႈကိုေျမာက္ေစသည္ဟုဆိုလွ်င္ မည္သူ႔ကို အသေရဖ်က္သည္ဟု ညႊန္ျပေျပာဆုိႏုိင္ပါသလား – ဆုိသည့္ေမးခြန္းမ်ဳိး (ယင္းေမးခြန္းကို ေမးျမန္းရာတြင္ “ႏိုင္ငံေတာ္” ကိုအသေရဖ်က္ေစပါသည္ဟု ေျဖဆိုသည္) ထုိေၾကာင့္ -
ႏိုင္ငံေတာ္ဆိုသည္မွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္မႈးႀကီးသန္းေရႊကို ရည္ညႊန္းပါသလား – ဆုိသည့္ေမးခြန္းမ်ဳိး (ယင္းေမးခြန္းကိုေမးျမန္းရာတြင္ “မဟုတ္ပါ” ဟုေျဖဆိုသည္) ထုိ႔ေၾကာင့္
အျခားေသာ ႏုိင္ငံအႀကီးအကဲမ်ားကို ရည္ညႊန္းပါသလား – ဆုိသည့္ေမးခြန္းမ်ဳိး(ယင္းေမးခြန္းကိုလည္း “မဟုတ္ပါ” ဟုေျဖဆုိသည္)

ကၽြန္ေတာ္ေမးခြန္းမ်ား ဆက္လက္ေမးျမန္းရန္ မလုိေလာက္ေအာင္ အဓိပၸာယ္ကထြက္ေပၚလာခဲ့ပါသည္။ ဒုရဲမွဴး တင္ေမာင္ေအးေျဖဆုိသည့္ ေျဖဆုိခ်က္မ်ားအရဆုိလွ်င္ ကိုတင္၀င္းေရးသားထားသည့္ ကဗ်ာစာသားမ်ားသည္ အသေရဖ်က္မႈကို ေျမာက္ေစသည္ဟုဆုိရာတြင္

၁။ အသေရဖ်က္ျခင္းခံရသူ၊ အမွန္တကယ္တရားလုိျဖစ္ရမည့္သူမွာ ၎ကိုယ္တိုင္ မဟုတ္ေၾကာင္း၀န္ခံထားၿပီးျဖစ္ကာ

၂။ ၎ရည္ညႊန္းထြက္ဆိုသည့္ ႏုိင္ငံေတာ္ဆုိသည့္တရားလုိမွာလည္း လူပုဂၢဳိလ္တစ္ဦးတစ္ေယာက္အျဖစ္ ႐ုံးေရွ႕လာရပ္၍ တရားစြဲႏုိင္သည္မ်ဳိးလည္းမဟုတ္ ျဖစ္ေနေပေတာ့သည္။

ေတာ္ေတာ္ဂြတိဂြက်ႏုိင္သည့္အမႈျဖစ္သြားပါေတာ့သည္။ ေမးခြန္းမ်ားဆက္၍ ေမးရန္မလိုေလာက္ေအာင္ပင္ အေျဖက ရွင္းေနေပေတာ့သည္။ သို႔ရာတြင္ ကၽြန္ေတာ္ဆက္၍ မေမးဘဲ မေနႏုိင္ခဲ့ပါ။ “ခြပ္ေဒါင္းအားမန္” သည္ ႏုိင္ငံေတာ္ကိုအသေရဖ်က္သည္မဟုတ္ ႏိုင္ငံေတာ္ကို ကယ္တင္ခဲ့သည္ျဖစ္ေၾကာင္းကို ေပၚလြင္ေအာင္ ဆက္လက္ေမးျမန္းခ်င္ပါေသး သည္။

ဆက္ရန္…..

စာဖတ္သူမ်ားကို အစဥ္ေလးစားလ်က္-
ေစာေက်ာ္ေက်ာ္မင္း
(၁၂၊ ၁၀၊ ၂၀၁၀)

ဖတ္မိမွတ္မိသမွ် ဥပေဒအပိုင္းအစမ်ား (၁၆)

႐ုိးမ ၃ — Wed, 08 Sep 2010 02:47:22 +0000

ကိုတင္၀င္း၊ ကိုညီညီမင္းတုိ႔အတြက္ အာမခံေလွ်ာက္ထားျခင္းကို ပလပ္လုိက္သည့္အတြက္ တရား႐ုံးတြင္ တာ၀န္ခံမိတၱဴေလွ်ာက္ထားခဲ့ရာ ထုိတာ၀န္ခံမိတၱဴရရွိသည့္အခါတြင္ တရားသူႀကီးကိုယ္တုိင္ အမိန္႔ခ်မွတ္စဥ္အခါက ေျပာဆုိခဲ့သည့္ “လူအမ်ားစိတ္ပါ၀င္စားသည့္အမႈျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အာမခံမေပးႏုိင္” ဆုိသည့္ စကားရပ္ကို အမႈတြဲမွတ္တမ္းတြင္ ေဖၚျပထားျခင္းမရွိဘဲ “အာမခံေပးရန္ မသင့္ေတာ္သည့္အမႈျဖစ္ေသာေၾကာင့္” ဆုိသည့္ အသုံးအႏႈန္းကို အစားထုိးသုံးႏႈန္းထားသည္။ ထုိအခ်ိန္က ျမန္မာ့တရားစီရင္ေရးေလာကကို ကၽြန္ေတာ္အလြန္ စိတ္ပ်က္သြားမိသည္။

အာဏာစက္ကုိေၾကာက္ရြံ႕ရေသာ စစ္အာဏာရွင္လက္ေအာက္ တရားစီရင္ေရးရွိ တရားသူႀကီးမ်ားသည္ အမႈတြဲမွတ္တမ္းကို လိမ္ညာမွတ္တမ္းတင္ေလာက္ေအာင္အထိ ျမန္မာ့တရားစီရင္ေရးေလာက ခ်ဳိ႕ယြင္းပ်က္စီးခၽြတ္ခ်ဳံ က်ခဲ့ရေပသည္။

အျခားတစ္ဖက္တြင္ ထုိကဲ့သို႔အာမခံကို ပလပ္သည့္အမိန္႔ခ်မွတ္လုိက္သည့္အခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္မွာ ျပင္ပသတင္းမီဒီယာမ်ားကို အာမခံပယ္ရသည့္ အေၾကာင္းအရင္းႏွင့္ ပတ္သတ္ၿပီး အမွန္အတုိင္းေျပာဆုိထားခဲဲ့ၿပီး ျဖစ္သည္။ အမႈတြဲမွတ္တမ္းရရွိသည့္အခ်ိန္တြင္ ထုိကဲ့သို႔ လိမ္ညာမွတ္တမ္းတင္ထားသည္ကို သိရွိရေသာအခါ ကၽြန္ေတာ့ကိုပင္ တရား႐ုံး၏ စီရင္ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကို မွားယြင္းစြာေျပာဆုိ သတင္းထုတ္ျပန္သည္ဟူေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္ႏွင့္ ျပန္လည္တရားစြဲဆုိႏိုင္သည့္ အေနအထားမ်ဳိးျဖစ္ေနေပသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ယင္းသုိ႔ တရား႐ုံးမွ အမႈတြဲကို လိမ္ညာမွတ္တမ္းတင္ျခင္းႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ တစ္ခုခုတုန္႔ျပန္ႏိုင္ရန္အတြက္ ကိုဖိုးျဖဴႏွင့္ တုိင္ပင္ရာ -

ယခုစစ္ေဆးစီရင္သည့္ တရား႐ုံးကို အယုံအၾကည္မရွိေတာ့သျဖင့္ တျခားတရား႐ုံးတြင္ ေျပာင္းလဲစစ္ ေဆးေပးပါရန္ ႐ုံးေျပာင္းေလွ်ာက္ထားႏိုင္သည့္နည္းလမ္းတစ္ခုႏွင့္
အမႈတြဲကို လြဲမွားစြာ မွတ္တမ္းတင္သည့္အေပၚတြင္ သက္ဆိုင္ရာတရား႐ုံးကို သက္ေသအေထာက္အထားခုိင္လုံစြာျဖင့္ တရားစြဲဆုိႏုိင္သည့္ နည္းလမ္းတစ္ခု

စသည့္နည္းလမ္းႏွစ္ခုကို စဥ္းစားမိေပသည္။

႐ုံးေျပာင္းေလွ်ာက္ထားပါကလည္း အျခားတရား႐ုံးတြင္ ထုိကဲ့သို႔ပင္စစ္ေဆးစီရင္မည့္အတြက္ ထူးထူးျခားျခား ျဖစ္လာႏုိင္မည္မဟုတ္သည့္အျပင္ ႐ုံးေျပာင္းေလွ်ာက္ထားျခင္းအားျဖင့္ ျမန္မာ့တရားစီရင္ေရးေလာက ယိုယြင္းပ်က္စီးခၽြတ္ၿခံဳက်ေနသည္ကို ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္းေထာက္ျပႏုိင္လိမ့္မည္ မဟုတ္ေပ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဒုတိယနည္းလမ္းျဖစ္သည့္ တရားသူႀကီးကို တရားစြဲႏုိင္မည့္နည္းလမ္းကို ေရြးခ်ယ္ရန္လ်ာထားလုိက္ရသည္။ ယင္းသို႔တရားစြဲ မည္ဆိုပါက အာမခံေလွ်ာက္ထားမႈကို ပလပ္သည့္အမိန္႔ခ်မွတ္သည့္အခ်ိန္က ျမင္ေတြ႔ၾကားသိခဲ့ရသူမ်ားကို က်မ္းက်ိန္လႊာ ျပဳလုပ္လ်က္ သက္ေသမ်ားအျဖစ္ တင္ျပရမည္ျဖစ္သည္။ ထုိ႔ျပင္ အေရးအႀကီးဆုံးမွာ စြပ္စြဲခံရသူမ်ား ျဖစ္သည္။ ကိုတင္၀င္း၊ ကိုညီညီမင္းကို တိုင္ပင္ရေပမည္။ ကိုတင္၀င္း၊ ကိုညီညီမင္း၏ သေဘာဆႏၵမွာ လြန္စြာအေရးႀကီးေပသည္။ ထုိ႔ျပင္ ပလပ္မိန္႔ခ်မွတ္လုိက္သည့္အခ်ိန္က တရား႐ုံးတြင္ေစာင့္ဆုိင္း ၾကည့္ရႈေနၾကသည္မွာ ကိုတင္၀င္း၊ ကိုညီညီမင္းတုိ႔၏ မိသားစုမ်ားႏွင့္ ဒဂုံၿမိဳ႕သစ္ေတာင္ပိုင္းၿမိဳ႕နယ္ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ အဖြဲ႕၀င္မ်ားျဖစ္သည္။ ခုိင္လုံသည့္သက္ေသအျဖစ္ တင္ျပႏုိင္ရန္အတြက္ အနဲဆုံး (၃) ေယာက္ကို ပလပ္မိန္႔ခ်မွတ္လုိက္သည့္အခ်ိန္က ျမင္ေတြ႔ၾကားသိခဲ့သည့္အတိုင္း အမွန္အကန္ျဖစ္ေၾကာင္း က်မ္းက်ိန္လႊာျပဳလုပ္ရမည္ ျဖစ္သည္။ က်မ္းက်ိန္လႊာျပဳလုပ္မည့္ ကုန္က်စရိတ္ကို တတ္ႏိုင္ၾကသူမ်ား မဟုတ္ၾကေပ။ ကိုတင္၀င္း၊ ကိုညီညီမင္းတုိ႔ မိသားစုမ်ားကလည္း ယင္းကုန္က်စရိတ္ကို ေပးႏုိင္ၾကမည္ မဟုတ္ေပ။

ထုိ႔ျပင္ အာမခံေလွ်ာက္ထားျခင္း ပလပ္လိုက္သည့္အတြက္လည္း အထက္တရား႐ုံးသို႔ တက္ႏိုင္ရန္ ျပင္ဆင္ရမည္ျဖစ္သည္။ ထုိ႔အတြက္လည္း ကုန္က်စရိတ္မ်ားရွိလာႏိုင္သည္။ ကိုတင္၀င္းမွာ ၎၏ မိသားစုတြင္ အိမ္ေထာင္ဦးစီးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အဖမ္းခံရသည့္အခ်ိန္တြင္ သူ႔မိသားစု စား၀တ္ေနေရး၊ ရပ္တည္ေရးအတြက္ အေတာ္ပင္ ထိခိုက္သြားရေပသည္။ ထုိ႔ျပင္ ကိုတင္၀င္းအဖမ္းခံေနရ၊ အမႈရင္ဆုိင္ေနရသည့္အတြက္ေၾကာင့္လည္း သူ႔မိသားစုတြင္ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးျဖစ္ေနရေပသည္။ ယင္းအတြက္လည္း ကုန္က်စရိတ္မ်ားရွိလာေပသည္။

ထုိ႔နည္းတူ ကိုညီညီမင္း အမႈရင္ဆုိင္ေနရသည့္အခ်ိန္တြင္ပင္ ကုိညီညီမင္း၏ ဖခင္သည္ အင္းစိန္ေထာင္ သီးသန္႔တရား႐ုံးတြင္ ျပစ္မႈဥပေဒပုဒ္မ- ၅၀၅(ခ) ႏွင့္ပင္ တရားစြဲဆိုခံထားရသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ကိုညီညီမင္း၏ မိသားစုတြင္လည္း သားအဖႏွစ္ေယာက္အတြက္ ကုန္က်စရိတ္ေပါင္းမ်ားစြာရွိေနျပန္ပါသည္။

ယင္းကုန္က်စရိတ္မ်ားကို ေထာင္က်ေနသည့္ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ားႏွင့္ ၎တုိ႔၏မိသားစု၀င္မ်ား၊ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္အဖြဲ႔၀င္မ်ား မတတ္ႏိုင္ၾကပါ။

မိသားစု စား၀တ္ေနေရးအတြက္ အႏုိင္ႏုိင္ရပ္တည္ေနၾကရသူမ်ားအေနျဖင့္ အပိုကုန္က်စရိတ္မ်ားကို မတတ္ႏုိင္ၾကသည္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ န.အ.ဖ လက္ထက္ ဒီမုိကေရစီေရးကို လိုလားလုပ္ေဆာင္ေနၾကသူမ်ား၊ ယုံၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းက်ခံေနရသူမ်ား အမ်ားစုရင္ ဆုိင္ေနရသည့္ ျပႆနာပင္ျဖစ္သည္္။

ယခုအမႈကို လည္းဒဂုံၿမိဳ႕သစ္(ေတာင္ပုိင္း) တရား႐ုံးတြင္ ဆက္လက္ရင္ဆုိင္ေနရေပသည္။ အပတ္စဥ္ ႐ုံးခ်ိန္းတုိင္းႏွင့္ ေထာင္၀င္စာေတြ႔ရသည့္ စရိတ္စကမ်ားသည္ လြန္စြာႀကီးမားလွကာ၊ အျခားတစ္ဖက္တြင္ မိသားစုမ်ားအေနျဖင့္ စီးပြားေရးဟူ၍ မည္မည္ရရ လုပ္ကိုင္စားေသာက္၍ မရေလာက္ ေအာင္အဖက္ဖက္မွ ပိတ္ဆို႔ တားဆီးျခင္း ခံထားၾကရသူမ်ားျဖစ္ေနေပသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ အမႈတြဲကို မဟုတ္မမွန္ မွတ္တမ္းတင္ထားသည့္ တရား႐ုံးေတာ္ တရားသူႀကီးကို တရားစြဲမည္ဆုိပါက ကုန္က်စရိတ္သည္ ပထမဦးစြာ အခက္အခဲတစ္ခု ျဖစ္ေနေပသည္။

ဒုတိယတစ္ခ်က္အေနျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္၏ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ မျပတ္သားမႈကို ၀န္ခံရမည္ျဖစ္သည္။ မိမိအထင္ႀကီးေလးစားရေသာ တရားစီရင္ေရးေလာကသားတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကို တရားစြဲဆုိရန္အတြက္ မ၀ံ့မရဲျဖစ္မိသည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ ထုိသို႔မ၀ံ့မရဲျဖစ္ရသည္မွာလည္း တရားစြဲဆုိရန္ ေၾကာက္ရြံ႕ေသာေၾကာင့္ မဟုတ္။ တရားစီရင္ေရးေလာကသားအခ်င္းခ်င္းကို ကိုယ္ခ်င္းစာနာစိတ္၊ မ်က္ႏွာနာသည့္စိတ္ျဖစ္မိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ေနာင္အခါ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ လႈိင္သာယာၿမိဳ႕နယ္၊ တရားသူႀကီး၏ တရားစြဲဆုိျခင္းကိုခံရေသာအခါ ထုိကဲ့သို႔ တရားစီရင္ေရးေလာကသားခ်င္းအေပၚ ထားရွိခဲ့ေသာ ကိုယ္ခ်င္းစာနာစိတ္၊ မ်က္ႏွာနာသည့္စိတ္သည္ လြန္စြာလြဲမွားေၾကာင္း သိရွိခဲ့ရေပသည္။

တတိယအေၾကာင္းတစ္ခ်က္မွာ တရားစြဲဆုိမည့္ အဓိကတရားလိုမ်ားျဖစ္ၾကသည့္ ကိုတင္၀င္းႏွင့္ ကိုညီညီမင္းတို႔ သေဘာေပါက္နားလည္ေအာင္ ရွင္းလင္းေျပာဆုိရမည္ျဖစ္သည္။

တရား႐ုံးအခ်ဳပ္ခန္းတြင္ အေစာင့္ရဲႏွင့္ ေထာက္လွမ္းေရးမ်ား ေစာင့္ၾကပ္ၾကည့္ရႈေနသည့္ အေျခအေနေအာက္တြင္ တရားသူႀကီးကို အမႈတြဲတြင္ မမွန္မကန္ မွတ္တမ္းတင္မႈျဖင့္ တရားစြဲဆုိရန္အတြက္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းေျပာဆိုႏိုင္ရန္ လြန္စြာခက္ခဲသည့္ အေျခအေနတြင္ရွိေပသည္။

