ရွမ္းျပည္နယ္၏ အလွတခုျဖစ္ေသာ အင္းေလးေဖာင္ေတာ္ဦး ဘုရားပတ္ဝန္းက်င္မွ ေဒသခံေစ်းသည္မ်ားသည္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ ၅၀ ေက်ာ္မွ စတင္ကာ ေဖာင္ေတာ္ဦးဘုရားအား အမွီျပဳလွ်က္ ဘုရားတြင္ ေစ်းေရာင္းစားျခင္းျဖင့္ ဝမ္းစာ ေရးရွာေဖြစားေသာက္ေနၾကရသူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။

ဘမၻာလွည့္ ခရီးသြားမ်ား ပိုမိုမ်ားျပားစြာ လာေရာက္လည္ပတ္ေနမႈမ်ားေၾကာင့္ ဘုရားတြင္ အစဥ္အဆက္ကတည္းက ေရႊသကၤန္းေရာင္း ခ်ျခင္းျဖင့္ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းျပဳခဲ့သည့္နည္းတူ၊ လက္ရွိအေျခအေနတြင္ အင္းေလးေရျပင္ ခမ္းေျခာက္မႈ၊ စိုက္ပ်ဳိးေျမ ရွားပါးလာမႈ ေစ်းသည္အလုပ္ကိုသာ ပိုမိုအား ထားေနၾကရသည္။

ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ေက်ာ္ၾကာ ဘုရားေရႊသကၤန္းေရာင္းခ်မႈျဖင့္ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းျပဳေနသူ ေဒသခံတဦးက “ဒီေရႊသကၤန္း ေရာင္းခ်တဲ့အလုပ္ကို တဦးတည္းပိုင္ကသာ ေရာင္းခ်ရမယ္ဆိုတဲ့ ေဒသႏၱရအမိန္႔ထုတ္လိုက္တယ္၊ ဘုရားေဂါပကေတြနဲ႔ ပူးေပါင္းလုပ္လိုက္တယ္လို႔ ယူဆတယ္၊ ႏွစ္ရွည္လမ်ားကတည္းက ဒီေရႊသကၤန္းေရာင္းတာေလးနဲ႔ အသက္ေမြး ဝမ္းေၾကာင္းျပဳေနၾကရတဲ့ က်ေနာ္တို႔ဒီေသခံ အမ်ားအျပားဒုကၡေရာက္ရတယ္” ဟု ရွင္းျပသည္။

၎က ဆက္လက္ၿပီး “လြန္ခဲ့တဲ့ရက္ပိုင္းအတြင္းကဆို ေစ်းေရာင္းတဲ့ အမ်ဳိးသမီးငယ္ေတြကို ဖမ္းၿပီး ႀကိဳးနဲ႔တုတ္တာ၊ ထိပ္တုံးခတ္တာေတြေတာင္ ရွိခဲ့တယ္။ ထုိကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အထက္အာဏာပိုင္အဆင့္ဆင့္ သိေအာင္ေတာ့ ဆက္ႀကိဳးစားသြားမယ္လို႔” ဟု ဆက္လက္ရွင္းျပခဲ့သည္။

အသစ္ဆိုေပမဲ့ အေဟာင္းလည္းျဖစ္ေနႏုိင္တာပဲ
ႏိႈက္ၿပီးသားလက္ကို ျပန္ဆြဲထုတ္ဖို႔ေလာက္လြယ္တာ မရိွဘူး
ဒါေပမဲ့ ႏိႈက္ဖို႔က်ေတာ့ ရွာရပါလိမ့္မယ္..။

ပင့္႐ိႈက္ၿပီးထုတ္လုိက္တဲ့ ေလေတြ
ခ်ဳိးၿပီးသား အညစ္အေၾကးေတြ မရြံပါနဲ႔
ဒါေတြကို ပိုင္ဆုိင္ခဲ့သားပဲ
အလင္းေရာင္ေတြကို လုိက္ရွာဖုိ႔ေတာ့ မလြယ္ဘူးဆိုေပမဲ့
လက္ခံတတ္ဖို႔ေတာ့ လုိပါလိမ့္မယ္
အဲဒီအတြက္ ပိုက္ဆံေပးစရာမလုိဘူး
ေနာက္တစ္ေန႔က ေမွ်ာ္ေနပါလိမ့္မယ္..။