အထက္ပါအေၾကာင္းသုံးခ်က္ေၾကာင့္ ေနာက္တစ္ပတ္႐ုံးခ်ိန္တြင္ ကိုတင္၀င္းႏွင့္ ကိုညီညီမင္း နားလည္ႏိုင္ရန္အတြက္ ရွင္းလင္းေျပာဆုိေတာ့မည္ဟူ၍ ဆုံးျဖတ္လုိက္ရသည္။ အကယ္၍ ကာယကံရွင္မ်ားကိုယ္၌ တရားစြဲဆိုျခင္းကိစၥကို စိတ္အားထက္သန္စြာ လုပ္ေဆာင္မည္ဆုိပါက အခက္အခဲအမ်ဳိးမ်ဳိးၾကားမွပင္ လုပ္ေဆာင္ရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း စိတ္ပိုင္းျဖတ္ထားကာ ယခုအပတ္႐ုံးခ်ိန္းတြင္ စစ္ေဆးဆဲအမႈကို ဆက္လက္စစ္ေဆးလုိက္ရေပသည္။

ျပစ္မႈဥပေဒ ပုဒ္မ – ၅၀၁ အရဆုိလွ်င္ နစ္နာသူကိုယ္တုိင္သာလွ်င္ တရားလုိျပဳလုပ္၍ တရားစြဲဆုိရမည္ျဖစ္ေၾကာင္းကုိ ယခင္ေဆာင္းပါးတြင္ ေရးသားထားခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ နစ္နာသူ မည္သူျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ထင္ရွားရွား၊ ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း၊ ျမင္ႏိုင္ရန္အတြက္ အဓိက ဦးတည္လ်က္ ျပန္လွန္ေမးခြန္းမ်ားေမးျမန္းရန္ ျပင္ဆင္ေမးျမန္းရေပသည္။

ဆက္လက္ေရးသားပါအုံးမည္

စာဖတ္သူမ်ားကိုအစဥ္ေလးစားလ်က္

ေစာေက်ာ္ေက်ာ္မင္း(၃၁.၈.၂၀၁၀)

ဖတ္မိမွတ္မိသမွ် ဥပေဒအပိုင္းအစမ်ား (၁၅)

႐ုိးမ ၃ — Sun, 15 Aug 2010 08:51:07 +0000

ေနာက္တစ္ပတ္႐ုံးခ်ိန္းသို႔ေရာက္ေသာအခါတြင္ တရားသူႀကီးသည္ အာမခံေလွ်ာက္ထားျခင္းႏွင့္ ပတ္သတ္၍ ေအာက္ပါအတိုင္း အမိန္႔ခ်မွတ္လုိက္သည္။

“ျပစ္မႈဥပေဒပုဒ္မ – ၅၀၁ သည္ အာမခံေပးရမည့္ ပုဒ္မ ျဖစ္သည္မွန္ေသာ္လည္း၊ ယေန႔႐ုံးေတာ္ေရွ႕သို႔ က်ေရာက္လွ်က္ရွိေသာအမႈသည္ လူအမ်ားစိတ္ပါ၀င္စားသည့္ အမႈျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အာမခံေပးရန္ ေလွ်ာက္ထားျခင္းကို ခြင့္မျပဳ ပယ္ခ်ေၾကာင္း” အမိန္႔ခ်မွတ္ခဲ့သည္။

ျပစ္မႈဥပေဒႏွင့္ တရားစြဲခံရသူမ်ားကို အာမခံေပးျခင္း၊ မေပးျခင္းႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ ဥပေဒျပဌာန္းခ်က္မ်ားမွာ ေဆာင္းပါးအမွတ္စဥ္ (၁၄) တြင္ ေရးသားထားသည့္အတိုင္းသာ ျပဌာန္းထားျခင္းျဖစ္သည္။ လူအမ်ားစိတ္ပါ၀င္စားသည့္အမႈျဖစ္လွ်င္ အာမခံမေပးရဟု မည္သည့္ဥပေဒကမွ် တားျမစ္ျပဌာန္းထားျခင္း မရွိပါ။ သို႔ရာတြင္ န.အ.ဖ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္ရွိ တရားစီရင္ေရးတြင္ “လူအမ်ားစိတ္ပါ၀င္စားသည့္အမႈျဖစ္လွ်င္ အာမခံမေပးေၾကာင္းကို ကိုတင္၀င္း၊ ကိုညီညီမင္းတို႔အမႈကို စစ္ေဆးစီရင္လ်က္ရွိသည့္ ဒဂုံၿမိဳ႕သစ္ (ေတာင္ပိုင္း) တရား႐ုံးက ထင္ထင္ရွားရွားသက္ေသထူလုိက္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။

ယင္းကဲ့သို႔ တရား႐ုံးက အာမခံေလွ်ာက္ထားျခင္အတြက္ ပယ္သည့္အမိန္႔ခ်မွတ္ျခင္းကို ဥပေဒအရာရွိ၊ စြပ္စြဲခံရသူတို႔၏ ေရွ႕ေနႏွင့္ စြပ္စြဲခံရသူႏွစ္ဦး၊ တရားခြင္စာေရး၊ တရား႐ုံးအေပါက္၀တြင္ အမႈစစ္ေဆး စီရင္သည္ကို လာေရာက္နားေထာင္လ်က္ရွိသည့္ စြပ္စြဲခံရသူတို႔၏ မိသားစု၀င္မ်ား၊ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ အဖြဲ႔၀င္အခ်ဳိ႕ ျမင္ေတြ႔ၾကားသိခဲ့သည္မွန္ေသာ္လည္း၊ ကၽြန္ေတာ့အေနျဖင့္ ဥပေဒလုပ္ထုံးလုပ္နည္းအရသာ လုပ္ေဆာင္ရမည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္၊ ယင္းအာမခံပယ္သည့္အမိန္႔ႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ အထက္တရား႐ုံးသို႔တက္ရန္သာ ျပင္ဆင္ရေတာ့သည္။

ထုိကဲ့သို႔ အထက္တရား႐ုံးသို႔ တက္ရန္အတြက္ လုိအပ္သည္မွာ အာမခံေလွ်ာက္ထားျခင္းကို ပယ္သည့္အမိန္႔ကို တာ၀န္ခံမိတၱဴကူးယူရမည္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ယင္းကို တာ၀န္ခံမိတၱဴကူးယူခြင့္ျပဳပါရန္ ေလွ်ာက္ထားလုိက္ၿပီး အမႈကို ဆက္၍ စစ္ေဆးရျပန္သည္။

ဤေနရာတြင္ ျပစ္မႈဥပေဒပုဒ္မ – ၅၀၁ ႏွင့္ သက္ဆုိင္သည့္ ျပစ္မႈဆုိင္ရာက်င့္ထုံးဥပေဒတြင္ ျပဌာန္းထားသည့္ လုပ္ထုံးလုပ္နည္းမ်ားကို ေရးသားရန္လုိအပ္လာၿပီ ျဖစ္သည္။ ျပစ္မႈဥပေဒ ပုဒ္မ – ၅၀၁ ႏွင့္ တရားစြဲခံရသည့္ မည္သူ႔ကို မဆိုျပစ္မႈဆုိင္ရာက်င့္ထုံးဥပေဒ ပုဒ္မ – ၁၉၈ ျပဌာန္းခ်က္ပါ လုပ္ထုံးလုပ္နည္းမ်ားအတိုင္းသာ တရားစြဲဆုိရမည္ျဖစ္သည္။

ျပစ္မႈဆုိင္ရာက်င့္ထုံးဥပေဒ ပုဒ္မ – ၁၉၈ ျပဌာန္းခ်က္မွာ – ျပစ္မႈဆုိင္ရာ ဥပေဒ အခန္း (၁၉)၊ သို႔မဟုတ္ အခန္း (၂၁) သို႔မဟုတ္ ယင္းဥပေဒ၏ ပုဒ္မ – ၄၉၃ မွ ၄၉၆ (ယင္းပုဒ္မ ႏွစ္ခုစလုံးအပါအ၀င္) တုိ႔တြင္ အက်ဳံး၀င္သည့္ ျပစ္မႈတစ္ရပ္ကို အဆိုပါျပစ္မႈအရ နစ္နာျခင္းခံ ရသူကိုယ္တုိင္ တုိင္တန္းျခင္းမဟုတ္လွ်င္ မည္သည့္တရား႐ုံးကမွ် အေရးမယူရ။ သို႔ရာတြင္ ထုိသို႔နစ္နာခံရသူမွာ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးျဖစ္၍ ၎၏ တိုင္းျပည္ဓေလ့ထုံးတမ္းႏွင့္ အျပဳအမူအေလ့အထတို႔အရ လူအမ်ားေရွ႕သို႔ ေရာက္ရွိရန္ အတင္းအၾကပ္ မျပဳသင့္သူျဖစ္ျခင္း၊ သို႔မဟုတ္ အသက္တစ္ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္ ေအာက္ျဖစ္ျခင္း၊ သို႔မဟုတ္ ၀မ္းတြင္း႐ူး၊ သို႔မဟုတ္ ႐ူးသြပ္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ျခင္း၊ သို႔မဟုတ္ ဖ်ားနာျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္ေစ၊ မစြမ္းမသန္ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္ေစ တုိင္တန္းခ်က္မျပဳႏိုင္ေသာအခါ အျခားသူတစ္ဦးက တရား႐ုံး၏ ခြင့္ျပဳခ်က္ျဖင့္ ထုိသူ၏ သို႔မဟုတ္ ထိုသူမ၏ ကုိယ္စား တုိင္တန္းခ်က္ျပဳလုပ္ႏိုင္သည္။ ဟူ၍ ျပဌာန္းထားသည္။

ကိုတင္၀င္း၊ ကိုညီညီမင္းတုိ႔ကို စြဲခ်က္တင္လိုက္သည့္ ျပစ္မႈဥပေဒ ပုဒ္မ – ၅၀၁ သည္ အခန္းေပါင္း (၂၃) ခန္းတိတိ၊ ပုဒ္မေပါင္း (၅၁၁) ခုတိတိပါ၀င္သည့္ ျပစ္မႈဥပေဒ ျပဌာန္းခ်က္မ်ားအနက္မွ အခန္း – ၂၁၊ အသေရဖ်က္မႈ ေခါင္းစဥ္ေအာက္တြင္ျပဌာန္းထားျခင္း ျဖစ္သည္။ အဆုိပါ အခန္း – ၂၁ တြင္ ပုဒ္မ – ၄၉၉ မွ ပုဒ္မ- ၅၀၂ အထိ ပါ၀င္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ကိုတင္၀င္း၊ ကိုညီညီမင္းတို႔ကို ျပစ္မႈဥပေဒ ပုဒ္မ – ၅၀၁ အရ တရားစြဲဆိုမည္ဆိုပါက အသေရဖ်က္ျခင္းကို ခံရသူကိုယ္တိုင္ တရား႐ုံးသို႔ လာေရာက္ဦးတုိက္ေလွ်ာက္ထား တရားစြဲဆိုရမည္ျဖစ္ၿပီး ထုိသို႔ကိုယ္တိုင္ လာေရာက္တရားစြဲဆိုျခင္း မဟုတ္လွ်င္ မည္သည့္တရား႐ုံးကမွ် အေရးယူ၍ မရေၾကာင္းကို ျပစ္မႈဆုိင္ရာက်င့္ထုံးဥပေဒ ပုဒ္မ – ၁၉၈ တြင္ အတိအလင္းျပဌာန္းထားျခင္း ျဖစ္သည္။

ျပစ္မႈဥပေဒ ပုဒ္မ – ၅၀၁ အရဆုိလွ်င္ ကိုတင္၀င္းေရးသားသည့္ ကဗ်ာစာသားမ်ားသည္ မည္သည့္ ပုဂၢိဳလ္ကုိ အသေရပ်က္ေစသည္ဟု အတိအက် ရည္ညႊန္းျပဆုိႏိုင္ရမည္ျဖစ္ၿပီး၊ အဆိုပါ ကဗ်ာစာသားျဖင့္ အသေရဖ်က္ျခင္း ခံရသူကိုယ္တုိင္ကလည္း မိမိသည္ အဆိုပါ ကဗ်ာစာသားမ်ားအရ မည္ကဲ့သို႔ ထိခိုက္နစ္နာပါေၾကာင္း၊ မိမိဂုဏ္သေရကို မည္ကဲ့သို႔ထိခိုက္နစ္နာပါေၾကာင္းကို တရား႐ုံးသို႔ ကိုယ္တုိင္လာေရာက္ တရားစြဲဆိုရမည္ျဖစ္သည္။

စဥ္းစားရန္အခ်က္မွာ ကိုတင္၀င္းေရးသားသည့္ ကဗ်ာစာသားမ်ားသည္ မည္သည့္ပုဂၢိဳလ္ကို ထိခုိက္နစ္နာေစသနည္း။ အသေရပ်က္ေစသနည္းဆုိသည့္အခ်က္ပင္ ျဖစ္သည္။ ကိုတင္၀င္းေရးသားသည့္ ကဗ်ာစာသားမ်ားသည္ ယခုတရားလိုျပဳလုပ္တရားစြဲဆိုသည့္ ဒုရဲမွဴးတင္ေမာင္ေအးကို ရည္ညႊန္းစပ္ဆုိထားျခင္း မဟုတ္သည္မွာ ခၽြင္းခ်က္မရွိ တရား႐ုံးမွ လက္ခံထားၿပီးျဖစ္သည္။ ယင္းအခ်က္ကိုလည္း တရားလုိႏွင့္ စြပ္စြဲခံရသူတုိ႔အၾကား ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ အျငင္းပြားသည့္ ျပႆနာအျဖစ္လည္း တရား႐ုံးတြင္ ေပၚေပါက္ျခင္း မရွိေပ။

သို႔ဆုိလွ်င္ ကိုတင္၀င္းကို တရားစြဲဆုိရန္အတြက္ တရားလုိသည္ မည္သူျဖစ္ရမည္နည္းဆုိသည့္ ျပႆနာသည္ ထင္ထင္ရွားရွားေပၚေပါက္လာသည့္ ျပႆနာပင္ျဖစ္သည္။

ထုိ႔ျပင္ ျပစ္မႈဥပေဒ ပုဒ္မ – ၅၀၁ အရဆိုလွ်င္ ကိုတင္၀င္းႏွင့္အတူ တရားစြဲဆိုခံရသည့္ ကိုညီညီမင္းကိုလည္း ခၽြင္းခ်က္မရွိ လႊတ္ေပးရမည္ျဖစ္သည္။ ကိုညီညီမင္းသည္ ကဗ်ာစာသားကို ေရးသားသူလည္း မဟုတ္၊ ျဖန္႔ေ၀သူလည္း မဟုတ္။ ကိုညီညီမင္းေနအိမ္သို႔ ဧည့္စာရင္းစစ္မည္ဟူေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင့္ ၀င္ေရာက္ရွာေဖြသည့္အခ်ိန္တြင္ စာအုပ္စင္ေပၚရွိ စာအုပ္မ်ားအၾကား လွန္ေလွာ ရွာေဖြသည့္အခါက်မွသာ ကိုတင္၀င္းေရး သားထားသည့္ ကဗ်ာစာသားမ်ားကို ကြန္ပ်ဴတာစာစီထားသည့္ စာရြက္ႏွစ္ရြက္ ရွာေဖြသိမ္းဆီးရမိျခင္းသာ ျဖစ္သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ျပစ္မႈ ဥပေဒ ပုဒ္မ – ၄၀၁ အရ ဆုိလွ်င္ ကိုညီညီမင္းသည္ “တစ္စုံတစ္ေယာက္ကို အသေရပ်က္ေစရန္အတြက္ ကဗ်ာစာသားေရးသားသူလည္းမဟုတ္ ပုံႏွိပ္သူလည္းမဟုတ္ ျဖန္႔ေ၀သူလည္းမဟုတ္သျဖင့္ ခၽြင္းခ်က္မရွိ လႊတ္ေပးရမည့္ စြပ္စြဲခံရသူသာျဖစ္သည္။

ထုိ႔ထက္ပိုမုိ ေရးသားရပါလွ်င္ ကိုညီညီမင္းကို ျပစ္မႈဥပေဒ – ၅၀၅(ခ) ျဖင့္ စြဲခ်က္မတင္ႏိုင္သည့္အခ်ိန္ကတည္းကပင္၊ ျပစ္မႈပုဒ္မ – ၅၀၁ ျဖင့္ စြဲခ်က္တင္ျခင္းအဆင့္မတိုင္ခင္ ကတည္းကပင္ လႊတ္ေပးရမည္ကို စြဲခ်က္တင္သည့္ တရား႐ုံးအေနျဖင့္ မလြဲမေသြ သိရွိလုပ္ေဆာင္ထားရမည္ျဖစ္သည္။

x x x x x

ဆက္လက္ေရးသားပါအုံးမည္။

စာဖတ္သူမ်ားကို အစဥ္ေလးစားလ်က္ -

ေစာေက်ာ္ေက်ာ္မင္း

(၂၇.၇.၂၀၁၀)

ဖတ္မိမွတ္မိသမွ် ဥပေဒအပိုင္းအစမ်ား (၁၄)

႐ုိးမ ၃ — Sat, 15 May 2010 04:04:02 +0000

အမႈတစ္ခုႏွင့္စပ္လ်ဥ္း၍ အာမခံေပးသည္ဆုိရာတြင္ တရား႐ုံးမ်ားအေနျဖင့္ “အာမခံေပးျခင္းကို မူသေဘာသဖြယ္ လက္ခံက်င့္သုံးရမည္ျဖစ္ၿပီး၊ အာမခံမေပးျခင္းကိုမူ ခၽြင္းခ်က္အေနျဖင့္သာ က်င့္သုံးရမည္” ျဖစ္ သည္။

ျပစ္မႈဆုိင္ရာ က်င့္ထုံးဥပေဒ ေနာက္ဆက္တြဲဇယားတြင္ အာမခံေပးရမည္ဟူ၍ အတိအလင္း ျပဌာန္းထားသည့္ ျပစ္မႈဥပေဒပုဒ္မျဖင့္ စြပ္စြဲျခင္းခံထားရသူမ်ားကို တရား႐ုံးေတာ္အေနျဖင့္ မျဖစ္မေန အာမခံေပးရမည္ျဖစ္သည္။

စြပ္စြဲခံရသူ တစုံတဦးအား အာမခံမေပးဟုဆုိရာတြင္ ထုိသူသည္ -

- ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္မည့္သူ ျဖစ္သည္ဟု ယုံၾကည္ရန္ အေၾကာင္းရွိျခင္း၊
- သက္ေသအခ်က္အလက္မ်ားကို ဖ်က္ဆီးႏိုင္ေၾကာင္း ယုံၾကည္ရန္ အေၾကာင္းရွိျခင္း၊
- သက္ေသထြက္ဆိုမည့္ သူမ်ား၏ လုံၿခံဳေရးကို တစုံတရာ အႏၱရာယ္ေပးႏိုင္မည့္သူျဖစ္ျခင္း

စသည့္အေၾကာင္းအခ်က္မ်ားႏွင့္ ညီညြတ္ပါက တရား႐ုံးေတာ္မွ အာမခံမေပးဘဲ အမႈကို ဆက္လက္ စစ္ေဆးပိုင္ခြင့္ ရွိသည္။

သို႔ေသာ္ အမႈတစ္ခုႏွင့္စပ္လ်ဥ္း၍ အာမခံေပးသည္ဆုိရာတြင္ တရား႐ုံးမ်ားအေနျဖင့္ “အာမခံေပးျခင္းကို မူသေဘာသဖြယ္ လက္ခံက်င့္သုံးရမည္ျဖစ္ၿပီး၊ အာမခံမေပးျခင္းကိုမူ ခၽြင္းခ်က္အေနျဖင့္သာ က်င့္သုံးရမည္” ျဖစ္သည္။

ျပစ္မႈဆုိင္ရာ က်င့္ထုံးဥပေဒ ေနာက္ဆက္တြဲဇယားတြင္ အာမခံမေပးႏိုင္ေၾကာင္း အတိအလင္း ျပဌာန္းထားသည့္တုိင္ေအာင္ တရား႐ုံးအေနျဖင့္ ၎၏ ဆင္ျခင္တုံတရားအရ အာမခံေပးႏိုင္ေၾကာင္းကို ေအာက္ပါပုဒ္မျဖင့္ ျပဌာန္းထားေပသည္။

ျပစ္မႈဆုိင္ရာက်င့္ထုံးဥပေဒ ပုဒ္မ – ၄၉၇ (၁) တြင္ အာမခံမေပးႏိုင္သည့္ ျပစ္မႈတစုံတရာျဖင့္ စြပ္စြဲခံရသူ တစ္ဦးသည္ ျပည္သူ႔ရဲတပ္ဖြဲ႔စခန္းမွဴးက ၀ရမ္းမပါဘဲ ဖမ္းဆီးျခင္းျဖစ္ေစ၊ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ျခင္းျဖစ္ေစ ခံရသည့္အခါ (သို႔မဟုတ္) တရား႐ုံးေရွ႕သို႔ ထိုသူေရာက္ရွိေသာအခါ (သို႔မဟုတ္) တရား႐ုံးေရွ႕သို႔ ေခၚေဆာင္ျခင္းခံရသည့္အခါ ထိုသူကို အာမခံျဖင့္ လႊတ္ထားနိုင္သည္။

ထို႔ျပင္ ေသဒဏ္ျဖစ္ေစ၊ တသက္တကၽြန္းဒဏ္ျဖစ္ေစ စီရင္ထုိက္ေသာ ျပစ္မႈတရပ္ကုိ က်ဴးလြန္ခဲ့သည္ဟု ယုံၾကည္ရန္ အေၾကာင္းမ်ား ရွိေနလွ်င္ပင္၊ အမ်ဳိးသမီးျဖစ္ေနလွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဖ်ားနာေနလွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ခ်ည့္နဲ႔ေနလွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အသက္ ၁၆ ႏွစ္ေအာက္ ကေလး ျဖစ္ေနလွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း အာမခံျဖင့္ လႊတ္ထားရန္ တရား႐ုံးက ညႊန္ၾကားႏုိင္ေပသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ကိုတင္၀င္းႏွင့္ ကုိညီညီမင္းတို႔အား စြဲခ်က္တင္လုိက္သည့္ ျပစ္မႈဥပေဒပုဒ္မ – ၅၀၁ သည္ အာမခံေပးရမည့္ ပုဒ္မျဖစ္ေနသျဖင့္ မျဖစ္မေန အာမခံေပးကို ေပးရမည္ျဖစ္ေပသည္။

အျခားျပစ္မႈျဖင့္ တရားစြဲခံရသူမ်ားကို အာမခံေလွ်ာက္ထားရာတြင္ စြပ္စြဲခံရသူမ်ားဘက္မွ လုိက္ပါ၍ အာခံေပးမည့္သူ ရွာေဖြရျခင္းမွာ မခက္ေပ။ တရား႐ုံးထဲတြင္ပင္ အခေၾကးေငြျဖင့္ အငွားလုိက္၍ အာမခံေပးမည့္သူမ်ား ရွိေပသည္။ သို႔ေသာ္ ကုိတင္၀င္းႏွင့္ ကိုညီညီမင္းတို႔ အမႈအတြက္ အာမခံလုိက္ေပးမည့္သူ ရွာရသည္မွာ ၎တို႔၏ မိသားစုမ်ားအတြက္ မ်ားစြာ အခက္ႀကံဳရေပသည္။

တရား႐ုံးသို႔ အာမခံလုိက္ေပးမည့္သူမ်ား ရွိသည့္တုိင္ေအာင္ ရပ္ကြက္ ရ.ယ.က (ရပ္ကြက္ ေအးခ်မ္းသာယာေရးႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးေကာင္စီ) ႐ုံးတြင္ ေထာက္ခံစာ ျပဳလုပ္သည့္အခါ ေထာက္ခံစာျပဳလုပ္မေပးျခင္း၊ ၿခိမ္းေျခာက္ျခင္း စသည့္ အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ အခက္အခဲမ်ားျဖင့္ ႀကဳံေတြ႕ရေပသည္။

ထိုသို႔ေသာ အခက္အခဲမ်ားၾကားမွပင္ ကိုတင္၀င္း၊ ကိုညီညီမင္းတို႔အတြက္ အခ်ဳပ္လႊတ္ထုေခ်ခြင့္ (အာမခံ)ေပးပါရန္ ျပစ္မႈဆုိင္ရာ က်င့္ထုံးဥပေဒပုဒ္မ – ၄၉၆ အရ ေလွ်ာက္ထားလုိက္ရေပသည္။ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ သက္ဆုိင္ျခင္းမရွိေသာ အျခားအမႈမ်ားတြင္ တရား႐ုံးမ်ားအေနျဖင့္ ခ်က္ျခင္းပင္ အာမခံေပးလုိက္မည္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ကိုတင္၀င္းႏွင့္ ကိုညီညီမင္းတို႔အမႈတြင္မူ တရားသူႀကီးကိုယ္တိုင္မွ -

“ျပစ္မႈဥပေဒပုဒ္မ – ၅၀၁ သည္ အာမခံေပးခြင့္ရွိသည့္ အမႈျဖစ္သည္မွာ မွန္ကန္ပါသည္။ သို႔ရာတြင္ အာမခံေပးသင့္/မေပးသင့္ႏွင့္စပ္လ်ဥ္း၍ စဥ္းစားပါအုံးမည္၊ ေနာက္႐ုံးခ်ိန္းတြင္မွ အမိန္႔ခ်ပါမည္” ဟူ၍ ေျပာဆို လ်က္ အမႈကို စစ္ေဆးျခင္းမရွိေတာ့ဘဲ ထပ္မံ၍ ႐ုံးခ်ိန္းေပးလုိက္ျပန္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ကုိတင္၀င္းႏွင့္ ကိုညီညီမင္းတို႔သည္ ေထာင္အခ်ဳပ္တြင္ ေနာက္တစ္ပတ္႐ုံးခ်ိန္းအထိ အာမခံ ေလွ်ာက္ထားျခင္းႏွင့္စပ္လ်ဥ္း၍ ေစာင့္ဆုိင္းခဲ့ရျပန္သည္။

ေနာက္တပတ္႐ုံးခ်ိန္းသို႔ ေရာက္သည့္အခါတြင္လည္း တရားသူႀကီး မအားလပ္ပါသျဖင့္ဟုဆုိကာ ႐ုံးထပ္မံခ်ိန္းဆုိလုိက္ျပန္သည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ အက်ဥ္းေထာင္အတြင္း အထူးတရား႐ုံးမ်ားတြင္ ႐ုံးတင္စစ္ေဆးျခင္း ခံေနၾကရေသာ ကုိမင္းကိုႏိုင္အပါအ၀င္ (၈၈) မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသားမ်ား၊ ကိုထင္ေက်ာ္၊ အရွင္ဂမၻီရ စသည့္ ေခါင္းေဆာင္မ်ားအေနျဖင့္ တရား႐ုံးမ်ား၏ တရားမွ်တျခင္းမရွိဘဲ စစ္ေဆးစီရင္ေနျခင္းမ်ားအေပၚ နည္းလမ္းအသြယ္သြယ္ျဖင့္ ေဖၚထုတ္ေနေသာ အခ်ိန္ျဖစ္သည္။

ယခု ကိုတင္၀င္း၊ ကိုညီညီမင္းတုိ႔ အမႈတြင္လည္း တရား႐ုံးမွ မျဖစ္မေန အာမခံေပးရမည့္ ပုဒ္မႏွင့္ ေျပာင္းလဲစြဲခ်က္တင္ၿပီးသည့္ေနာက္ပုိင္း၊ အာမခံေလွ်ာက္ထားသည့္ အခ်ိန္တြင္ မျဖစ္မေန အာမခံေပးရမည္ျဖစ္ ေသာ္လည္း ယခုကဲ့သို႔ ႐ုံးခ်ိန္း (၂) ခ်ိန္းတိတိ ခ်ိန္းဆုိလိုက္ျခင္းသည္။ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ခံရသူမ်ားႏွင့္ ၎တုိ႔၏ မိသားစုမ်ားအတြက္ စိတ္ပင္ပန္းမႈကို ႀကီးမားစြာ ျဖစ္ေပၚေစပါသည္။ တရား႐ုံးအေနျဖင့္ အခ်ိန္မဆုိင္းဘဲ “ အာမခံေပးသည္ ဟူ၍လည္းေကာင္း (သို႔မဟုတ္) အာမခံမေပး ဟူ၍လည္းေကာင္း” တိက်သည့္ အမိန္႔တစုံတရာကို ခ်မွတ္ေပးလုိက္မည္ဆုိပါက ကိုတင္၀င္း၊ ကိုညီညီမင္းႏွင့္ ၎တို႔၏ မိသားစုမ်ားအတြက္ ထုိမွ်ေလာက္ စိတ္ဒုကၡ ေရာက္ၾကရမည္မဟုတ္ပါ။ “အာမခံမေပး” ဟု အမိန္႔ခ်မွတ္လုိက္ပါကလည္း ဥပေဒ လုပ္ထုံးလုပ္နည္းမ်ားႏွင့္အညီ ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္ရန္သာ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ အခ်ိန္ဆြဲထားျခင္းက ခံစားရသူမ်ားအေပၚ မ်ားစြာ မခ်ိတင္ကဲစိတ္ကို ျဖစ္ေပၚေစသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ကိုတင္၀င္းသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ တရား႐ုံးအခ်ဳပ္ခန္းတြင္ ေခၚယူေတြ႕ဆုံကာ ထုိကဲ့သို႔ တရား႐ုံးမွ အခ်ိန္ဆြဲထားျခင္းကုိ မေက်နပ္ေၾကာင္း၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဥပေဒ လုပ္ထုံးလုပ္နည္း တစုံတရာျဖင့္ တရား႐ုံးေတာ္ကို တင္ျပေပးပါရန္ ေတာင္းဆုိလာပါသည္။ သုိ႔မဟုတ္ပါက “သူ႔အေနျဖင့္ တရားမွ်တမႈ မရွိသည့္ တရားခြင္ကို တစုံတရာ တင္ျပေတာင္းဆုိရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း” ေျပာဆုိလာပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္မွ “ ယေန႔တြင္ ႐ုံးခ်ိန္း ခ်ိန္းဆုိလုိက္ၿပီျဖစ္သည့္အတြက္ တရား႐ုံးသို႔ တင္ျပရန္ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ေၾကာင္း၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေနာက္တပတ္ ႐ုံးခ်ိန္းတြင္မူ ကၽြန္ေတာ့္အေနျဖင့္ ယခုကဲ့သို႔ ႐ုံးခ်ိန္းေပး၍ ထပ္မံခ်ိန္းဆုိမည့္ လကၡဏာမ်ဳိး ေတြ႕ရွိရမည္ဆုိပါက တရားဥပေဒႏွင့္အညီ “အာမခံ” ေလွ်ာက္ထားျခင္းအေပၚ အမိန္႔တစုံတရာ ခ်မွတ္ေပးပါရန္ ထပ္မံ၍ တင္ျပေလွ်ာက္ထားေပးမည္” ဟူ၍သာ ႏွစ္သိမ့္ေျပာဆုိခဲ့ရပါသည္။

ကိုတင္၀င္း၏ အခ်ိန္ေစာင့္ဆုိင္းရသည့္အတြက္ စိတ္မရွည္ႏိုင္ပုံ၊ စိတ္ဒုကၡေရာက္ရပုံကို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ မ်ားစြာ ခံစားနားလည္မိပါေသာေၾကာင့္ အကယ္၍ ၎၏ စိတ္ဆႏၵသေဘာထားအတုိင္း “တရား႐ုံးေတာ္သို႔ တစုံတရာ တင္ျပေတာင္းဆုိမည္” ဆုိပါကလည္း ကၽြန္ေတာ့္အေနျဖင့္ တားျမစ္မိမည္မဟုတ္ပါ။

ကိုတင္၀င္း၊ ကိုညီညီမင္းတို႔၏ အမႈကို ဒဂုံၿမိဳ႕သစ္(ေတာင္ပိုင္း)ၿမိဳ႕နယ္တြင္ လုိက္ပါေဆာင္ရြက္ေပးေနရ သည့္ အခ်ိန္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္တည္း လႈိင္သာယာၿမိဳ႕နယ္၊ ၾကည့္ျမင္တိုင္ၿမိဳ႕နယ္၊ အလုံၿမိဳ႕နယ္၊ ေရႊျပည္သာၿမိဳ႕နယ္၊ သဃၤန္းကၽြန္းၿမိဳ႕နယ္၊ ဒလၿမိဳ႕နယ္၊ ေျမာက္ဥကၠလာပၿမိဳ႕နယ္ ၊ေက်ာက္တံတားၿမိဳ႕နယ္ ေျမာက္ပုိင္းခ႐ုိင္တရား႐ုံး စသည့္ ၿမိဳ႕နယ္တရား႐ုံးမ်ားတြင္ အျခား၊ အျခားေသာ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္၀င္တုိ႔၏ အမႈမ်ား၊ ယုံၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားသူတို႔၏ အမႈမ်ားကို လုိက္ပါေဆာင္ရြက္ေနရသည္ ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ထုိအခ်ိန္က တရား႐ုံးတို႔၏ တရားနည္းလမ္းမက်၊ တဖက္သတ္ စစ္ေဆးစီရင္ေနျခင္းမ်ားကို ရင္ဆုိင္ေနၾကရေသာ အမႈသည္တုိ႔၏ အပူဒုကၡမ်ားကို သိရွိနားလည္ေနခဲ့ၿပီး ျဖစ္သည္။ အကယ္၍ အမႈသည္တို႔မွ ၎တို႔၏ ဥပေဒအရ ရသင့္ရထိုက္သည့္ နစ္နာခ်က္မ်ားႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ တရား႐ုံးတြင္ တစုံတရာ တုိက္ပြဲ၀င္ ေတာင္းဆိုၾကမည္ဆုိပါကလည္း “တင္ျပေတာင္းဆုိပုံနည္းလမ္း မွန္ကန္သည္ျဖစ္ေစ၊ မွားယြင္းသည္ျဖစ္ေစ” အခ်ိန္အခါမေရြး၊ ေနရာေဒသမေရြး အာဏာရွင္ကို အံတုစိန္ေခၚရဲၾကသည့္ တိုက္ပြဲ၀င္သူတို႔၏ စိတ္ဓာတ္ႏွင့္ သတိၱကို ေလးစားလ်က္ ခ်ီးက်ဴးဂုဏ္ျပဳရမည္သာ ျဖစ္ပါသည္။

x x x x x

ဆက္လက္ေရးသားပါအုံးမည္။

စာဖတ္သူမ်ားကို အစဥ္ေလးစားလ်က္ -
ေစာေက်ာ္ေက်ာ္မင္း
(၁၅.၅.၂၀၁၀)

ဖတ္မိမွတ္မိသမွ် ဥပေဒအပုိင္းအစမ်ား (၁၃)