ျပန္ငုံ႔ၾကည့္လုိက္
ျဖတ္ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ လမ္းေတြၾကမ္းတယ္မဆိုႏုိင္ဘူး
သြားေနတဲ့ေျခေထာက္ေတြကသာ ေနာက္ျပန္လွည့္လုိ႔ မရတာပါ..။

လူတစ္ေယာက္ရဲ႕အရွင္လတ္လတ္ အကင္ခံရျခင္းဆုိတာ
ရယ္စရာမဟုတ္ပါဘူး
နားေထာင္ခဲ့ဖူးတဲ့ တစ္ေတာင့္တညပုံျပင္ေတြကို
အရည္က်ဳိေသာက္ဖူးတယ္ဆုိရင္ကို လုံေလာက္ေနပါၿပီ
ကဲေမးမယ္….မင္းအစိမ္းစားဖူးလား…..။

ဆလုိင္းျမတ္ႏုိးသူ(ေတာင္ဇလပ္ေျမ)

ကြ်န္ေတာ္စီးတဲ့ ဖိနပ္စုတ္စုတ္
အဲဒီဖိနပ္နဲ႔ပဲ အရက္ဆုိင္ကုိေရာက္ခဲ့တယ္
စာၾကည့္တုိက္ကိုေရာက္ခဲ့တယ္
အနက္ေရာင္ေတးသြားေတြကို နားေထာင္ခဲ့ဖူးတယ္
အေရာင္မရိွတဲ့ ေလာကၾကီးမွာအျပစ္မရိွ…။

ကြ်န္ေတာ္စီးတဲ့ ဖိနပ္စုတ္စုတ္
အဲဒီဖိနပ္စုတ္စုတ္နဲ႔ ေလာကႀကီးေပၚျဖတ္ေလွ်ာက္တယ္
အစည္းေဝးေတြ တက္ေရာက္ခဲ့တယ္ ဆုေတြလည္းယူခဲ့တယ္
ေဆး႐ုံလည္းေရာက္ခဲ့ဖူးတယ္ ဘတ္စ္ကားေပၚလည္း တုိးခဲ့ဖူးတယ္
ကဗ်ာတစ္ပုစ္ကို အေရာင္ဆုိးၿပီး အသက္သြင္းဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ့တယ္
ေျခလွမ္းေတြမွာ အျပစ္မရိွ…
ေနာက္ျပီး အဲဒီဖိနပ္နဲ႔ပဲ တကၠသိုလ္တက္တယ္
ဆန္႔က်င္ဘက္ေတြကုိ ၿပဳံးျပတယ္
မတုန္႔ျပန္တတ္တဲ့ ေက်ာက္တုိင္ေတြမွာ အျပစ္မရိွ…။

ကြ်န္ေတာ္စီးတဲ့ ဖိနပ္စုတ္စုတ္
အဲဒီဖိနပ္နဲ႔ပဲ ဟုိတယ္ေပၚေရာက္ခဲ့တယ္
မရပ္ႏုိင္ေတာ့တဲ့ ရထားတစ္စင္းကို ေစာင့္ေနခဲ့တယ္
ဘူတာေတြမွာ အျပစ္မရိွ…။

အဲဒီဖိနပ္နဲ႔ပဲ ေရအိမ္လည္းေရာက္တယ္
အိမ္သာလည္းေရာက္တယ္ သခၤ်ဳိင္းလည္းေရာက္ဖူးတယ္
ေရမခ်ဳိးတတ္ေသးတဲ့ စိတ္ဓါတ္ေတြမွာ အျပစ္မရိွ…။

ကြ်န္ေတာ္စီးထားတဲ့ ဖိနပ္စုတ္စုတ္ အဲဒီဖိနပ္နဲ႔ပဲ
ဘုရားေက်ာင္းလည္းေရာက္ခဲ့တယ္ အတၱေတြလည္း ထားတယ္
ေဒါသေတြလည္း ထားတယ္
ဂ႐ုဏာေတြလည္းပြားခဲ့တယ္ (အနည္းအက်ဥ္း)
နားမလည္တတ္တဲ့ မ်က္ဝန္းေတြမွာ အျပစ္မရိွ…။

တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္စီးတဲ့ ဖိနပ္စုတ္စုတ္…
ကြ်န္ေတာ္ အဲဒီဖိနပ္စုတ္ကုိ
မစြန္႔ႏုိင္ေသးဘူးလုိ ့ေျပာေပးၾကပါလားဗ်ာ…..။

ဆလိုင္းျမတ္ႏုိးသူ(ေတာင္ဇလပ္ေျမ)

သူေပးဆပ္ခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္ေတြ လေတြကို ဘယ္သူမွ မသိပါဘူး
သူဟာဘယ္သူမွမသိတဲ့ ေပးဆပ္သူပဲျဖစ္ခ်င္တယ္တဲ့ေလ..။

ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ ခ်င္းေတာင္တန္းၾကီးေလ သူဟာ..
ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ခ်င္းလူမ်ဳိးေတြအတြက္ အေဖဆုိလည္း အေဖ
အေမဆုိလည္းအေမ မားမားမတ္မတ္ရပ္တည္ေပးခဲ့သူပါ။

သူရဲ႕ပိုင္ဆုိင္မႈေတြက လူေတြရဲ႕ရမက္မီးေတြ အတၱေတြ
သူျပန္ေပးတာက ႏူးညံ့တဲ့ အၾကင္နာလက္တစ္စုံရယ္ပါ။

ဒီလုိနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ ခ်င္းေတာင္တန္းၾကီးကို
ႏႈတ္မဆက္ဘဲ ထြက္သြားတဲ့လူေတြရိွသလုိ လက္ျပျပီး ထြက္သြားတဲ့သူေတြရိွပါတယ္။

အဲလိုခ်ိန္ေတြဆို ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ ခ်င္းေတာင္တန္းၾကီးက
မ်က္ရည္စက္ေတြနဲ႔ ဝမ္းနည္းေနတတ္ပါတယ္..။

အခ်ိန္ေတြကုန္တာျမန္ေလ သူေပးဆပ္တာေတြ မ်ားေလေလ
သူရရိွတာက ဝမ္းနည္းမႈေတြ ရက္စက္မႈေတြ
ဒါေပမဲ့ ..ေပးဆပ္သူတုိ႔ ႏွလုံးသားကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေမွးမသြားပါဘူး။

ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ခ်င္းေတာင္တန္းႀကီးကို
စကားေျပာတတ္ေစခ်င္တာပဲ…။

“ဦးျမင့္ေအးတို႔သံုးဦးကို ဒီပုဒ္မ (၁၈) ‘ႀကိဳတင္အေၾကာင္းၾကား ခြင့္ေတာင္းျခင္းမရွိဘဲ ဆႏၵျပမႈ’ နဲ႔ တရားစြဲဆိုခံရတာေပါ့ဗ်ာ ေထာင္ဒဏ္က (၃)လ ေငြဒဏ္က (တစ္ေသာင္း)ဆိုေတာ့ သူတို႔ သံုးဦးစလံုးက ေငြသံုးေသာင္းဒဏ္ေဆာင္လိုက္ေတာ့ ေထာင္မက်ေတာ့ဘူးေပါ့ ဒါေပမယ့္ ဒီပုဒ္မ (၁၈) က မရွိသင့္ဘူးဗ် ဒီမိုကေရစီလမ္းေၾကာင္းကိုသြားေနတဲ့ကာလ ၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းဆႏၵျပတဲ့ကိစၥေတြမွာ အာဏာပိုင္ဘက္က ျပႆနာရွာတဲ့ ပုဒ္မလိုမ်ိဳးျဖစ္ေနတယ္ဗ်။” ဟု အမိန္႔ခ်မွတ္တဲ့ တရား႐ံုးကို လိုက္ပါသြားခဲ့သူ ေဒသခံက ေျပာသည္။