႐ုိးမ ၃ — Mon, 19 Apr 2010 04:00:38 +0000

ကိုတင္၀င္းႏွင့္ ကိုညီညီမင္းတို႔ကို ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားသည့္ ကာလမွာ ႏွစ္လေက်ာ္ သုံးလနီးပါးၾကာ ျမင့္ခဲ့သည့္အတြက္ ရဲအေရးပိုင္သည့္ အမႈျဖင့္ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားျခင္းမ်ဳိးလည္း မဟုတ္၊ ရဲအေရးမပိုင္သည့္ အမႈျဖင့္ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားျခင္းမ်ဳိးလည္း မဟုတ္ေၾကာင္းကို ထင္ထင္ရွားရွား ေတြ႔ၾကရမည္ျဖစ္သည္။ ထို႔ျပင္ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ၿပီးသည့္ ေနာက္ပိုင္း၊ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားသည့္ကာလမွာ (၂၄) နာရီထက္ ေက်ာ္လြန္ခဲ့သည့္တိုင္ေအာင္ ဆက္လက္ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ခြင့္ေပးႏိုင္သည့္ အာဏာပိုင္ တရားသူႀကီးထံသို႔ ပို႔ေဆာင္ၿပီး ရမန္ေတာင္းခံခဲ့ ျခင္းမရွိသည့္အတြက္၊ ယင္းဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ရာ ကာလႏွင့္ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္သူ ရဲ၀န္ထမ္းတို႔၏ ျပဳမူေဆာင္ရြက္ခ်က္မ်ားကို “အေၾကာင္းမဲ့ ဖမ္းဆီးျခင္း၊ခ်ဳပ္ေႏွာင္ျခင္းႏွင့္ စုံစမ္းစစ္ေဆးရန္အတြက္ဆိုင္ရာ အာဏာပိုင္မ်ားထံသို႔ တင္ျပရန္ ပ်က္ကြက္းျခင္း” ဟု အဓိပါယ္ဖြင့္ဆိုရမည္သာ ျဖစ္ပါသည္။ (ေဆာင္းပါးအမွတ္စဥ္ – ၂ တြင္ ေဖၚျပထားသည့္ စကားရပ္မ်ားကို အလ်ဥ္းသင့္၍ ရွင္းလင္းေဖၚျပအပ္ပါသည္)

စြပ္စြဲခံရသူတို႔၏ ေရွ႕ေနျဖစ္သည့္ ကိုဖိုးျဖဴ၏ “ရဲစကၠဴႏွင့္ တိုက္ဆုိင္စစ္ေဆးခြင့္ျပဳပါရန္” ေလွ်ာက္ထား တင္ျပခ်က္ႏွင့္ တဖက္မွ ဥပေဒအရာရွိ၏ “ရဲအေရးမပိုင္သည့္အတြက္ ရဲစကၠဴမရွိသျဖင့္ တိုက္ဆုိင္စစ္ေဆးခြင့္ျပဳရန္ အေၾကာင္းမေပၚေပါက္ေၾကာင္း” တင္ျပေလွ်ာက္ထားခ်က္တို႔ၾကားတြင္ တရား႐ုံးေတာ္အေနျဖင့္ မည္ကဲ့သို႔ အမိန္႔ခ်မွတ္ေပးရမည္ဆိုသည္ကို ယေန႔ထက္တိုင္ေအာင္ စဥ္းစားဆုံးျဖတ္ ႏိုင္လိမ့္မည္မဟုတ္ပါ။ အေၾကာင္းမွာ တရားလို ဒုရဲမွဴး တင္ေမာင္ေအးကိုယ္တိုင္ ကိုတင္၀င္းႏွင့္ ကိုညီညီမင္းတို႔ကို “အေၾကာင္းမဲ့ဖမ္းဆီးျခင္း၊ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ျခင္းႏွင့္ စုံစမ္းစစ္ေဆးရန္အတြက္ ဆိုင္ရာ အာဏာပိုင္မ်ားထံသို႔ တင္ျပရန္ ပ်က္ကြက္ျခင္း” စသည့္ ဥပေဒႏွင့္မညီသည့္ ျပဳမူလုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ား လုပ္ေဆာင္ခဲ့သည္ကုိ တရားခြင္တြင္ အျပန္အလွန္ စစ္ေမးၾကရင္း တရားလိုႏွင့္ တရားလိုျပ သက္ေသတို႔၏ ေျဖဆိုခ်က္မ်ားမွ ထင္ထင္ရွားရွား သက္ေသခံခ်က္မ်ား ေပၚထြက္လာေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

ေနာက္တႀကိမ္ ႐ုံးခ်ိန္းရက္တြင္ အမိန္႔ခ်မွတ္ေပးပါမည္ဟု ခ်ိန္းဆုိခဲ့ေသာ ဒဂုံၿမိဳ႕သစ္ၿမိဳ႕နယ္ (ေတာင္ ပိုင္း) တရား႐ုံးေတာ္အေနျဖင့္ ေနာက္တႀကိမ္ ႐ုံးခ်ိန္းရက္တြင္ အမိန္႔ခ်မွတ္ေပးႏိုင္ျခင္း မရွိခဲ့ပါ။ ထုိ႔နည္းတူ ထိုအမႈကို ဆက္လက္စစ္ေဆးၿပီး အၿပီးသတ္ အမိန္႔ခ်မွတ္ခဲ့သည့္ အခ်ိန္အထိ အထက္ေဖၚျပပါ အျငင္းပြားခဲ့သည့္ ျပႆနာကို တရား႐ုံးေတာ္မွ ေျပလည္သည့္ အတုိင္းအတာအထိ အမိန္႔ခ်မွတ္ေပးျခင္းမရွိခဲ့ပါ။ ယေန႔ထက္တိုင္ေအာင္လည္း ယင္းျပႆနာႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ေျပလည္သည့္ အတိုင္းအတာအထိ အမိန္႔ခ်မွတ္ေပးျခင္း မရွိေသးသည့္အတြက္ ဒဂုံၿမိဳ႕သစ္ၿမိဳ႕နယ္ (ေတာင္ပိုင္း) တရား႐ုံးေတာ္အေပၚတြင္ စြပ္စြဲခံရသူမ်ားျဖစ္ၾကသည့္ ကိုတင္၀င္းႏွင့္ ကိုညီညီမင္းတို႔ ရရန္ရွိသည့္ “ျပႆနာအေႂကြး” ဟူ၍ မွတ္တမ္းတင္ထားရမည္ ျဖစ္ပါသည္။

အမွန္တကယ္ ကိုတင္၀င္းႏွင့္ ကိုညီညီမင္းတို႔ကို ရုံးတင္တရားစြဲဆုိထားသည့္ ျပစ္မႈဥပေဒပုဒ္မမွာ – ၅၀၅ (ခ) ျဖစ္သည့္အတြက္ က်ခံရမည့္ ျပစ္ဒဏ္မွာ ေထာင္ဒဏ္ (၂) ႏွစ္သာျဖစ္ပါသည္။ ယင္းအခ်ိန္က တရားစြဲတင္ခံရသည့္ ဒီမုိကေရစီဘက္ေတာ္သားမ်ား၏ ေထာင္က်ခံရမည့္ ကာလ သတ္မွတ္ႏႈန္းစံမ်ားႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္ပါက လြန္စြာနဲေသာ ကာလအပိုင္းအျခားသာျဖစ္သည္ဟု သတ္မွတ္ရမည္ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ စြပ္စြဲခံရသူတို႔ကိုယ္စား လိုက္ပါေဆာင္ရြက္ေပးရမည့္ ေရွ႕ေနေရွ႕ရပ္တုိ႔အေနျဖင့္ တရားဥပေဒအရ ရသင့္ရထုိက္သည့္ အခြင့္အေရးမ်ားကို အျပည့္အ၀ တင္ျပေလွ်ာက္ထား ေတာင္းဆုိၾကရမည္ျဖစ္သည္။ သို႔မွသာ ေရွ႕ေနေရွ႕ရပ္တို႔၏ က်င့္၀တ္သိကၡာႏွင့္ ေလွ်ာ္ညီေပလိမ့္မည္။ မိမိ လုိက္ပါေဆာင္ရြက္ေပးသည့္ အမႈသည္တုိ႔၏ ဥပေဒအရ ရရွိရန္ အေၾကာင္းေပၚေပါက္လ်က္လည္းရွိေသာ၊ ဥပေဒႏွင့္အညီ ရသင့္ရထုိက္သည့္ အခြင့္အေရးလည္းျဖစ္ေသာ အခြင့္အေရးမ်ားကို တရားခြင္တြင္ ရဲရင့္ျပတ္သားစြာ တင္ျပေတာင္းဆုိသည့္ လုပ္ရပ္သည္ က်င့္၀တ္သိကၡာႏွင့္ လြန္စြာ ေလွ်ာ္ညီသည့္ လုပ္ရပ္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ထိုကဲ့သို႔ တင္ျပေတာင္းဆိုမႈမ်ား၊ ျပန္လွန္ေမးခြန္းထုတ္မႈမ်ားေၾကာင့္ စြဲခ်က္တင္သည့္ အခ်ိန္တြင္ တရား႐ုံးေတာ္မွ “ကိုတင္၀င္းႏွင့္ ကိုညီညီမင္းတို႔၏ ျပဳမူလုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားသည္ ျပစ္မႈဥပေဒပုဒ္မ – ၅၀၅(ခ) ျပဌာန္းခ်က္ပါ ျပစ္မႈေျမာက္ေစမည့္ အဂၤါရပ္မ်ားႏွင့္ ကိုက္ညီျခင္းမရွိေၾကာင္း ေတြ႔ရွိရသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ျပစ္မႈဥပေဒ ပုဒ္မ – ၅၀၁ ျဖင့္ စြဲခ်က္တင္လိုက္သည္” ဟု အမိန္႔ခ်မွတ္လိုက္သည္။

စြဲခ်က္တင္ရန္ သင့္/မသင့္ အဆင့္တြင္ ထိုကဲ့သို႔ ပုဒ္မေျပာင္း၍ စြဲခ်က္တင္မည္ဟူ၍ ကၽြန္ေတာ့္အေနျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ကိုတင္၀င္း၊ ကိုညီညီမင္းတို႔ အေနျဖင့္လည္းေကာင္း သက္ဆိုင္သည့္ မိသားစုမ်ားအေနျဖင့္လည္းေကာင္း လုံး၀ ထင္မွတ္မထားခဲ့ၾကပါ။ ျပစ္မႈဥပေဒပုဒ္မ – ၅၀၅(ခ) ျဖင့္သာ အမႈၿပီးဆုံးသည့္ အခ်ိန္တြင္ အမိန္႔ခ်မွတ္လိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ျပစ္မႈဥပေဒပုဒ္မ-၅၀၁ ျဖင့္ ေျပာင္းလဲ စြဲခ်က္တင္လိုက္သည့္တြက္ တရားခြင္တြင္ မည္သူမွ မထင္မွတ္ႏိုင္သည့္ စစ္အာဏာရွင္လက္ထက္ “ တရားစီရင္ေရးဆုိင္ရာ အမွားမ်ား” ထပ္မံ ေပၚေပါက္လာရျပန္ပါသည္။

ျပစ္မႈဥပေဒပုဒ္မ – ၅၀၁ ဆိုသည္မွာ အက်ဥ္းအားျဖင့္ “ အသေရပ်က္ေစမည္ဟု သိေသာ အေၾကာင္းအရာကို ပုံႏွိပ္ျခင္း၊ သို႔တည္းမဟုတ္ ထုထြင္းျခင္း” ဟု ျပစ္မႈဆိုင္ရာ ဥပေဒတြင္ အဓိပါယ္ဖြင့္ဆိုထားၿပီး၊ အက်ယ္အားျဖင့္ “အေၾကာင္းအရာတခုကို ပုံႏွိပ္ရာတြင္၊ သို႔တည္းမဟုတ္ ထြင္းထုရာတြင္ ထိုအေၾကာင္းအရာသည္ တဦးတေယာက္ေသာ သူ၏ အသေရကို ပ်က္ေစသည္ဟု သိလွ်င္၊ သို႔တည္းမဟုတ္ ထိုသို႔ ပ်က္ေစသည္ဟု ယုံၾကည္ရန္ အေၾကာင္းရွိလွ်င္ ထိုသူကို (၂) ႏွစ္ထိ အလုပ္မဲ့ ေထာင္ဒဏ္ျဖစ္ေစ၊ ေငြဒဏ္ျဖစ္ေစ၊ ဒဏ္ႏွစ္ရပ္လုံးျဖစ္ေစ ခ်မွတ္ရမည္” ဟူ၍ ျဖစ္ပါသည္။

ျပစ္မႈဥပေဒပုဒ္မ – ၅၀၅(ခ) ျဖင့္ ျပစ္ဒဏ္ခ်ခံရမည္ဆုိပါက က်ခံရမည့္ေထာင္ဒဏ္မွာ (၂) ႏွစ္ပင္ ျဖစ္သည္။ ထို႔အတူ ျပစ္မႈဥပေဒပုဒ္မ – ၅၀၁ ျဖင့္ ျပစ္ဒဏ္ခ်ခံရမည္ဆုိပါကလည္း က်ခံရမည့္ျပစ္ဒဏ္မွာ (၂) ႏွစ္ ပင္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ အလုပ္မဲ့ေထာင္ဒဏ္ျဖစ္သည္။
ထုိ႔အျပင္ ျပစ္မႈဥပေဒပုဒ္မ – ၅၀၅(ခ) ျဖင့္ တရားစြဲဆိုျခင္းခံရပါက ေက်ေအးခြင့္မရွိပါ။ ပုဒ္မ – ၅၀၁ အရဆိုလွ်င္ ရဲအေရးမပိုင္သည့္ အမႈ ျဖစ္သည့္အတြက္ ၀ရမ္းမပါဘဲ ဖမ္းဆီးခြင့္မရွိသည့္အျပင္ ေက်ေအးခြင့္လည္း ရွိေပသည္။ ျပစ္မႈဆုိင္ရာ က်င့္ထုံးဥပေဒအရ ပုဒ္မ – ၅၀၁ ျဖင့္ တရားစြဲဆိုျခင္း ခံရသူကို “အာမခံေပးရမည္” ဟု ေနာက္ဆက္တြဲဇယား စာတိုင္ (၅) တြင္ အတိအလင္း ျပဌာန္းထားပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ယခင္က ျပစ္မႈဥပေဒပုဒ္မ-၅၀၅(ခ) ျဖင့္ စြဲဆုိထားျခင္းေၾကာင့္ အာမခံမရႏိုင္သည့္ အမႈ ျဖစ္သည့္အတြက္ အာမခံေလွ်ာက္ထားရန္ ထည့္သြင္းစဥ္းစားထားျခင္းမရွိေသာ ကၽြန္ေတာ့္အေနျဖင့္ ျပစ္မႈဥပေဒပုဒ္မ – ၅၀၁ ျဖင့္ ေျပာင္းလဲစြဲခ်က္တင္လိုက္ေသာ အဆင့္တြင္ အာမခံေလွ်ာက္ထားရန္ ျပင္ဆင္ရေပေတာ့သည္။ တရား႐ုံးေတာ္အေနျဖင့္ ျပစ္မႈဆုိင္ရာ က်င့္ထုံးဥပေဒပုဒ္မ – ၄၉၆ အရ ကိုတင္၀င္းႏွင့္ ကိုညီညီမင္းတို႔ကို အာမခံေပးရမည္ျဖစ္သည္။

ျပစ္မႈဆုိင္ရာ က်င့္ထုံးဥပေဒပုဒ္မ – ၄၉၆ တြင္ “အာမခံမေပးႏိုင္ေသာ ျပစ္မႈတရပ္ျဖင့္ စြပ္စြဲခံရသူမွတပါး အျခား မည္သူတဦးတေယာက္ကိုမဆုိ ၀ရမ္းမပါဘဲ ျပည္သူ႔ရဲတပ္ဖြဲ႔စခန္းမွဴးကျဖစ္ေစ၊ ရဲၾကပ္ႀကီးရာထူးထက္ မနိမ့္ေသာ စုံစမ္းေထာက္လွမ္းသူ အရာရွိတဦးကျဖစ္ေစ ဖမ္းဆီးျခင္း သို႔မဟုတ္ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထိန္းသိမ္းျခင္း ျပဳေသာအခါ၊ သို႔မဟုတ္ ထုိသူသည္ တရားရုံးေ႐ွ႕သို႔ ေရာက္ရွိျခင္း၊ သို႔မဟုတ္ ေခၚေဆာင္လာျခင္း ခံရေသာအခါ၊ ထို႔အျပင္ အဆိုပါ ရဲအရာရွိ၏ ထိန္းသိမ္းမႈေအာက္တြင္ ရွိစဥ္ မည္သည့္အခ်ိန္မဆုိ အာမခံေပးရန္ အသင့္ျဖစ္လွ်င္ ထိုသူကို အာမခံျဖင့္ လႊတ္ထားရမည္။” ဟု အတိအလင္း ျပဌာန္းထားသည့္အျပင္ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားသည့္ ရဲစခန္းမွဴး သို႔မဟုတ္ တရား႐ုံးက သင့္ေတာ္မည္ဟု ထင္ျမင္ယူဆပါက အာမခံသူမ်ား မပါ၀င္ဘဲႏွင့္လွ်င္ပင္ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ခံရသူကိုယ္တိုင္ ခံ၀န္ခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆိုေစလ်က္ ထိုသူအား လႊတ္ထားႏိုင္ေပသည္။

x x x x x

ဆက္လက္ေရးသားပါအုံးမည္။

စာဖတ္သူမ်ားကို အစဥ္ေလးစားလ်က္-
ေစာေက်ာ္ေက်ာ္မင္း
(၁၄.၄.၂၀၁၀)

ဖတ္မိမွတ္မိသမွ် ဥပေဒအပိုင္းအစမ်ား (၁၂)