ေရွ႕ေန ဦးျမင့္ေအးသည္ “႐ံုးခြန္ေတာ္တံဆိပ္ေခါင္းမ်ား တန္ဖိုးျမႇင့္တာကို မေက်နပ္ပါ။ High Court ႏွင့္ ရန္ကုန္တိုင္းေဒသႀကီး စုေပါင္း႐ံုးကို အလဲြသံုးစားလုပ္တာ မေက်နပ္ပါ” စသည့္ စာသားမ်ားပါဝင္ေသာ ဗီႏိုင္းပိုစတာကုိ ကိုင္ေဆာင္၍ ျပည္ခ႐ိုင္တရား႐ံုးေရွ႕၊ အခြန္႐ံုးေရွ႕ႏွင့္ ျပည္ေထာင္စုႀကံ့ခုိင္ေရးႏွင့္ ဖံြ႔ၿဖိဳးေရး႐ံုးေရွ႕တို႔တြင္ ေအာက္တုိဘာလ ၁၈ ရက္ေန႔က တစ္ကုိယ္ေတာ္ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ခဲ့ၿပီး ေနာက္တေန႔တြင္ ျပည္ၿမိဳ႕အမွတ္ (၂)ရဲစခန္းက ဖမ္းဆီးၿပီး တရားစြဲဆိုခံရကာ ျပည္ၿမိဳ႕နယ္ တရား႐ံုးက ယခုလို ေထာင္ဒဏ္ (သို႔မဟုတ္) ေငြဒဏ္ ခ်မွတ္ခံလိုက္ရ ျခင္းျဖစ္သည္။

တစ္ကိုယ္ေတာ္ ဆႏၵျပခဲ့သည့္ ေရွ႕ေန ဦးျမင့္ေအး ဆႏၵျပရာတြင္ ဗီႏိုင္းပိုစတာကိုင္ေဆာင္ ေပးခဲ့သည့္ ကိုေရခဲ ဆႏၵျပရာ ႐ုံးမ်ားေရွ႕သုိ႔ ဆုိင္ကယ္ျဖင့္ လုိက္လံပုိ႔ေဆာင္ေပးခဲ့သူ ကိုဘရီွးတို႔ သံုးဦးကို ျပည္ၿမိဳ႕အမွတ္ (၂) ရဲစခန္း ရဲအုပ္လွထြန္း က(၂၀၁၂) အမႈ အမွတ္-၆၁၁၄၊ ဥပေဒပုဒမ္ (၁၈) ျဖင့္ တရားစြဲဆိုခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

ထိုင္းႏုိင္ငံ၊ နတ္ခြန္ပထုန္ျပည္နယ္၊ အမ္ဖန္းၿမဳိ႕နယ္၊ စိုင္းဟၾကက္သားစက္႐ုံတြင္ အလုပ္လုပ္ကုိင္ေနေသာ မစန္စန္းဝင္းသည္  ၂-၈-၁၂ ရက္ေန႔တြင္ ညဘက္အလုပ္ဆင္းရ၍ ၎တုိ႔ေနထုိင္ရာ တုိက္ခန္းတြင္ ေန႔လည္ (၂) နာရီခန္႔တြင္ တေယာက္တည္းအိပ္စက္ေနစဥ္ အသက္ ၂၅ ႏွစ္အရြယ္ရွိ ထုိင္းလူမ်ဳိး အလွဴခံတဦးက အဓမၼျပဳက်င့္၍ ၅ ထပ္တုိက္ခန္းေပၚမွ ပစ္ခ်ျခင္းကုိ ခံခဲ့ရသည္။

အခင္းျဖစ္ပြားၿပီးေနာက္ မစန္းစန္းဝင္းအား သက္ဆုိင္ရာက မဟာခ်ဳိင္ (၂) ေဆး႐ုံသုိ႔ ပုိ႔ေဆာင္ေပးၿပီး ေဆးကုသမႈခံယူေနစဥ္ ၄-၈-၁၂ ရက္ေန႔ ည (၇) နာရီေက်ာ္တြင္ ေသဆုံးသြားခဲ့ပါသည္။ ေသဆုံးခ်ိန္တြင္ ခင္ပြန္းသည္ ကုိေအာင္ခင္ဦးႏွင့္ သမီးျဖစ္သူ မသဲစုေအာင္တုိ႔ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။