႐ုိးမ ၃ — Sat, 03 Apr 2010 03:55:30 +0000

အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ အဖြဲ႔ဝင္မ်ား၊ ေက်ာင္းသားမ်ား၊ ယုံၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံ၏ေရးရာ ကိစၥရပ္မ်ားတြင္ တနည္းနည္းျဖင့္ ပါဝင္ပတ္သတ္ေနသူမ်ားသည္ ေဆာင္းပါးအမွတ္စဥ္ (၁၁) တြင္ ေရးသားေဖၚျပထားသည့္ “ဖမ္းဆီးခံရၿပီးသည့္ေနာက္ပိုင္း ၂၄ နာရီ ျပည့္သည့္အခ်ိန္တြင္ မိမိအား ဖမ္းဆီးသူတုိ႔က တရား႐ုံးတ႐ုံး႐ုံးသို႔ တင္ပို႔ ရမန္ယူရမည္” ဆုိသည့္အခ်က္ကို ေကာင္းစြာ ဂ႐ုတစိုက္ မွတ္သားထားသင့္သည္ဟု ထင္ျမင္မိသည္။ အေၾကာင္းမွာ စစ္အာဏာရွင္၏ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္တြင္ အာဏာရွင္ကို တနည္းနည္းျဖင့္ ဆန္႔က်င္ေနသူမ်ားသည္ အခ်ိန္ႏွင့္အမွ် ဖမ္းဆီးထိန္းသိမ္းခံၾကရႏိုင္ေပသည္။

ထုိသို႔ ဖမ္းဆီးခံလုိက္ရၿပီဆုိသည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ မိမိလုပ္ေဆာင္ခဲ့သည့္ အလုပ္မ်ားအေၾကာင္း စဥ္းစားရင္း မ်ားစြာ စိုးရိမ္ေၾကာက္ရြံ႕သြားတတ္ၾကပါသည္။ သိမ္ငယ္သည့္ စိတ္မ်ားလည္း ျဖစ္ေပၚလာတတ္ပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မိမိ ရသင့္ရထုိက္သည့္ အခြင့္အေရးမ်ားကို ေတာင္းဆုိရန္ ေမ့သြားတတ္ၾကသည္။ အထူးသျဖင့္ မိမိအား စစ္ေၾကာမည့္ ရဲ ၊ ေထာက္လွမ္းေရး စသူတို႔ႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လုိက္ရသည့္ အခ်ိန္တြင္ စိတ္လႈပ္ရွားမႈ လြန္စြာ ျမင့္မားလာတတ္ပါသည္။ စိတ္လႈပ္ရွားမႈေၾကာင့္ ေျဖဆုိသည့္ အေျဖမ်ားထဲတြင္ အစြန္းထြက္သည့္ အေျဖမ်ား၊ မွားယြင္းသည့္အေျဖမ်ား ပါသြားတတ္ပါသည္။
ထုိအခ်ိန္တြင္ မျဖည္းလြန္း မျမန္လြန္းေသာ ႏႈန္းျဖင့္ အသက္ကို ဝဝ ႐ႈသြင္း႐ႈထုတ္ ျပဳလုပ္ျခင္းျဖင့္ စိတ္တည္ၿငိမ္မႈ ရရွိရန္ ႀကိဳးစားသင့္ပါသည္။ ထို႔အျပင္ အဖမ္းအဆီးမခံရခင္ အခ်ိန္က မိမိျပဳလုပ္ခဲ့သည့္ အာဏာရွင္ကို ဆန္႔က်င္သည့္ လုပ္ရပ္မ်ားကိုလည္း တတ္ႏိုင္သမွ် ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ျဖစ္ေအာင္ ႀကဳိးစားရင္း အျခားတဖက္တြင္ “ငါ တုိင္းျပည္နဲ႔လူမ်ဳိး အက်ဳိးစီးပြား ပ်က္စီးရာ ပ်က္စီးေၾကာင္း အလုပ္ကို ဘာတစ္ခုမွ မလုပ္ခဲ့ဘူး” ဆုိသည့္ စိတ္ဓာတ္ကို အရေမြးယူျခင္းျဖင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရဲေဆးတင္ထားသင့္ပါသည္။ ဖမ္းဆီးခံရ၍ စိတ္ပ်က္အားငယ္ စိုးရြံ႕ေနမည့္အစား အထက္ေဖၚျပပါအတုိင္း သတိႏွင့္ယွဥ္၍ လုပ္ေဆာင္ၾကည့္မည္ဆုိပါက သုံးေလးမိနစ္အတြင္းတြင္ စိတ္တည္ၿငိမ္မႈ အတန္အသင့္ ရရွိလာႏိုင္မည္ျဖစ္ၿပီး မိမိကိုယ္ကိုလည္း အတန္အသင့္ ယုံၾကည္မႈ ရရွိလာႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ စစ္ေၾကာေရးအတြက္ အေကာင္းဆုံးေသာ အေျဖမ်ားကို သတိႏွင့္ယွဥ္၍ ေျဖဆိုလာႏို္င္မည္ျဖစ္သည္။

မိမိအား ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားသည့္ကာလ ၂၄ နာရီ တင္းတင္း ျပည့္သည့္အခ်ိန္တြင္ “ ကၽြန္ေတာ္/ကၽြန္မကို ဆက္လက္ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္မည္ဆိုပါက တရားဥပေဒႏွင့္အညီ တရား႐ုံးမွာ ရမန္ယူေပးပါ” ဟူ၍ မပ်က္မကြက္ ေတာင္းဆုိသင့္ပါသည္။ မိမိ၏ ေတာင္းဆုိခ်က္ကို လိုက္ေလ်ာခ်င္မွ လိုက္ေလ်ာမည္မွန္ေသာ္လည္း မိမိ၌ ရွိသည့္ အခြင့္အေရး၊ မိမိရသင့္ရထုိက္သည့္ အခြင့္အေရးကို မိိမိကိုယ္တုိင္ ေတာင္းဆုိရမည္သာျဖစ္သည္။ ထုိသို႔ ေတာင္းဆုိလိုက္သည္ႏွင့္အမွ် မိိမိအား ဖမ္းဆီးထားသူတို႔၏ တစုံတရာေသာ ေလးစားမႈျပဳျခင္းကို ခံလာရမည္ျဖစ္သည္။

အကယ္၍ ထိုေတာင္းဆုိခ်က္ႏွင့္အညီ တရား႐ုံး တရားသူႀကီး တဦးဦးေရွ႕ေမွာက္သို႔ ပို႔ေဆာင္မည္ဆုိပါက မိမိသည္ ရဲ၏ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္မႈဆုိျခင္းထက္ တရားသူႀကီးတဦးဦး၏ ၾကည့္ရႈေစာင့္ေရွာက္မႈေအာက္သို႔ ေရာက္ရွိသြားမည္ျဖစ္ၿပီး အဆိုပါ တရားသူႀကီးထံတြင္လည္း “မိမိသည္ ယခု မိမိအား ဖမ္းဆီးစစ္ေဆးေနသည့္ အမႈကို က်ဴးလြန္သူမဟုတ္သျဖင့္ ျပန္လႊတ္ေပးသင့္ေၾကာင္း (သို႔မဟုတ္) မိမိသည္ ယခု ရဲစခန္းအခ်ဳပ္တြင္ ဖမ္းဆီးစစ္ေဆးခံေနရျခင္းမွာ တစုံတရာေသာ ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္ျခင္း၊ ၿခိမ္းေျခာက္ျခင္းမ်ားကို ခံရႏိုင္ဖြယ္ရွိသျဖင့္ ေထာင္၊ အခ်ဳပ္သို႔ ေျပာင္းေရြ႕ခ်ဳပ္ေႏွာင္ေပးပါရန္” စသည္အားျဖင့္ မိမိသင့္ေတာ္မည္ထင္သည့္ အခြင့္အေရးဆုိင္ရာ ေတာင္းဆိုခ်က္မ်ားကို တင္ျပေတာင္းဆုိႏုိင္ေပသည္။ ေတာင္းဆိုခ်က္မ်ားကို ရမန္ေပးသည့္ တရားသူႀကီးက ခြင့္ျပဳခ်င္မွ ခြင့္ျပဳမည္မွန္ေသာ္လည္း ေတာင္းဆုိသည့္အတုိင္း အမႈတြဲတြင္ မွတ္တမ္းတင္ ထားရွိၿပီးျဖစ္ကာ မိမိေတာင္းဆုိခ်က္သည္ တရားဝင္အဆင့္သို႔ ေရာက္ရွိသြားမည္ျဖစ္သည္။

မိမိအား ဖမ္းဆီးၿပီး ၂၄ နာရီအတြင္း၊ ႐ုပ္ပိုင္းဆုိင္ရာ/ စိတ္ပိုင္းဆုိင္ရာ ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္မႈမ်ား ရွိပါကလည္း အဆိုပါ ရမန္ေပးမည့္ တရားသူႀကီးထံတြင္ မျဖစ္မေန တင္ျပေလွ်ာက္ထားရမည္ျဖစ္သည္။ သို႔မွသာ မိမိခံရသည့္ နစ္နာမႈကို မွတ္တမ္းအျဖစ္လည္းေကာင္း၊ သက္ေသအျဖစ္လည္းေကာင္း ေနာင္တခ်ိိန္ခ်ိန္တြင္ ေဖၚထုတ္ႏုိင္မည္ျဖစ္သည္။

ထိုကဲ့သို႔ ဖမ္းဆီးၿပီးေနာက္ပိုင္း (၂၄) နာရီျပည့္သည့္အခါတြင္ တရားသူႀကီးေရွ႕ေမွာက္သို႔ ပို႔ေဆာင္၍ ဆက္လက္ခ်ဳပ္ေႏွာင္ခြင့္ ရမန္ရယူျခင္းမွာ တရားဥပေဒ လုပ္ထုံးလုပ္နည္းအမွန္ျဖစ္ေသာ္လည္း ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ က်င့္သုံးျခင္းမရွိသေလာက္ တိမ္ျမဳပ္ေပ်ာက္ကြယ္လ်က္ ရွိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိသမွ် ဖမ္းဆီးၿပီးေနာက္ (၂၄) နာရီ ျပည့္သည့္အခ်ိန္တြင္ ဥပေဒလုပ္ထုံးလုပ္နည္းႏွင့္အညီ ရမန္ယူျခင္းခံခဲ့ရသူမ်ားမွာ ၂၂.၅.၂၀၀၈ ရက္ေန႔ (အဂၤါေန႔)တြင္ ဖမ္းဆီးခံရသည့္ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ဗဟိုလူငယ္မ်ားျဖစ္ၾကသည့္ ကိုထြန္းေဇာ္ေဇာ္ႏွင့္ ကိုခင္ထြန္းတို႔ ႏွစ္ဦးကို ဖမ္းဆီးၿပီးေနာက္ပိုင္း (၂၄) နာရီ ျပည့္သည့္အခ်ိန္တြင္ တရားသူႀကီးထံ ပို႔ေဆာင္၍ ေဖာက္ခြဲေရးႏွင့္ ပတ္သတ္သည္ဟူေသာ စြပ္စြဲခ်က္ျဖင့္ ရမန္ယူခဲ့ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ေနာက္ပိုင္း အမႈမတည္ေဆာက္ႏိုင္၍ ျပန္လႊတ္ေပးခဲ့ရသည္။ က်န္သည့္ ဖမ္းဆီးခံရသူမ်ားတြင္ ထုိသို႔ ရမန္ယူျခင္းမွာ မရွိသေလာက္ ရွားပါးလွေပသည္။

ဖမ္ဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ၿပီး (၂၄) နာရီျပည့္၍ ရမန္ယူေပးရန္ မိမိေတာင္းဆုိခ်က္ကို မလိုက္ေလ်ာေသာ္လည္း စိတ္ဓာတ္မက်ရန္မ်ားစြာ အေရးႀကီးပါသည္။ ထုိ႔အတူပင္ မိမိေတာင္းဆုိခ်က္မရ၍ စိတ္လုိက္မာန္ပါ ေဒါသထြက္ျခင္းမ်ဳိး မျဖစ္ရန္လည္း အထူးလုိအပ္လွပါသည္။ ရက္ေပါင္းသုံးဆယ္ျပည့္သည္အထိ ခိုင္မာေသာ စိတ္ဓာတ္ျဖင့္ ေစာင့္ဆုိင္း၍ စစ္ေၾကာေရးကို ေက်ာ္ျဖတ္ျခင္းက အေကာင္းဆုံးေသာ နည္းလမ္းျဖစ္ပါသည္။

ယခုအဆင့္တြင္ ေတာင္းဆုိသင့္သည္မွာ မိသားစုႏွင့္ ဆက္သြယ္ခြင့္၊ ေရွ႕ေနငွားရမ္းတိုင္ပင္ခြင့္ပင္ ျဖစ္သည္။ ေတာင္းဆိုခ်က္မရသည့္တုိင္ေအာင္ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားသူတုိ႔ကို မည္သည့္ဆန္႔က်င္ျခင္းမ်ဳိးမွ မျပဳလုပ္မိေစရန္ ထိန္းသိမ္းထားႏိုင္ရမည္ျဖစ္သည္။

ေဆာင္းပါးအမွတ္စဥ္ (၁၁) တြင္ ေရးသားခဲ့သည့္အတုိင္း မည္သည့္ဖမ္းဆီးျခင္းခံရသူကိုမဆုိ ရက္ေပါင္း (၃၀) ထက္ ေက်ာ္လြန္၍ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ခြင့္မရွိပါ။ ဖမ္းဆီးၿပီးေနာက္ပိုင္း ရက္ေပါင္း (၃၀) ျပည့္ပါက တရားစြဲဆိုရန္ လုံေလာက္သည့္ အေၾကာင္းအခ်က္ျဖင့္ အမႈတည္ေဆာက္ႏိုင္ပါက သက္ဆုိင္ရာ တရား႐ုံးသို႔ တင္ပို႔ တရားစြဲတင္ရမည္ျဖစ္ၿပီး အကယ္၍ တရားစြဲတင္ႏိုင္ေလာက္သည့္ အေၾကာင္းအခ်က္မရွိပါက ျပန္လႊတ္ေပးရမည္သာျဖစ္သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ မိမိအား ဖမ္းဆီးထားၿပီးေနာက္ပိုင္း ရက္ေပါင္း (၃၀) ျပည့္၍ ေက်ာ္လြန္သြားသည့္ အခ်ိန္တုိင္ေအာင္ တရားစြဲတင္ျခင္းလည္းမရွိ၊ ျပန္၍လည္း လႊတ္မေပးပါက ေအာက္ပါေတာင္းဆုိခ်က္ ႏွစ္ရပ္အနက္ တရပ္ရပ္ကို ေတာင္းဆိုျခင္းက အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

“မိမိသည္ ဖမ္းဆီးခံရၿပီးေနာက္ပိုင္း (၂၄) နာရီျပည့္သည့္အခ်ိန္တြင္ တရားဥပေဒႏွင့္အညီ ေတာင္းဆိုခဲ့သည္မွာ ရမန္ယူေပးရန္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ မိမိေတာင္းဆုိခ်က္ကို မလိုက္ေလ်ာခဲ့ပါ။ ယခု မိမိကို ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားသည္မွာ ရက္ေပါင္း (၃၀) ေက်ာ္လြန္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ -

- မိမိကို ဥပေဒႏွင့္အညီ တရား႐ုံးတြင္ တရားစြဲတင္ရန္ (သို႔မဟုတ္)
- ရက္ေပါင္း (၃၀) ျပည့္သည့္တုိင္ေအာင္ အမႈတည္ေဆာက္ တရားစြဲတင္ႏိုင္ျခင္းမရွိသျဖင့္ ခၽြင္းခ်က္မရွိ ခ်က္ျခင္း ျပန္လႊတ္ေပးရန္

အထက္ေဖၚျပပါ အခ်က္ႏွစ္ရပ္အနက္ တရပ္ရပ္ကို တိတိက်က် ေတာင္းဆုိသင့္ပါသည္။ ဖမ္းဆီးခံရသူတို႔သည္ နည္းလမ္းအမ်ဳိးမ်ဳိး ေတာင္းဆုိနည္းအသြယ္သြယ္ျဖင့္ ေတာင္းဆိုရဲၾကသည္မွာ မွန္ေသာ္လည္း ဥပေဒ လုပ္ထုံးလုပ္နည္းမ်ားႏွင့္အညီ တင္ျပေတာင္းဆုိျခင္းကိုမူ ဖမ္းဆီးသူတို႔ ပိုမိုေလးစား တန္ဖိုးထားၾကေပသည္။

× × × ×

ဆက္လက္ေရးသားပါအုံးမည္။

စာဖတ္သူမ်ားကိုအစဥ္ေလးစားလ်က္
ေစာေက်ာ္ေက်ာ္မင္း
(၃၀.၃.၂၀၁၀)

ဖတ္မိမွတ္မိ သမွ်ဥပေဒအပိုင္းအစမ်ား (၁၁)

႐ုိးမ ၃ — Sat, 20 Feb 2010 03:48:56 +0000

တရားလိုသက္ေသ၏ “ကိုတင္ဝင္း၊ ကိုညီညီမင္းတုိ႔ကို စတင္ဖမ္းစီးသည့္အခ်ိန္က ရဲအေရးပိုင္သည့္ ပုဒ္မျဖင့္ ဖမ္းဆီးခဲ့ျခင္းျဖစ္၍ တရားစြဲဆိုသည့္အခါမွသာလွ်င္ ရဲအေရးမပိုင္သည့္ ပုဒ္မျဖင့္ တရားစြဲတင္ျခင္းျဖစ္ သည္” ဆိုသည့္ တရား႐ုံးေရွ႕ သက္ေသခံ ထြက္ဆုိခ်က္ႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ဥပေဒေၾကာင္းအရ ဖမ္းဆီးျခင္း မွန္ကန္မႈ ရွိသည္/မရွိသည္ကို စဥ္းစားသုံးသပ္ၾကရမည္ျဖစ္သည္။

ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူ တဦးတေယာက္ကို ဖမ္းဆီးသည္ဆုိရာတြင္ ရဲအေရးပိုင္သည့္အမႈျဖင့္ ဖမ္းဆီးျခင္းရွိ သကဲ့သို႔ ရဲအေရးမပိုင္သည့္အမႈျဖင့္ ဖမ္းဆီးျခင္းလည္း ရွိေၾကာင္းကို ေဆာင္းပါးအမွတ္စဥ္ (၅) တြင္ ေရးသား တင္ျပခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။ ရဲအေရးမပိုင္သည့္အမႈျဖင့္ ဖမ္းဆီးျခင္းျဖစ္လွ်င္ လုပ္ေဆာင္ရမည့္ တရားစီရင္ေရးဆုိင္ရာ ဥပေဒလုပ္ထုံးလုပ္နည္းအဆင့္ဆင့္ကိုလည္း ယခင္ေဆာင္းပါးမ်ားတြင္ အေသးစိတ္ေရးသားတင္ျပထားခဲ့ၿပီးျဖစ္ ပါသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ယခုေဆာင္းပါးတြင္ ရဲအေရးပိုင္သည့္ အမႈမ်ားတြင္ ဖမ္းဆီးၿပီးေနာက္ပိုင္း ရဲတပ္ဖြဲ႔ဝင္မ်ား အေနျဖင့္ မျဖစ္မေနလုပ္ေဆာင္ၾကရမည့္ ဥပေဒလုပ္ထုံးလုပ္နည္းအဆင့္ဆင့္ကို တင္ျပရန္လိုအပ္လာပါသည္။ သို႔မွသာလွ်င္ တရားလုိသက္ေသ၏ အထက္ေဖၚျပပါ ထြက္ဆိုခ်က္သည္ ဥပေဒလုပ္ထုံးလုပ္နည္းမ်ားႏွင့္ ညီညြတ္မႈရွိသည္၊ မရွိသည္ကို ႏႈိင္းယွဥ္စဥ္းစားသုံးသပ္ႏုိင္ၾကမည္ ျဖစ္ပါသည္။

ျပစ္မႈဆိုင္ရာက်င့္ထုံးဥပေဒ ေနာက္ဆက္တြဲ ဇယား -၂ စာတုိင္သုံးတြင္ ေဖၚျပထားသည့္ ရဲက ဝရမ္းမပါဘဲ ဖမ္းဆီးခြင့္ရွိသည္ဟု ေဖၚျပထားသည့္ ျပစ္မႈဆိုင္ရာ ဥပေဒျပဌာန္းခ်က္ပါ ပုဒ္မမ်ားသည္ ရဲအေရးပိုင္သည့္ အမႈမ်ားပင္ ျဖစ္သည္။ ျပစ္မႈဆုိင္ရာက်င့္ထုံးဥပေဒ ပုဒ္မ ၅၄(၁) ႏွင့္ ရဲလက္စြဲဥပေဒ ဒုတိယတြဲ အပိုဒ္ – ၁၀၅၀ တို႔တြင္ ဝရမ္းမပါဘဲ ဖမ္းဆီးႏုိင္ေသာ ျပစ္မႈမ်ားကို ျပဌာန္းထားသည္။

မည္သည့္ရဲအရာရွိကမွ် ဝရမ္းမပါဘဲ ဖမ္းဆီးထားသူတစ္ဦးကို အမႈ၏ မည္သည့္အေျခအေနတြင္မဆို လုိအပ္သည့္အခ်ိန္ထက္ ပို၍ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားရန္ အခြင့္အာဏာမရွိေခ်။ ျပစ္မႈဆိုင္ရာက်င့္ထုံးဥပေဒ ပုဒ္မ – ၆၁ အရ မည္သည့္ရဲအရာရွိမဆို ရဲအေရးပိုင္သည့္အမႈျဖင့္ ဖမ္းဆီးခံရသူတဦးကို (၂၄) နာရီထက္ ပိုမို၍ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားခြင့္မရွိေခ်။ ထိုကဲ့သို႔ဥပေဒအရ (၂၄) နာရီတိတိ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ခြင့္ေပးထားရျခင္းမွာလည္း ဖမ္းဆီးျခင္း ခံရသူသည္ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္ခဲ့သူ ဟုတ္/မဟုတ္ဆိုသည္ကို စုံစမ္းေထာက္လွမ္းႏိုင္ရန္အတြက္ အခ်ိန္ေပးထားျခင္း ျဖစ္သည္။

အထက္ေဖၚျပပါ (၂၄) နာရီ အခ်ိန္ကာလအတြင္း စုံစမ္းေထာက္လွမ္းျခင္းကို အၿပီးသတ္ႏုိင္ရန္ လကၡဏာ မရွိသည့္အျပင္၊ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္ပါသည္ဟု စြပ္စြဲျခင္းခံရသူအေပၚ စြပ္စြဲထားသည့္ စြပ္စြဲခ်က္ (သို႔မဟုတ္) သတင္းေပးခ်က္သည္ ခိုင္လုံသည္ဟု ယုံၾကည္ရန္ အေၾကာင္းမ်ားရွိသည့္အခါတြင္ စြပ္စြဲျခင္းခံရသူကို ဖမ္းဆီးထားသည့္ေနရာႏွင့္ အနီးဆုံးေနရာရွိ ရာဇဝတ္တရားသူႀကီးထံ ခ်က္ခ်င္း တင္ပို႔လ်က္ အဆိုပါ ရာဇဝတ္တရားသူႀကီးထံမွ ဆက္လက္ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ခြင့္ အမိန္႔ကို ေတာင္းခံရမည္ဟူ၍ ျပစ္မႈဆိုင္ရာ က်င့္ထုံးဥပေဒ ပုဒ္မ – ၁၆၇ ႏွင့္ ရဲလက္စြဲဥပေဒ အပိုဒ္ – ၁၃၄၇ တို႔တြင္ အတိအလင္း ျပဌာန္းထားသည္။ ဆက္လက္ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ႏိုင္ရန္ ရမန္အမိန္႔ ေတာင္းခံျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ထိုကဲ့သို႔ ရမန္အမိန္႔ ေတာင္းခံရာတြင္ ေအာက္ပါ အခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္ ျပည့္စုံရမည္ ျဖစ္သည္။

- ရဲတပ္ဖြဲ႔စခန္းမွဴး (သို႔မဟုတ္) စုံစမ္းေထာက္လွမ္းျခင္းျပဳေသာ ရဲအရာရွိက
- ရမန္ေလွ်ာက္လႊာပုံစံေပၚတြင္ ရမန္ေလွ်ာက္ထားခ်က္ကို ေရးသားၿပီး၊
- အမႈစုံစမ္းစစ္ေဆးထားသည့္ အမႈေန႔စဥ္မွတ္တမ္း မိတၱဴတေစာင္ႏွင့္အတူ
- စြပ္စြဲခံရသူကိုပါ တပါတည္းေခၚေဆာင္လ်က္ ရမန္ေပးမည့္ ရာဇ၀တ္တရားသူႀကီး ေရွ႕ေမွာက္သို႔ ေရာက္ေအာင္ တင္ပို႔ေပးရမည္ျဖစ္သည္။

ထိုသို႔ တင္ပို႔လာသည့္အခါတြင္ ရမန္ေပးမည့္ ရာဇဝတ္တရားသူႀကီးသည္ မိိမိသင့္သည္ထင္ျမင္သည့္ အတိုင္း စြပ္စြဲခံရသူကို ဆက္လက္ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားခြင့္ျပဳႏိုင္သည္။ သို႔ရာတြင္ ေအာက္ပါအတုိင္းသာ ခြင့္ျပဳရမည္ ျဖစ္သည္။

- စြပ္စြဲဲဲျခင္းခံရသူ က်ဴးလြန္သည့္ ျပစ္မႈသည္ (၇) ႏွစ္ႏွင့္အထက္ အလုပ္ၾကမ္းႏွင့္ ေထာင္ဒဏ္ခ်မွတ္ျခင္း ခံရႏိုင္သည့္ ျပစ္မႈအမ်ဳိးအစားမ်ဳိးျဖစ္လွ်င္ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ခြင့္ေပးရမည့္ ကာလသည္ စုစုေပါင္း ရက္ေပါင္း (၃၀) ထက္ မပိုေစရ။

- စြပ္စြဲျခင္းခံရသူ က်ဴးလြန္သည့္ ျပစ္မႈသည္ (၇) ႏွစ္ေအာက္ အလုပ္ၾကမ္းႏွင့္ ေထာင္ဒဏ္ ခ်မွတ္ျခင္း ခံရနိုင္သည့္ ျပစ္မႈအမ်ဳိးအစားမ်ဳိးျဖစ္လွ်င္ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ခြင့္ေပးရမည့္ ကာလသည္ စုစုေပါင္း (၁၅) ရက္ထက္ မပိုေစရဟု ျပစ္မႈဆုိင္ရာက်င့္ထုံးဥပေဒ ပုဒ္မ – ၁၆၇ (၁) တြင္ အတိအလင္း ျပဌာန္းထားပါသည္။

ျပစ္မႈဆုိင္ရာ က်င့္ထုံးဥပေဒအရ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားသည့္ကာလ (၂၄) နာရီထက္ ေက်ာ္လြန္သြားပါက ရာဇဝတ္တရားသူႀကီးထံ တင္ပို႔၍ ခ်ဳပ္မိန္႔ရမန္ ရယူရန္ ျပဌာန္းထားရသည့္ အေၾကာင္းမွာ မည္သည့္ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ခံရသူကိုမဆို တရား႐ုံး၏ ၾကည့္႐ႈေစာင့္ေရွာက္မႈေအာက္သို႔ ေရာက္ရွိေစလ်က္ ဥပေဒအရ ရသင့္ရထုိက္သည့္ အခြင့္အေရးမ်ား ရရွိေစရန္အတြက္ပင္ျဖစ္သည္။ ရဲတပ္ဖြဲ႔ဟူသည္ တစုံတေယာက္ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္ျခင္းရွိ/မရွိကို စုံစမ္းေထာက္လွမ္းျခင္း၊ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ျခင္း၊ စစ္ေဆးေမးျမန္းျခင္း၊ တရား႐ုံးသို႔ တင္ပို႔တရားစြဲဆိုရျခင္း စသည့္ တရားစြဲအဖြဲ႔အစည္း၏ အဓိကက်သည့္ လုပ္ငန္းမ်ားကို လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ရျခင္း ျဖစ္သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ဥပေဒသေဘာအရ ၾကည့္ပါက မည္သည့္ရဲအရာရွိမဆို ၎တို႔ သကၤာမကင္း၍ ဖမ္းဆီးထားသည့္ မည္သူ႔ကိုမဆို ၎တို႔၏ လက္ဝယ္တြင္ ျပစ္မႈႏွင့္စပ္လ်ဥ္း၍ အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ စစ္ေဆးေမးျမန္းမႈမ်ားျဖင့္ စစ္ေဆးေမးျမန္းၾကမည္ျဖစ္သည္။ ဖမ္းဆီးျခင္းခံရသူ အမႈကို ဝန္ခံလာေစရန္အတြက္ ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္မႈ အမ်ဳိးမ်ဳိးကိုလည္း က်ဴးလြန္လာႏိုင္သည္။ ထိုသို႔ ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္မႈမ်ား က်ဴးလြန္ျခင္းခံရပါက ဖမ္းဆီးခံရသူ၏ အခြင့္အေရး မ်ားစြာ ဆုံး႐ႈံးနစ္နာမည္ျဖစ္သည္။

လက္ေတြ႔အားျဖင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ႏိုင္ငံေရးယုံၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ျခင္း ခံရသူမ်ားကို ရဲေထာက္လွမ္းေရး၊ အထူးသတင္းတပ္ဖြဲ႔ စသည္တို႔သည္ ဖမ္းဆီးၿပီးေနာက္ပိုင္း (၂၄) ေလးနာရီေက်ာ္လြန္သည့္ ကာလတြင္ ရာဇဝတ္တရားသူႀကီးထံမွ ခ်ဳပ္မိန္႔ရမန္ ရယူျခင္းမရွိဘဲ ၎တို႔စိတ္ထင္တိုင္း စစ္ေဆးႏွိပ္စက္ခဲ့ၾက သည္မွာ ထင္ရွားသည့္ သာဓကမ်ားပင္ ျဖစ္သည္။

× × × × ×

ဆက္လက္ေရးသားပါအုံးမည္။

စာဖတ္သူမ်ားကို အစဥ္ေလးစားလ်က္-
ေစာေက်ာ္ေက်ာ္မင္း
(၁၈.၂.၂၀၁၀)

ဖတ္မိမွတ္မိသမွ် ဥပေဒအပိုင္းအစမ်ား (၁၀)

႐ုိးမ ၃ — Mon, 21 Dec 2009 03:43:46 +0000

တရား႐ုံးေတာ္အေနျဖင့္ အမႈတစ္ခု၏ စစ္ေဆးဆဲ မည္သည့္အဆင့္တြင္မဆို တရားလိုဘက္မွျဖစ္ေစ၊ စြပ္စြဲခံရသူဘက္မွျဖစ္ေစ ေလွ်ာက္ထားတင္ျပခ်က္မ်ား ရွိလာပါက သက္ဆုိင္သည့္ အမိန္႔တရပ္ရပ္ကို မလြဲမေသြ ခ်မွတ္ေပးရမည္သာျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တရားလုိသက္ေသ၏ အမႈစစ္ရဲအရာရွိထံ ထြက္ဆိုခဲ့သည့္ ထြက္ဆိုခ်က္မ်ားႏွင့္ ယခု ႐ုံးေတာ္ေရွ႕ ထြက္ဆိုေနသည့္ ထြက္ဆုိခ်က္မ်ားကို တိုက္ဆိုင္စစ္ေဆးလိုေၾကာင္း ကိုဖိုးျဖဴ၏ ေလွ်ာက္ထားခ်က္ကိုလည္း ခြင့္ျပဳသည္/ခြင့္မျပဳသည္ဆိုသည့္ အမိန္႔တရပ္ရပ္ကို မလြဲမေသြ အမိန္႔ခ်မွတ္ေပးရမည္ပင္ျဖစ္သည္။

စြဲဆိုထားသည့္ ျပစ္မႈဆုိင္ရာဥပေဒ ပုဒ္မ ၅၀၅(ခ) ဆိုသည္မွာ ရဲအေရးမပိုင္သည့္အတြက္ တရားစီရင္ေရးဆုိင္ရာ လုပ္ထုံးလုပ္နည္းမ်ားအရ ဦးတုိက္ေလွ်ာက္ထား တရားစြဲဆုိရသည့္ ျပစ္မႈမ်ဳိးျဖစ္ေၾကာင္းကို ေဆာင္းပါးအမွတ္စဥ္္ (၅) တြင္ ေရးသားေဖၚျပခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။ ထို႔အတူ ကိုတင္ဝင္း၊ ကိုညီညီမင္းတို႔ အမႈသည္လည္း တရားစီရင္ေရးဆုိင္ရာ လုပ္ထုံးလုပ္နည္းမ်ားအရ ၾကည့္ပါက တရား႐ုံးေတာ္သို႔ တရားလုိ ဒုရဲမွဴး တင္ေမာင္ေအးမွ လာေရာက္ဦးတိုက္ေလွ်က္ထား တရားစြဲသည့္အခ်ိန္မွသာ အမႈစတင္ျခင္းျဖစ္သည္ဟု တရား႐ုံးေတာ္မွ စဥ္းစားဆုံးျဖတ္ အမိန္႔တရပ္ ခ်မွတ္ေပးရမည္ျဖစ္သည္။
ထိုသည္မွာ တရား႐ုံးေတာ္ေရွ႕ေမွာက္ စစ္ေဆးစီရင္ျခင္းမစတင္မီ ရဲမ်ားအေနျဖင့္ ကိုတင္ဝင္း၊ ကိုညီညီမင္း အမႈကို ျပဌာန္းထားသည့္ ျပစ္မႈဆိုင္ရာဥပေဒပုဒ္မ ၅၀၅ ၊ ရဲအေရးမပိုင္သည့္အမႈႏွင့္ စပ္လ်ဥ္းသည့္ ဥပေဒလုပ္ထုံးလုပ္နည္းမ်ားျဖစ္ေသာ ရဲလက္စြဲအပိုဒ္ (၁၄၅၄) အရ စြပ္စြဲခံရသူမ်ားကို ဖမ္းဆီးျခင္းမျပဳေသးမီ တရား႐ုံးသို႔ သြားေရာက္ဦးတိုက္ေလွ်ာက္ထားျခင္း၊ ထိုမွတဆင့္ တရား႐ုံးမွ ျပစ္မႈဆိုင္ရာ က်င့္ထုံးဥပေဒ ပုဒ္မ (၂၀၂)၊ တရား႐ုံးမ်ားလက္စြဲ အပိုဒ္ (၄၂၆) အရ ကိုတင္၀င္းႏွင့္ ကိုညီညီမင္းတို႔ကို စုံစမ္းေထာက္လွမ္းရန္ (သို႔မဟုတ္) စုံစမ္းစစ္ေဆးရန္ တရား႐ုံးမွ သင့္သည္ထင္ျမင္ေသာ တစုံတဦးကို ညႊန္ၾကားခ်က္ေပး၍ စုံစမ္းေထာက္လွမ္းေစျခင္း၊ ထိုသို႔ စုံစမ္းေထာက္လွမ္းသူ၏ ျပန္လည္တင္ျပခ်က္ႏွင့္ တရားလို၏ ဦးတိုက္ေလွ်ာက္ထားခ်က္တို႔ကို စဥ္းစားခ်င့္ခ်ိန္၍ အမႈကို ႐ုံးေတာ္ေရွ႕ေမွာက္ စုံစမ္းစစ္ေဆးရန္ လုံေလာက္သည့္ အေၾကာင္းရွိသည္ဟု တရား႐ုံးေတာ္မွ ယုံၾကည္လွ်င္ ျပစ္မႈဆိုင္ရာ က်င့္ထုုံးဥပေဒ ပုဒ္မ ၂၀၄(၁)၊ တရား႐ုံးမ်ားလက္စြဲ အပိုဒ္ (၄၂၉) အရ ဖမ္းဆီးရန္ ဝရမ္းထုတ္ေပးျခင္း စသည့္ လုပ္ထုံးလုပ္နည္းမ်ားအတိုင္း အတိအက် လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ခဲ့မည္ဆိုပါလွ်င္ ကိုတင္ဝင္းႏွင့္ ကိုညီညီမင္းတို႔သည္ တရားလုိ ဦးတိုက္ေလွ်ာက္ထားၿပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္မွ ဖမ္းဆီးခံရမည္ျဖစ္သည္။ ထုိသုိ႔ျပဳလုပ္မွသာလွ်င္ ဥပေဒလုပ္ထုံးလုပ္နည္းမ်ားႏွင့္ ညီညြတ္၍ အမႈတည္ေဆာက္မႈ မွန္ကန္ေပလိမ့္မည္ျဖစ္သည္။