မစန္းစန္းဝင္း ေသဆုံးၿပီးေနာက္ ဘန္ေကာက္ရွိ အလုပ္သမားအဖြဲ႕အစည္မ်ားႏွင့္ ျမန္မာသံ႐ုံးတုိ႔၏ ကူညီမႈျဖင့္ သၿဂႋဳဟ္ခဲ့ရေၾကာင္း ခင္ပြန္းျဖစ္သူ ကုိေအာင္ခင္ဦးက ေျပာျပသည္။

ေသဆုံးမႈႏွင့္ပတ္သက္၍ ထိုင္းအစိုးရဌာနမ်ားဘက္မွ ေသဆုံးမႈႏွင့္ နစ္နာေၾကး ေလ်ာ္ေၾကးေငြေပးရန္ကိစၥကို ျမန္မာသံ႐ုံးမွ အလုပ္သမားေရးရာတာဝန္ခံျဖစ္သူ ဦးေက်ာ္ေက်ာ္လြင္မွတစ္ဆင့္ စီစဥ္ေပးေဆာင္မည္ဟု သိရွိရေၾကာင္း သူက ဆက္ေျပာသည္။

“အမႈျဖစ္စကေတာ့ ဦးေက်ာ္ေက်ာ္လြင္က ေလ်ာ္ေၾကးေငြရေအာင္ သူကူညီမယ္တဲ့၊ သူ႔ကုိ အဆက္အသြယ္လုပ္ဖုိ႔လည္း ေျပာတယ္။ အခု ဆက္သြယ္စုံစမ္းၾကည့္ေတာ့ ဖုန္းမကုိင္ေတာ့ဘူး” ဟု ကုိေအာင္ခင္ဦးက ေျပာသည္။

ယခုအခ်ိန္တြင္ ေလ်ာ္ေၾကး နစ္နာေၾကးေငြ ရရွိေရးအတြက္ လုိက္လံေဆာင္ရြက္ေပးေနသူ ျမန္မာသံ႐ုံးမွ ဦးေက်ာ္ေက်ာ္လြင္က ဆက္သြယ္စုံစမ္းမႈကုိ ေရွာင္တိမ္းေနသျဖင့္ ထုိနစ္နာေၾကးေငြ ရမရကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ မသိရေသးေၾကာင္း၊ ဆက္သြယ္စုံစမ္းမႈကုိ ဦးေက်ာ္ေက်ာ္လြင္က ေရွာင္တိမ္းေနျခင္းသည္ သံသယျဖစ္ဖြယ္ျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္  အဆုိပါအမႈကိစၥအား သက္ဆုိင္ရာ တာဝန္ရွိသူမ်ားမွ အေရးယူေဆာင္ရြက္ေပးေစလုိေၾကာင္း ကုိေအာင္ခင္ဦးက ဆက္လက္ေျပာဆုိခဲ့သည္။

ျမဝတီၿမဳိ႕၊ အမွတ္ (၄) ရပ္ကြက္၊ ၾကခတ္ေတာင္ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေနာက္တြင္ ေနထုိင္သူ ကုိခ်မ္းေျမ႕၊ မေမသန္းႏြယ္ လင္းမယားက သနပ္ပင္ၿမဳိ႕နယ္၊ ေထာင္မင္းေက်းရြာမွ မလြင္လြင္ထူး၊ မသူဇာဝင္း၊ မနီလာဝင္း၊ မျမင့္ျမင့္စိန္ႏွင့္ မေအးေအးသင္းတုိ႔အား တဖက္ႏုိင္ငံသုိ႔ ပုိ႔ေဆာင္ေပးမည္ဟု ေျပာဆုိကာ တဦးကုိ က်ပ္ေငြ ၁၅၀၀၀၀ (တစ္သိန္းခြဲ) စီ ေတာင္းခံၿပီး မပုိ႔ဘဲ လိမ္လည္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