ထိုသုိ႔ အမႈတည္ေဆာက္မႈမွန္ကန္ပါလွ်င္ တရားလုိသက္ေသမွ အမႈစစ္ရဲအရာရွိထံ ထြက္ဆိုခဲ့ပါသည္ ဆိုသည့္ထြက္ဆိုခ်က္(ရဲစကၠဴ)လည္း လုံးဝ ရွိႏိုင္မည္မဟုတ္ေပ။

ထို႔ေၾကာင့္ တဖက္မွ ဥပေဒအရာရွိ (အစိုးရေရွ႕ေန) က “ယခု႐ုံးေတာ္ေရွ႕တြင္ စစ္ေဆးစီရင္လ်က္ရွိေသာ အမႈသည္ ျပစ္မႈဥပေဒပုဒ္မ ၅၀၅ (ခ) ျဖင့္ စြပ္စြဲထားျခင္းျဖစ္ၿပီး၊ ျပစ္မႈဆုိင္ရာ က်င့္ထုံးဥပေဒ လုပ္ထုံးလုပ္နည္းမ်ားအရ ရဲအေရးမပိုင္ေသာ အမႈမ်ားတြင္ ဦးတိုက္ေလွ်ာက္ထား တရားစြဲဆုိရေၾကာင္း၊ ထုိသို႔ဦးတိုက္ ေလွ်ာက္ထား တရားစြဲဆိုရျခင္းေၾကာင့္ပင္လွ်င္ ရဲစကၠဴ ရွိသည့္ အမႈမ်ဳိးမဟုတ္ေၾကာင္း၊ ထို႔ေၾကာင့္ တဖက္တရားခံမ်ား၏ ေရွ႕ေနမွ ရဲစကၠဴႏွင့္ တိုက္ဆုိင္စစ္ေမးခြင့္ ေလွ်ာက္ထားေနျခင္းမွာ ဥပေဒလုပ္ထုံးလုပ္နည္းမ်ားႏွင့္ မညီညြတ္ေၾကာင္း” ကန္႔ကြက္ေလွ်ာက္ထားေလေတာ့သည္။

တရား႐ုံးေတာ္မွ ကိုဖိုးျဖဴ ေလွ်ာက္ထားတင္ျပလိုက္သည့္ ရဲစကၠဴျဖင့္ တိုက္ဆိုက္စစ္ေဆးခြင့္ျပဳသည္/မျပဳသည္ ဆိုသည့္ အမိန္႔တရပ္ကို ခ်မွတ္ေပးရန္အတြက္ မ်ားစြာ အခက္အခဲျဖစ္သြားေပေတာ့သည္။

တဖက္ ဥပေဒအရာရွိ (အစိုးရေရွ႕ေန) ေလွ်ာက္ထားတင္ျပထားသည့္အတိုင္း “ ရဲစကၠဴမရွိ၍ တိုက္ဆုိင္ စစ္ေဆးခြင့္ မျပဳသင့္” ဆိုသည့္ဘက္သို႔ အေလးသား၍ ဆုံးျဖတ္ခ်က္၊ အမိန္႔ ခ်မွတ္မည္ဆိုပါကလည္း တရားလိုသက္ေသကိုယ္တိုင္ အဆုံးအျဖတ္ေပးရမည့္ တရားသူႀကီးေရွ႕ေမွာက္တြင္လည္းေကာင္း၊ ႏွစ္ဘက္ေရွ႕ေနတုိ႔၏ ေရွ႕ေမွာက္တြင္လည္းေကာင္း၊ စြပ္စြဲခံရသူမ်ား၏ ေရွ႕ေမွာက္တြင္လည္းေကာင္း “မိမိအား အမႈစစ္ရဲအရာရွိမွွ ကိုတင္ဝင္း၊ ကိုညီညီမင္းတုိ႔အမႈႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ စစ္ေဆးေမးျမန္း မွတ္တမ္းထားရွိခဲ့ပါသည္” ဟု အတိအလင္း ဝန္ခံထြက္ဆုိထားၿပီးျဖစ္သည္။ ထုိသို႔ဝန္ခံထြက္ဆိုခ်က္ကိုလည္း စြပ္စြဲခံရသူမ်ား၏ ေရွ႕ေန ကိုဖိုးျဖဴမွ တရား႐ုံးေတာ္တြင္ မွတ္တမ္းတင္ထားၿပီးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ရဲစကၠဴရွိေၾကာင္း သက္ေသထင္ရွားေနခဲ့ၿပီးျဖစ္ကာ ကိုဖိုးျဖဴေလွ်ာက္ထားသည့္အတုိင္း “ရဲစကၠဴျဖင့္ တုိက္ဆုိင္စစ္ေဆးခြင့္ ျပဳသည္” ဟု အမိန္႔ခ်မွတ္ေပးလုိက္ပါကလည္း ဥပေဒလုပ္ထုံးလုပ္နည္းမ်ားႏွင့္ ညီညြတ္မႈမရွိေသာ အမႈတည္ေဆာက္ တရားစြဲဆိုမႈျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ထင္ရွားရွား ေပၚေပါက္လာေတာ့မည္ျဖစ္သည္။ ကိုဖိုးျဖဴ၏ ျပန္လွန္စစ္ေမးျခင္းပညာ ကၽြမ္းက်င္မႈပင္ျဖစ္သည္။ တရား႐ုံးေတာ္အေနျဖင့္ လတ္တေလာ လုံးဝ စဥ္းစားဆုံးျဖတ္ႏိုင္စြမ္းမရွိေသာ အေၾကာင္းအခ်င္းရာ ျပႆနာတရပ္ကို ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ေရွ႕ေနမ်ားက ေလွ်ာက္ထားတင္ျပေနၾကျခင္းသာျဖစ္သည္။

တဖန္ တရားလုိသက္ေသ ထြက္ဆိုထားသည့္အတုိင္း “ကိုတင္ဝင္း၊ ကိုညီညီမင္းတုိ႔ကို စတင္ဖမ္းဆီးသည့္ အခ်ိန္က ရဲအေရးပုိင္သည့္ ပုဒ္မျဖင့္ ဖမ္းဆီးျခင္းျဖစ္၍ တရားစြဲတင္သည့္အခါမွသာလွ်င္ ရဲအေရးမပိုင္သည့္ ပုဒ္မျဖင့္ တရားစြဲတင္ျခင္းျဖစ္သည္” ဆိုသည့္ သက္ေသခံထြက္ဆုိခ်က္သည္လည္း ထည့္သြင္းစဥ္းစားစရာ အခ်က္တခ်က္အျဖစ္ ပါဝင္လာခဲ့ပါေတာ့သည္။

× × × × ×

ဆက္လက္ေရးသားပါအုံးမည္။

စာဖတ္သူမ်ားကိုအစဥ္ေလးစားလ်က္ -
ေစာေက်ာ္ေက်ာ္မင္း
(၁၆.၁၂.၂၀၀၉)

ဖတ္မိမွတ္မိသမွ် ဥပေဒအပိုင္းအစမ်ား (၉)

႐ုိးမ ၃ — Tue, 24 Nov 2009 03:39:09 +0000

ကိုဖိုးျဖဴအေနျဖင့္ ဥပေဒပိုင္းဆုိင္ရာ ျပႆနာမ်ားကို အေလးေပး၍ ျပန္လွန္စစ္ေဆးျခင္းျဖစ္သည္။ တရား႐ုံး၏ အဝင္ေပါက္ဝတြင္လည္း ကိုတင္ဝင္း၊ ကိုညီညီမင္းတုိ႔၏ မိသားစုမ်ားအျပင္ အမႈစစ္ေဆးသည္ကို လာေရာက္နားေထာင္ၾကေသာ ကိုတင္ဝင္း၊ ကိုညီညီမင္းတို႔အား လာေရာက္အားေပးၾကေသာ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္အဖြဲ႕ဝင္မ်ားအျပင္ အာဏာပိုင္တုိ႔မွ ေစခုိင္းထားသည္ အရပ္ဝတ္ စြမ္းအားရွင္ႏွင့္ ႀကံ႕ဖြံ႔မ်ား၊ ေထာက္လွမ္းေရးမ်ားျဖင့္ ျပည့္က်ပ္လ်က္ရွိသည္။

ကုိဖိုးျဖဴ၏ ျပန္လွန္စစ္ေမးခ်က္မ်ားအရ ကိုတင္ဝင္းႏွင့္ ကိုညီညီမင္းတုိ႔ကို ဥပေဒႏွင့္ ညီညြတ္မႈမရွိဘဲ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေပၚေပါက္ေလသည္။
ကုိဖိုးျဖဴေမးျမန္းသည့္ ျပန္လွန္ေမးခြန္းမ်ားမွာ “႐ုံးေရွ႕စြပ္စြဲခံရသူမ်ားျဖစ္ၾကသည့္ ကိုတင္ဝင္းႏွင့္ ကိုညီညီမင္းတုိ႔အား စတင္ဖမ္းဆီးခဲ့စဥ္က ဝရမ္းျပသဖမ္းဆီးခဲ့ပါသလား ”ဟု ေမးျမန္းခဲ့ရာတြင္ တရားလုိမွ “ဝရမ္းျပသ ဖမ္းဆီးျခင္းမဟုတ္” ဟု ေျဖဆိုေလသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဆက္လက္ေမးျမန္းရန္ ေမးခြန္းမ်ား ထင္ထင္ရွားရွား ေပၚေပါက္လာေပေတာ့သည္။

“ျပစ္မႈဥပေဒပုဒ္မ (၅၀၅) သည္ ရဲအေရးမပိုင္သည့္ ပုဒ္မျဖစ္သည္ကို သိပါသလား” ဆုိသည့္ ေမးခြန္း၊ “ထိုကဲ့သုိ႔ ရဲအေရးမပုိင္သည့္ ပုဒ္မျဖင့္ တရားစြဲဆိုလိုလွ်င္ ရဲလက္စြဲဥပေဒ အပုိဒ္ (၁၄၅၄) တြင္ ေဖၚျပထားသည့္အတိုင္း တရား႐ုံးတြင္ ပထမဦးစြာ ဦးတုိက္ေလွ်ာက္ထားရမည္ကို သိပါသလား” ဆိုသည့္ ေမးခြန္း စသည့္ေမးခြန္းမ်ားကို ေမးျမန္းခဲ့ရာ တရားလုိသက္ေသမ်ားအေနျဖင့္ ကိုတင္ဝင္းႏွင့္ ကုိညီညီမင္းတို႔အား စတင္ဖမ္းဆီးသည့္အခ်ိန္တြင္ ရဲအေရးပိုင္သည့္ ပုဒ္မမ်ားႏွင့္ ဖမ္းဆီးခဲ့ျခင္းျဖစ္ေသာ္လည္း ဖမ္းဆီးစစ္ေဆးၿပီး ေနာက္ပိုင္း တရားစြဲဆိုေသာ အခါတြင္မွ ရဲအေရးမပိုင္သည့္ ပုဒ္မျဖင့္ တရားစြဲဆိုရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ဝန္ခံထြက္ဆုိေလသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ယေန႔တုိင္ေအာင္ ထင္ရွားလ်က္ရွိေသာ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ျခင္းမွာ “စစ္ေဆးေမးျမန္းလုိပါသျဖင့္ ခဏေလာက္လိုက္ခဲ့ပါ” ဟု ေျပာဆိုဖမ္္းဆီးေခၚေဆာင္သြားျခင္း ခံၾကရကာ ဖမ္းဆီးၿပီးေနာက္ပိုင္း မည္သည့္အရပ္ေဒသတြင္ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားသည္ကိုလည္း မသိရ၊ ေသသလားရွင္သလား ဆိုသည္ကိုလည္း မသိၾကရဘဲ က်န္ရစ္သူမိသားစုမ်ား ပူပင္ေၾကာင့္ၾကရသည့္အျဖစ္သို႔ ေရာက္ရွိေစကာ၊ မိသားစုဝင္တစ္ဦးတစ္ေယာက္ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ခံရပါက က်န္ရစ္သူ မိသားစုမ်ားကိုယ္တိုင္လည္း မ်ားစြာ စိတ္ေသာကေရာက္ၾကရေပသည္္။

ထိုမွ်မကေသး ထိုသို႔ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ျခင္းမွာ ရဲတပ္ဖြဲ႔ဝင္မ်ား၊ အထူးသတင္းတပ္ဖြဲ႔မ်ားအေနျဖင့္ ၎တို႔ ဖမ္းဆီးမည့္ သူမ်ား၏ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္ေၾကာင္းကို ေသခ်ာပိုင္ႏိုင္စြာ သိရွိစုံစမ္းထားျခင္းမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ၊ ခုိင္လုံတိက်ေသာ သက္ေသခံအေထာက္အထားမ်ား ရရွိထားျခင္းမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကို သကၤာမကင္းျဖစ္႐ုံမွ်ျဖင့္ ဖမ္းဆီး၍ စစ္ေၾကာေရးလုပ္စဥ္တြင္ အတင္းအက်ပ္ ဝန္ခံေစျခင္း၊ ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္ျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ျခင္း စသည့္နည္းလမ္းမ်ားကို အသုံးခ်၍ အမႈတည္ေဆာက္ တရားစြဲတင္ၾကျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေပသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ အထက္ေဖၚျပပါ ကိုတင္ဝင္းႏွင့္ ကိုညီညီမင္းတုိ႔၏အမႈတြင္ ကိုဖိုးျဖဴက တရားလုိမ်ားကို ရဲလက္စြဲလုပ္ထုံးလုပ္နည္းတုိ႔ျဖင့္ ထြက္ေပါက္မရွိေအာင္ ေမးျမန္းသည့္အခါတြင္ “ဖမ္းဆီးစဥ္က ရဲအေရးပိုင္သည့္ ပုဒ္မျဖင့္ ဖမ္းဆီးၿပီး၊ တရားစြဲတင္ေသာအခါတြင္မွ ရဲအေရးမပိုင္ေသာ ပုဒ္မျဖင့္ တရားစြဲတင္ျခင္းျဖစ္သည္” ဟု ထြက္ဆိုၾကျခင္းျဖစ္ေပသည္။

ဆက္လက္၍ ကိုဖိုးျဖဴက “ကိုတင္ဝင္း၊ ကိုညီညီမင္းတို႔ကို ဖမ္းဆီးသည့္အခ်ိန္တြင္ ဖမ္းဆီးသည့္အဖြဲ႔၌ ပါဝင္ခဲ့ပါသလား” ဟု ေမးျမန္းသည့္ေမးခြန္းကို တရားလုိသက္ေသက “ပါဝင္ခဲ့ပါသည္” ဟု ေျဖဆုိသျဖင့္ ဆက္လက္ေမးျမန္းရမည့္ ေမးခြန္းျဖစ္သည့္ “႐ုံးေရွ႕စြပ္စြဲထားေသာ အမႈႏွင့္ စပ္လ်ဥ္းၿပီး ႐ုံးေတာ္ေရွ႕သို႔ လာေရာက္ သက္ေသထြက္ဆုိျခင္းမတိုင္ခင္က အမႈစစ္ရဲအရာရွိ၏ စစ္ေဆးေမးျမန္းမႈကို ခံခဲ့ရပါသလား” ဟု ေမးျမန္းလုိက္သည့္ အခါတြင္လည္း “မွန္ပါသည္” ဟု ေျဖဆုိေလသည္။ “အမႈစစ္ရဲအရာရွိမွ အမႈႏွင့္စပ္လ်ဥ္းေသာ္ ခင္ဗ်ား၏ ထြက္ဆုိခ်က္မ်ားကို ေရးမွတ္ထားခဲ့ပါသလား” ဟု ေမးျမန္းရာတြင္ “ေရးမွတ္ထားခဲ့ပါသည္” ဟု ထြက္ဆုိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကိုဖိုးျဖဴသည္ တရားလုိ၏ ႐ုံးေတာ္ေရွ႕သို႔ လာေရာက္ထြက္ဆုိေနေသာ ထြက္ဆုိခ်က္မ်ားႏွင့္ ယခင္က အမႈစစ္အရာရွိထံတြင္ ထြက္ဆိုခဲ့ေသာ ထြက္ဆုိခ်က္မ်ားကို တုိက္ဆုိင္စစ္ေဆးလိုေၾကာင္း ႐ုံးေတာ္သို႔ တင္ျပေလွ်ာက္ထားေလေတာ့သည္။