“၂၆-၁၁-၁၂ ရက္ေန႔မွာ ျမဝတီၿမဳိ႕ကုိ ေရာက္တယ္။ ၂၈-၁၁-၁၂ ရက္ေန႔မွာ က်မတုိ႔ ၅ ေယာက္စာ ၇ သိန္းခြဲ သူတုိ႔လင္မယားကုိ ေပးရတယ္။ က်မတုိ႔ကုိ အမွတ္ (၄) ရပ္ကြက္၊ ေဟမာန္ဦးဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေရွ႕က အိမ္တအိမ္မွာ ေနေစတယ္။ တေန႔ကုိ ဆန္ ၁ ဗူးနဲ႔ ေငြ ၂၀၀ စီ ေပးၿပီးေတာ့ ကုိယ့္ဟာကုိယ္ ခ်က္စားခုိင္းတယ္” ဟု ေငြလိမ့္ခံခဲ့ရသူမ်ားတြင္ တဦးအပါအဝင္ျဖစ္သည့္ မလြင္လြင္ထူးက ေျပာသည္။

ထုိင္းႏုိင္ငံတြင္ အလုပ္လုပ္လွ်င္ တရက္လုပ္ခ ဘတ္ေငြ ၃၀၀ စီ ရရွိမည္ျဖစ္ၿပီး ပုိ႔ေဆာင္ခ ဘတ္တစ္ေသာင္းကုိ ၄ လအတြင္း ျပန္လည္ေပးဆပ္ၾကရမည္ဟုလည္း ထုိလင္မယားက ေျပာေၾကာင္း သူမက ဆက္ေျပာသည္။

သုိ႔ေသာ္လည္း ၂ လနီးပါးခန္႔ ၾကာသည္အထိ မပုိ႔ေဆာင္ေပးသျဖင့္ ေမးျမန္းၾကည့္ရာ တုိင္ခ်င္ရာ တုိင္တန္းႏုိင္ေၾကာင္း၊ တုိင္တန္းၿပီးပါက ျမဝတီၿမဳိ႕တြင္ ေနခြင့္ရွိေတာ့မည္မဟုတ္ေၾကာင္း ၿခိမ္းေျခာက္ေျပာဆုိခဲ့သည္ဟု မလြင္လြင္ထူးက ဆက္ေျပာသည္။

သူမက “က်မတုိ႔က တုိင္မယ္လုိ႔ေျပာေတာ့ အဲဒီပြဲစားလင္မယားက တုိင္ခ်င္ရာတုိင္ သမၼတဦးသိန္းစိန္ဆီ ေရာက္ေလ ေကာင္းေလပဲတဲ့၊ ျမဝတီးတၿမိဳ႕လံုးက ရဲစခန္းေတြ ငါတုိ႔က ပိုင္ၿပီးသားလို႔လည္း ေျပာတယ္။ ၿပီးေတာ့ တိုင္ၿပီးရင္ေတာ့ ျမဝတီၿမိဳ႕မွာ နင္တုိ႔ ေနလို႔ရမွမဟုတ္ဘူး ဆုိၿပီး ၿခိမ္းေျခာက္တယ္” ဟု ေျပာသည္။

ထုိ႔အတြက္ေၾကာင့္ မလြင္လြင္ထူးအပါအဝင္ အမ်ဳိးသမီး ၅ ဦးသည္ ၁၀-၁-၁၃ ရက္ေန႔၌ ျမဝတီၿမဳိ႕ အမွတ္ (၁) ရဲစခန္းတြင္ ကုိခ်မ္းေျမ႕ႏွင့္ မေမသန္းႏြယ္တုိ႔ လင္မယားအား ပုဒ္မ (၄၁၇) အရ အမႈဖြင့္ တုိင္ၾကားကာ ေနရပ္သုိ႔ ျပန္လာခဲ့ၾကသည္။

လက္ရွိျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ အလုပ္အကုိင္ရွားပါးၿပီး စားဝတ္ေနေရးခက္ခဲမႈမ်ားေၾကာင့္ တဖက္ႏုိင္ငံမ်ားသို႔ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ သြားေရာက္၍ အလုပ္အကုိင္ရွာေဖြၾကရာတြင္ ၾကားပြဲစားမ်ား၏ လိမ္လည္မႈႏွင့္ လူကုန္ကူးမႈကုိ ျပည္သူအမ်ား ခံေနၾကရေၾကာင္း သတင္းမ်ား မၾကာခဏထြက္ေပၚေလ့ရွိသည္။