တစ္စုံတစ္ေယာက္ကို ဖမ္းဆီးၿပီးေနာက္ပိုင္းတြင္ အမႈႏွင့္စပ္လ်ဥ္း၍ စစ္ေဆးခ်က္မ်ားကို ေရးမွတ္ထားသည့္ စာရြက္စာတမ္းမ်ားကို ရဲစကၠဴဟူ၍ ေခၚေဝၚသုံးစြဲၾကသည္။ ကိုဖိုးျဖဴမွာ အဆိုပါ ရဲစကၠဴတြင္ ေရးမွတ္ထားေသာ တရားလုိ၏ ထြက္ခ်က္မ်ားႏွင့္ ယခု ႐ုံးေရွ႕တြင္ ထြက္ဆိုလ်က္ရွိေသာ ထြက္ခ်က္တို႔ ကြဲလြဲလ်က္ရွိေၾကာင္းကို သံသယရွိသည္ျဖစ္၍ တိုက္ဆုိင္စစ္ေဆးခြင့္ျပဳပါရန္ တရား႐ုံးသို႔ တင္ျပေလွ်ာက္ထားျခင္း ျဖစ္ေပသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံရဲတပ္ဖြဲ႕ အမႈထမ္းမ်ားအေနျဖင့္ ၎တုိ႔ ထိန္းသိမ္းထားရမည့္ မည္သည့္ စာ၊ မွတ္တမ္း၊ အမႈတြဲ သို႔မဟုတ္ ၎တုိ႔မွ ေရးကူးသည့္ မည္သည့္မိတၱဴ၊ မည္သည့္ထုတ္ႏႈတ္ခ်က္မ်ဳိးကိုမဆို တရားဥပေဒအရ ေတာင္းဆုိခြင့္မရရွိသူ အရပ္သားတစ္ဦးတစ္ေယာက္ သို႔မဟုတ္ အျခား မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကိုမွ် မေပးအပ္ရေၾကာင္းကုိ ရဲလက္စြဲအပုိဒ္ (၁၄၀၇) တြင္ အတိအလင္း ေဖၚျပထားပါသည္။ သို႔ရာတြင္ တရား႐ုံးမွ အမိန္႔ခ်မွတ္၍လည္းေကာင္း၊ အာဏာပိုင္ အစုိးရအရာရွိတဦးဦး၏ အမိန္႔တစုံတရာျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ထုတ္ေပးရန္ သို႔မဟုတ္ ေပးအပ္ရန္ ေတာင္းခံလာမွသာလွ်င္ ထုတ္ေပးရမည္ျဖစ္သည္။

ကိုဖိုးျဖဴသည္ ယင္းသို႔ ထုတ္ေပးေစရန္အတြက္ တရား႐ုံးေတာ္မွ အမိန္႔တရပ္ ခ်မွတ္ေပးပါရန္ သက္ေသခံဥပေဒပုဒ္မ (၁၄၅) အရ တင္ျပေလွ်ာက္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ သက္ေသတစ္ဦးကို ယခင္က ေရးသားထားေသာ သို႔မဟုတ္ ေရးမွတ္ထားေသာ အစစ္ခံခ်က္ျဖင့္ ျပန္လွန္ေမးျမန္းႏိုင္သည္။ ထုိသုိ႔ေမးျမန္းရာ၌ ရဲစကၠဴတြင္ ၎ကိုယ္တိုင္ အစစ္ခံထြက္ဆုိထားသည့္ ထြက္ဆုိခ်က္မ်ားကို ပထမဦးစြာ ျပန္လည္သတိေပး ေျပာဆုိရသည္။ သို႔မဟုတ္ ျပန္လည္ဖတ္ျပေပးရသည္။ ထုိ႔ေနာက္တြင္မွ အမႈစစ္အရာရွိထံ ထြက္ခ်က္ႏွင့္ တရား႐ုံးေတာ္တြင္ ထြက္ဆုိသည့္ အစစ္ခံခ်က္တုိ႔သည္ မည္သည့္ေနရာတြင္ ကြဲလြဲေၾကာင္းတုိ႔ကို တရား႐ုံးေတာ္မွ အမွန္အတုိင္း သိရွိေစရန္ ေမးျမန္းရျခင္း၊ သက္ေသခံတင္သြင္းျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ရျခင္းျဖစ္ေပသည္။

× × × × ×
ဆက္လက္ေရးသားပါဦးမည္

စာဖတ္သူမ်ားကိုအစဥ္ေလးစားလ်က္-
ေစာေက်ာ္ေက်ာ္မင္း
၂၄.၁၁.၂၀၀၉

ဖတ္မိမွတ္မိသမွ် ဥပေဒအပိုင္းအစမ်ား (၈)

႐ုိးမ ၃ — Wed, 16 Sep 2009 03:35:58 +0000

ကိုဖိုးျဖဴအား အမႈအေျခအေနႏွင့္ ခုခံေရးလမ္းေၾကာင္းအပိုင္းကို အေသးစိတ္ ရွင္းျပလိုက္သည္။ ထုိေန႔ ႐ုံးခ်ိန္းတြင္ ကိုဖိုးျဖဴ ျပန္လွန္စစ္ေမးေလသည္။

တရား႐ုံးစလွ်င္စခ်င္း ကုိဖိုးျဖဴသည္ ရဲလက္စြဲဥပေဒအပိုဒ္ (၁၃၈၂) အပိုဒ္ခြဲ (၂) ႏွင့္ အပုိဒ္ခြဲ (၅) တို႔ကို ကိုးကားလ်က္ ႐ုံးေရွ႕ စြပ္စြဲခံရသူမ်ားကို လက္ထိပ္ခတ္ထားသည့္အတြက္ လက္ထိပ္ျဖဳတ္ေပးရန္ တရား႐ုံးေတာ္ကို တင္ျပေလွ်ာက္ထားေလေတာ့သည္။

ရဲလက္္စြဲဥပေဒ အပိုဒ္ (၁၃၈၂) အပိုဒ္ခြဲ (၂) တြင္ အာမခံေပးခြင့္မရေသာ ျပစ္မႈကို က်ဴးလြန္၍ ဖမ္းဆီးခံရေသာသူ၏ ေနာက္ေၾကာင္းရာဇ၀င္ ဂုဏ္သိကၡာႏွင့္ အလုပ္အကိုင္တုိ႔ကို ေထာက္ထား၍ လြတ္ေျမာက္ထြက္ေျပးရန္ သို႔မဟုတ္ ၾကမ္းတမ္းစြာ ခုခံရန္အားထုတ္မည့္ လကၡဏာမရွိလွ်င္ လက္ထိပ္မခတ္ရ ဟု ေဖၚျပထားၿပီး၊

အပိုဒ္ခြဲ (၅) တြင္ တရား႐ုံးသို႔ ထုတ္ယူေသာ အမႈစစ္ေဆးဆဲရွိေနသည့္ တရားခံမ်ားသည္ ၾကမ္းတမ္းစြာ ျပဳမူလိမ့္မည္။ သို႔မဟုတ္ ထြက္ေျပးရန္ အားထုတ္လိမ့္မည္။ သို႔မဟုတ္ ၎တို႔အား လြတ္ေျမာက္ထြက္ေျပးရန္ ျပဳလုပ္လိမ့္မည္ဟု ယုံၾကည္ရန္ လုံေလာက္ေသာ အေၾကာင္းမရွိ္လွ်င္ ၎တုိ႔အား ႐ုံးသြား႐ုံးျပန္ လက္ထိပ္မခတ္ရ ဟု ေဖၚျပထားေပသည္။

အထက္ေဖၚျပခ်က္အရ ကိုဖိုးျဖဴသည္ “႐ံုးေရွ႕ စြပ္စြဲခံရသူမ်ား၏ ေနာက္ေၾကာင္းရာဇ၀င္ႏွင့္ ဂုဏ္သိကၡာ တို႔ကို ၾကည့္ပါက အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္၀င္ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း၊ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားသည္ မိမိတုိ႔ ယုံၾကည္ခ်က္အတြက္ စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံေနၾကသူမ်ား ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထုိသူတို႔၏ ဂုဏ္သိကၡာသည္ သံသယျဖစ္ဖြယ္ လုံး၀ မရွိပါေၾကာင္း၊ ထုိ႔အျပင္ တရား႐ုံးေတာ္ေရွ႕တြင္ အမႈရင္ဆိုင္ေနၾကသူမ်ားျဖစ္ကာ ႐ုံးထဲတြင္လည္း လုံၿခဳံေရးအေစာင့္အေရွာက္မ်ား ရွိေနပါေသာေၾကာင့္ လြတ္ေျမာက္ထြက္ေျပးရန္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ၾကမ္းတမ္းစြာ ခုခံရန္ေသာ္လည္းေကာင္း မျဖစ္ႏိုင္သည့္ အေျခအေနမ်ား ရွိေနပါသျဖင့္ တရားစစ္ေဆးေနသည့္ အခ်ိန္တြင္ လက္ထိပ္ျဖဳတ္ေပးပါရန္” တင္ျပေလွ်ာက္ထားသည္။

ကိုဖိုးျဖဴသည္ လက္ထိပ္ျဖဳတ္ေပးရန္တစ္ခုတည္းကိုပင္ တင္ျပေလွ်ာက္ထားရာ ေလွ်ာက္ထားခ်ိန္ နာရီ၀က္မွ် ၾကာျမင့္ေလသည္။

ကိုဖိုးျဖဴ ထုိသို႔ လက္ထိပ္ျဖဳတ္ေပးရန္ ေလွ်ာက္ထားေနေသာအခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ အလုပ္သင္ ေရွ႕ေနျဖစ္ခါစ၊ ေညာင္တုန္းၿမိဳ႕နယ္မွ ကိုသန္းထြန္းႏွင့္ ကိုတင္ေဌးတို႔အမႈမွ ျဖစ္ရပ္ကေလးတစ္ခုကို အမွတ္မထင္ သတိရမိလိုက္သည္။ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္အတြင္းက ျဖစ္သည္။ ရဲအုပ္ ေက်ာ္ျမသန္းႏွင့္ ကိုသန္းထြန္း၊ ကိုတင္ေဌးတုိ႔ အမႈျဖစ္သည္။ ဆရာဦးခင္ေမာင္ရွိန္က ကိုတင္ေဌးအတြက္ လိုက္ပါေဆာင္ရြက္ေပးျခင္းျဖစ္ၿပီး၊ ကိုသန္းထြန္းအတြက္ ဦးမ်ဳိးတင့္ဆုိသည့္ ဗဟိုတရား႐ုံးခ်ဳပ္ေရွ႕ေနတစ္ဦးက လုိက္ပါေဆာင္ရြက္ေပးျခင္း ျဖစ္ေလသည္။

“စိန္စီေသာည” အေခြ သိမ္းဆည္းရမိေသာအမႈ ျဖစ္သည္။ ကိုသန္းထြန္းကို ျပစ္မႈဥပေဒပုဒ္မ (၅၀၅)(ခ) ႏွင့္ ဗီဒီယိုအက္ဥပေဒ ပုဒ္မ (၃၂)၊ ပုဒ္မ (၃၆) တို႔ျဖင့္ တရားစြဲဆိုျခင္းျဖစ္ကာ ကိုတင္ေဌးကို ျပစ္မႈဥပေဒပုဒ္မ (၅၀၅)(ခ) ျဖင့္ တရားစြဲဆုိေသာ အမႈျဖစ္သည္။

အမႈစတင္စစ္ေဆးေသာေန႔တြင္ တာ၀န္က်ရဲသားမ်ားက ကိုသန္းထြန္းႏွင့္ ကိုတင္ေဌးကို တရား႐ုံးသို႔ လက္ထိပ္တန္းလန္းျဖင့္ ေခၚေဆာင္လာသည့္ အခ်ိန္တြင္ျဖစ္သည္။ ၿမိဳ႕နယ္တရားသူႀကီး ေဒၚေစာႏြဲ႕ႏြဲ႕၀င္းမွ လက္ထိပ္ျဖဳတ္ေပးေစရန္ ခ်က္ခ်င္းညႊန္ၾကားလုိက္သည္ကို ကၽြန္ေတာ္ အမွတ္မထင္ မွတ္မိေနခဲ့သည္။

သို႔ေသာ္ ယခု ကိုတင္၀င္းႏွင့္ ကိုညီညီမင္းတို႔အား စစ္ေဆးလ်က္ရွိေသာ တရား႐ုံးတြင္မူ ကိုဖိုးျဖဴမွ လက္ထိပ္ျဖဳတ္၍ အမႈသည္မ်ား သက္ေတာင့္သက္သာျဖင့္ တရားစစ္ေဆးစီရင္သည္ကို ခံယူႏိုင္ရန္ တင္ျပေလွ်ာက္ထားပါေသာ္လည္း တရား႐ုံးေတာ္က လက္ထိပ္ျဖဳတ္ခြင့္မျပဳေၾကာင္း အမိန္႔ခ်မွတ္လုိက္သည္။

လက္ထိပ္ျဖဳတ္၍ တရားစစ္ေဆးစီရင္သည္ကို ခံယူရန္ ဆုိသည္မွာ သာမန္အားျဖင့္ၾကည့္လွ်င္ မည္သို႔မွ် အေရးမႀကီးေသာ ကိစၥတစ္ရပ္ကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနသည္။ သုိ႔ရာတြင္ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာႏွင့္ ေလွ်ာ္ညီစြာ ရပ္တည္ေနထုိင္လ်က္ရွိေသာ လူသားတစ္ဦးအေနျဖင့္ဆိုလွ်င္ ဥပေဒတစ္ရပ္ရပ္ကို က်ဴးလြန္ပါသည္ဟု စြပ္စြဲလ်က္ တရား႐ုံးတင္ စစ္ေဆးလွ်က္ရွိေသာ အခ်ိန္တြင္ လက္ထိပ္တန္းလန္းျဖင့္ အမ်ားျပည္သူ၏ ျမင္ကြင္းထဲတြင္ လက္ထိပ္ခတ္ခံရျခင္းသည္ ႀကီးစြာေသာ စိတ္အားညႇိဳးငယ္ျခင္းကို ျဖစ္ေပၚေစမည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ လက္ထိပ္ခတ္ျခင္းခံထားရသည္ကို ျမင္ရသူအေပါင္းအေနျဖင့္လည္း အထင္ေသး အျမင္ေသးေသာ မ်က္လုံးမ်ားျဖင့္ ၾကည့္ရႈၾကမည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ ကဲ့ရဲ႕ၾကမည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။

လူသားျဖစ္စဥ္ထဲ၌ လူတုိင္းလူတိုင္းအား လူသားျဖစ္တည္မႈ၏ ဂုဏ္သိကၡာကို အသိအမွတ္ျပဳေလးစား၊ တန္ဖိုးထားၾကရမည္မွာ ၂၁ ရာစု ယဥ္ေက်းေသာ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း၀င္တိုင္း ကိုယ္ပိုင္အသိတရားျဖင့္ သိသင့္၊ သိထုိက္၊ သိအပ္လွသည့္ ျပဌာန္းစရာမလိုေသာ ၀တၱရားပင္ျဖစ္သည္။

ရဲလက္စြဲဥပေဒအား ျပဳစုျပဌာန္းခဲ့ၾကေသာ ဥပေဒပညာရွင္မ်ားသည္ ယင္းအခ်က္ကို ေကာင္းစြာသတိျပဳလွ်က္ ရဲမ်ားအေနျဖင့္ လက္ထိပ္မ်ားကို အမွန္တကယ္လိုအပ္မွသာ အသုံးျပဳေစရန္အတြက္ ရဲလက္စြဲဥပေဒထဲတြင္ လက္ထိပ္ခတ္ျခင္းဆိုသည့္ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ သီးသန္႔ ထည့္သြင္းျပဌာန္းေပးထားျခင္းျဖစ္ေပသည္။

သုိ႔ေသာ္ ရဲမ်ား၏ လုပ္ထုံးလုပ္နည္းႏွင့္ ညီညြတ္မႈမရွိေသာ ေဆာင္ရြက္ခ်က္မ်ားသည္လည္းေကာင္း၊ ဥပေဒျပဌာန္းခ်က္မ်ားႏွင့္ ကိုက္ညီျခင္းမရွိေသာ လုုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားသည္လည္းေကာင္း၊ အမႈစြဲတင္ စစ္ေဆးလိုက္ေသာအခ်ိန္တြင္ သက္ဆုိင္ရာ တရား႐ုံးတြင္ ထင္ထင္ရွားရွား ေပၚေပါက္လ်က္ရွိၾကေသာ္လည္း၊ သက္ဆုိင္ရာ တရား႐ုံးမ်ားက အေလးအနက္ထား ေျဖရွင္းျခင္း မရွိၾကေတာ့ေပ။ တခ်ဳိ႕တရား႐ုံးမ်ားသည္ပင္လွ်င္ ရဲလုပ္ထုံးလုပ္နည္းမ်ား မွားယြင္းစြာ လုပ္ေဆာင္ထားၾကသည္မ်ားကို ရဲမ်ားဘက္မွေန၍ ကာကြယ္ေျဖရွင္းေပးတတ္ၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ရဲမ်ားအေနျဖင့္လည္း ၎တုိ႔ကိုယ္တုိင္ လိုက္နာၾကရမည့္ ရဲဥပေဒမ်ား၊ လုပ္ထုံးလုပ္နည္းမ်ားကုိ အေလးအနက္ထား လိုက္နာၾကေတာ့ျခင္းမရွိဘဲ ၎တုိ႔စိတ္ထင္သည့္အတိုင္း လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ၾကသျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲတပ္ဖြဲ႔၏ ဂုဏ္သိကၡာသည္လည္း တစ္စထက္တစ္စ က်ဆင္းလာခဲ့ရာ ယေန႔အခ်ိန္အခါတြင္မူ ကုန္းေကာက္စရာ မရွိေအာင္ပင္ ျဖစ္ေနေပေတာ့သည္။

× × × × ×

ဆက္လက္ေရးသားပါအုံးမည္။

စာဖတ္သူမ်ားကိုအစဥ္ေလးစားလ်က္ -
ေစာေက်ာ္ေက်ာ္မင္း
၁၄.၉.၂၀၀၉